Biblia

Misja Atenobiusza zakończyła się całkowitym fiaskiem. Tymczasem niepowodzenie poselstwa zbiegło się z kolejnym problemem – brawurową ucieczką Tryfona z oblężonej Dory.

Antioch obwiniał Szymona i Judejczyków o wszelkie zło. Zarzucał im sianie zamętu i pustoszenie kraju, który nazywał własnym, choć wcześniej mówił, iż należy do Żydów.

Autor Pierwszej Księgi Machabejskiej, po opisie działań Antiocha związanych z początkiem oblężenia Dory, przerywa swoją opowieść i przedstawia list pochodzący z Rzymu, adresowany najpierw do Ptolemeusza.

Dekret Antiocha, prezentowany przez autora Pierwszej Księgi Machabejskiej, podkreślał wolność tak Jerozolimy, jak i znajdującej się w niej świątyni. Czynił to wprawdzie w jednym, krótkim zdaniu, ale miało ono wielką wagę.

Wydarzenia w Judzie i wieści o jej sojuszach szybko dotarły do uszu i świadomości Antiocha, trzeciego z synów Dariusza Sotera, gdy przebywał on na wyspie Rodos. Co postanowił?

Szymon odnowił przyjazne stosunki nie tylko z Rzymem, ale i ze Spartą. Tam również skierował swe poselstwo, by przekazać Judei relacje o wydarzeniach. 

Rządzący Judeą Szymon wiedział, że pomimo trwającego pokoju, trzeba było być gotowym na wszystko. Postanowił poszukać wsparcia dla swojego kraju.

Po zdobyciu Gezer jedynym punktem strzegącym pogańskich wpływów w Judei był zamek w Jerozolimie zwany Akrą. Jego zdobycie uznano za wielkie i ważne wydarzenie. 

Gezar było ważną twierdzą na drodze do Jerozolimy i Szymon postanowił ją zdobyć. Jakie wiązały się z tym decyzje? 

Szymon postanowił dokonać czegoś więcej niż tylko pochówku swego brata Jonatana w rodzinnym Modin. Zdecydował, by upamiętnić jego imię oraz imię swych rodziców i zmarłych braci. 

Tryfon pomimo wzięcia okupu nie dotrzymał obietnicy związanej z Jonatanem. Pokazał jakim był człowiekiem i władcą.

Wiadomość o śmierci Jonatana przyniosła nie tylko ból i żałobę mieszkańcom Jerozolimy, jak i całemu krajowi.
Przyczyniła się ona do kolejnych ataków ze strony wrogów Hebrajczyków. Nad Judeą zawisły czarne chmury kolejnej wojny.

Jednym z większych nieszczęść dla ludzkości i pokoju na świecie są ludzie przepełnieni nieposkromionym pożądaniem władzy, która to władza staje się dla nich celem samym w sobie. Do takich właśnie ludzi należał Tryfon.

Podstęp przeciwnika udał się. Nikt z żołnierzy Jonatana ani sam wódz nie zorientowali się, że przeciwnik tej nocy rozpoczął odwrót. Wszyscy byli przekonani, że przygotowuje się do walki. Dopiero o świcie blask słońca pozwolił poznać prawdę.

Pertraktacje polityczne związane z poszukiwaniem wsparcia u sojuszników już w niedługim czasie okazały się trafną i mądrą decyzją. Potwierdziły ją wydarzenia, które rozegrały się niedługo potem. 

Umieć rozpoznać sprzyjający czas, nie przespać go i dobrze wykorzystać to wieka sztuka i mądrość. Posiadał ją Jonatan. Rozpoznał stosowną chwilę, dar Boga, czas łaski i sukcesu. 

Jonatan postanowił wesprzeć młodego Antiocha i Tryfona i wyruszył ze swym wojskiem z ziem za Jordanem. Po drodze przyłączyli się do niego syryjscy żołnierze. Tym razem złączyli swoje siły przeciw Demetriuszowi i jego sojusznikom.

Przewidywania Demetriusza, że w chwili buntu nie będzie mógł liczyć na swoich żołnierzy, sprawdziły się. Dlatego kiedy w mieście rozpoczęły się walki uliczne, zwrócił się o pomoc do żydowskich żołnierzy przysłanych przez Jonatana.

Decyzja Jonatana okazała się ze wszech miar słuszna. Obecnie, tak jak poprzednio, udając się na spotkanie z pogańskim wodzem nie wyruszył z pustymi rękami, ale zabrał ze sobą bogate dary: złoto, srebro i kosztowne szaty.

W obliczu nowej sytuacji na arenie politycznej Jonatan nie pozostał bierny. Zdecydował, by wyruszyć na spotkanie z Ptolemeuszem.