Z uśmiechem

Dzisiaj chciałbym zacząć od bardzo osobistego wspomnienia. Był taki moment w mojej drodze do kapłaństwa, kiedy to jeszcze w seminarium, ale naprawdę blisko jego ukończenia, moi przełożeni zdecydowali, że ja się do kapłaństwa nie nadaję. Z jakiego powodu?

Co prawda już dwa tygodnie temu napisałem, że skoro w obronie Zelenskiego, któremu prezydent Nawrocki chciał odebrać Order Orła Białego, stanęły takie dinozaury opozycji demokratycznej, jak Zbigniew Bujak, Władysław Frasyniuk, Andrzej Seweryn, Krzysztof Skiba i inni „działacze”, to ja jestem całym sercem za odebraniem, jednak dzisiaj muszę jeszcze do tematu powrócić i swoje trzy grosze dodać.

Zaczniemy dzisiaj od bardzo osobistej refleksji kościelnej, potem przejdziemy na krajowe podwórko, a na koniec dotrzemy nawet za granicę! 

W myśl zasady, że mądrego zawsze warto posłuchać, dzisiaj pozostaniemy głównie w Polsce, ale na zakończenie zrobimy malutki wypad do Unii Europejskiej jako całości. Pewnie się zastanawiacie kogo zatem będziemy słuchać i już wyjaśniam, że wybrałem tylko i wyłącznie wypowiedzi noblistów! No bo chyba raczej głupcom takiej nagrody nie dają, tak czy nie?

W starym dowcipie mowa była o pewnym biskupie, a może papieżu (?), który lecąc samolotem tuż po starcie nie odmawiał przyjęcia proponowanego przez obsługę kieliszeczka koniaku, aż do momentu kiedy samolot wzniósł się na wysokość przelotową. Wówczas hierarcha odmawiał kolejnego drinka tłumacząc szeptem: „Zbyt blisko Szefa”.

Przeczytałem gdzieś nagłówek parafrazujący słowa naszego premiera, który ogłosił, że świat się co prawda wali, ale on na szczęście ma na to receptę.

Po krótkiej przerwie wracam do świata, w którym jednocześnie wrze wokół wielkich medialnych przetasowań i nie milkną polityczne napięcia — więc czas przejść do rzeczy i przyjrzeć się najważniejszym sprawom.

Wszyscy się wyzłośliwiają na Trumpie, traktowanym jak pochyłe drzewo, na które wszystkie kozy skaczą, ostatnio głównie dlatego, że chce przyłączyć do USA Grenlandię, a jeszcze mu się marzy pokojowy Nobel.

Rozpoczynam pisanie tego felietonu mocno wkurzony, mam nadzieję, że w trakcie pisania mi przejdzie. Wiecie, że pisanie może mieć charakter terapeutyczny, prawda? Ale wracając do wkurzenia…

Weźmy na początek na tapetę choćby niejakiego Daniela Günthera, który wywołał ostatnio u naszych zachodnich sąsiadów spore kontrowersje sugerując podczas telewizyjnego talk-show, że alternatywne platformy informacyjne powinny być zakazane.

Wiem, że do Środy Popielcowej jeszcze trochę zostało, no ale ja już dzisiaj muszę posypać głowę popiołem. Tak, tak, nie szczędziłem cierpkich uwag tzw.

Wiem, że już po Świętach, moi drodzy, ale jako typowy pleban ze wsi wierny jestem tradycyjnemu podejściu i aż do drugiego lutego nie rozstajemy się u nas ani z szopką, ani z kolędami.

Dzisiaj zaczniemy od ciekawostki. Był sobie kiedyś taki polski szewc żydowskiego pochodzenia Benjamin Wonsal (niektórzy utrzymują, że jego nazwisko brzmiało Wichenbaum, Wonskolaser albo Wrona, ale to jest zupełnie nieistotne) mieszkający w Krasnosielcu na Mazowszu.

Taki Marsz Niepodległości to jest super sprawa, twierdzi choćby znany z naszych łamów profesor psychiatrii Łukasz Święcicki.

Przypomniałem wiernym Chrystusowi w mojej parafii, że plotki o tym, że nie ma piekła okazały się kompletnie pozbawione fundamentu, podobnie jak te, że piekło będzie puste.

No to jedziemy moi drodzy! Dzisiaj wyjątkowo zacznę do naszych zachodnich sąsiadów, bo bardzo dawno już tam nie zaglądaliśmy… To był oczywiście żart, bo do naszych sąsiadów zaglądamy często i chętnie, bo tak powinno być między sąsiadami, prawda?

Nie pamiętam, czy już wam to mówiłem, ale w pełni szanując Konstytucję Rzeczpospolitej uważam, że nasza Ojczyzna potrzebuje nowej ustawy zasadniczej, ponieważ stara była skrojona pod zupełnie inne wyzwania (nie chcę napisać, że pod ukryte cele), niż te, które stoją przed nami dzisiaj.

23 września włoska Izba Deputowanych przyjęła projekt ustawy, w ramach której przywrócono 4 października narodowe święto z okazji wspomnienia Świętego Franciszka z Asyżu.

Przy stole w gronie przyjaciół zastanawiałem się, czym was dzisiaj uraczyć i wyszło na to, że najbardziej gorącym tematem jest edukacja zdrowotna. Musisz coś pleban, napisać!

Wybaczcie, ale tak łakomego kąska nie mogłem przepuścić i dlatego dzisiaj troszeczkę sobie porozmawiamy o wydawaniu środków z tzw. KPO, czyli Krajowego Planu Odbudowy.