Rozważania

Papież Leon XIV w adhortacji Dilexi te przypomina nam, że kontemplacja miłości Chrystusa czyni nas wystarczająco silnymi, aby stać się narzędziami Jego miłości. Niech rozważania tych słów otworzą nasze serca na ubogich, na wzór Jego Serca.

Matko która nas znasz z dziećmi Twymi bądź na drogach nam nadzieją świeć z Synem Twym z nami idź.

Istnieje głęboka analogia pomiędzy «fiat» wypowiedzianym przez Maryję na słowa archanioła i «amen», które wypowiada każdy wierny kiedy otrzymuje Ciało Pańskie.

Im jestem starszy, tym postać Matki Bożej staje się dla mnie ważniejsza i bliższa.

Św. Justyn Męczennik, w swoim „Dialogu z Żydem Tryfonem” użył pięknego wyrażenia, które mówi, że Maryja, przyjmując orędzie anioła, poczęła «wiarę i radość».

Niech dusza Maryi będzie w każdym z nas, by wielbić Pana; duch Maryi niech będzie w każdym z nas, by radować się w Bogu.

Tutaj pojawia się ów Boży paradoks, że im bardziej jest się zapatrzonym w Maryję, tym bardziej i jej, i nasz wzrok skierowują się na osobę Jezusa.

Palec Matki Bożej zawsze wskazuje na Jezusa; Maryja nigdy nie mówi: «Ja się tym zajmę, wiem, jak z tego wybrnąć». Zawsze wskazuje na Jezusa.

U stóp Krzyża, Maryja uczestniczy przez wiarę we wstrząsającej tajemnicy wyniszczenia. Przez wiarę Matka uczestniczy w śmierci Syna — a jest to śmierć odkupieńcza. W przeciwieństwie do uczniów, którzy uciekli, była to wiara pełna światła.

Włóżcie waszą rękę w dłoń Maryi i dajcie się jej doprowadzić do Chrystusa.

Należy powrócić do Maryi, jeżeli chcemy powrócić do prawdy o Chrystusie, o Kościele, o człowieku.

Od Maryi uczmy się wewnętrznego milczenia, spojrzenia sercem, miłującej wiary, aby iść za Jezusem na drodze krzyżowej, która prowadzi do radosnego światła zmartwychwstania.

Kiedy byłem młodym teologiem, przed soborem, odczuwałem pewien rodzaj rezerwy w stosunku do niektórych formuł, jak na przykład tej słynnej «o Maryi nigdy za wiele». Wydawała mi się przesadna.

Maryja staje pomiędzy swym Synem a ludźmi w sytuacji ich braków, niedostatków i cierpień. Staje «pomiędzy», czyli pośredniczy, nie jako obca, lecz ze stanowiska Matki, świadoma, że jako Matka może powiedzieć Synowi o potrzebach ludzi.

Niepokalana wielu uczyniła świętymi. Wszystkich, co do niej się uciekali. Brak nabożeństwa do niej jest złym znakiem.

Na Soborze nie prowadziliśmy żadnej propagandy, aby Maryja została nazwana Matką Kościoła. A jednak stało się to, czego tak gorąco pragnęliśmy. Czyż to nie dowód, że jest w tym moc i wola Boża?

Jedno tylko „Zdrowaś Maryjo” dobrze powiedziane wstrząsa całym piekłem.

Jeżeli Matka Boża jest z nas zadowolona, to wystarczy, a mniejsza z tym, czy to ludziom będzie się podobać, czy nie, czy nam ciężko będzie, czy lekko, a nawet chociażby przełożeni nie byli zadowoleni – to i tak iść tą drogą, by Niepokalana była zadowolona.

Piękna Matuchno! Matko droga! Jesteś tak bardzo piękna. Gdyby nie było wiary, to ludzie nazywaliby cię boginią.

Maryja jest jak Kryjówka, w której zgromadzili się bez żadnego wyjątku wszyscy chorzy, biedni, porzuceni. Bóg dla nich otworzył to Schronisko.