TELEFON DO REDAKCJI: 62 766 07 07
Augustyna, Ingi, Jaromira 20 Listopada 2026, 21:47
Dziś 19°C
Jutro 13°C
Szukaj w serwisie

Czy Kościół ma jeszcze jakieś odpowiedzi, czy już tylko pyta, słucha i towarzyszy?

Czy Kościół ma jeszcze jakieś odpowiedzi, czy już tylko pyta, słucha i towarzyszy?

Bardzo wiele dzieje się w naszym kraju i niestety nie są to dobre rzeczy. Odnośnie tragedii w Krakowie chcę tylko zachęcić wszystkich do modlitwy: za ofiary, za ich rodziny, za rannych, zwłaszcza policjantów, a także o nawrócenie dla wszystkich, którym mogą „chodzić po głowie” tak straszne rzeczy jak te, których dopuścił się zamachowiec. Mamy też wielkie zamieszanie wokół Trybunału Konstytucyjnego, ale tu się powstrzymam od komentarza, bo w myśl właśnie przyjętej przez Sejm, w cieniu tych wszystkich wydarzeń, haniebnej cenzorskiej ustawy zwanej chyba roboczo drukiem 3003, mogliby mnie pozbawić wszystkiego co posiadam, gdybym powiedział, co o działaniach wokół Trybunału myślę i do czego nawoływałbym moich rodaków (choć nie mogę obiecać, że kiedyś tego nie zrobię). 

Nie pozostaje mi zatem nic innego, jak wycofać się na nasze kościelne podwórko i zagłębić się w dyskusję, jaka się toczy w Kościele z racji 10 rocznicy ogłoszenia Amoris laetitia, w której otworzyła się furtka do nowego podejścia do małżeństwa. Właśnie w tej sprawie chciałbym przytoczyć dla was dwie zdroworozsądkowe wypowiedzi powiązane ze sobą. A ja, jak chyba każdy pleban ze wsi, niczym kania dżdżu, pragnę zdrowego rozsądku w tak fundamentalnych sprawach, jak małżeństwo i rodzina. 

I tak najpierw na łamach portalu LifeSiteNews pojawił się komentarz  pewnego plebana z Anglii, proboszcza ks. Johna Rice’a. Kapłan ten najwyraźniej się zirytował tym, co usłyszał w wypowiedzi kard. Filipe Neri Ferrão w ramach obchodów rzeczonej rocznicy. Ks. Rice napisał: „Warto rozważyć słowa kardynała: Kościół „musi uwzględniać »nowe formy partnerstwa i wspólnego pożycia«, związki międzywyznaniowe oraz zmieniające się koncepcje płci, zamiast obstawać przy modelu »idealnej rodziny«”. Co więcej, „musi zmienić swoje rozumienie oraz praktyki duszpasterskie, aby dostosować się do współczesnych modeli relacji, zamiast nalegać na niezmienne normy moralne”. Jest dla mnie jasne, że niektórzy przywódcy Kościoła dążą do dostosowania Kościoła i jego nauczania do ducha tego świata, zapominając, iż ich głównym obowiązkiem jest głoszenie Prawdy, którą jest – rzecz jasna – nasz Pan Jezus Chrystus. Zdają się być za wszelką cenę nastawieni na demontaż samej wiary, którą zostali powołani, by strzec i głosić”.

O mój Boże! Jak to dobrze usłyszeć czasami takie słowa, bo człowiek może się upewnić, że jednak są na świecie duchowni, którzy uważają, że w całym tym nastawieniu na słuchanie wszystkich, trzeba jednak też słuchać Pana Jezusa. 

Posłuchajmy jeszcze przez chwilę tego kapłana: „Obecny duch synodalny wynosi na piedestał indywidualizm i relatywizm, zastępując nauczanie słuchaniem. Jest to odwrócenie otrzymanego przez Kościół od Pana nakazu głoszenia Ewangelii wszystkim narodom – głoszenia Chrystusa jako absolutnej Prawdy i jedynej drogi do Ojca. Stanowi to zaprzeczenie idei, że świat powinien upodabniać się do Chrystusa; zamiast tego – w sposób wypaczony i odrażający – sugeruje, iż to Kościół powinien upodabniać się do świata. Ta „droga synodalna” jawi się nam z uśmiechniętą twarzą oraz ciepłym, przyjaznym głosem. Mówi o słuchaniu, przyjmowaniu i towarzyszeniu. Brzmi pięknie! Pojawiają się jednak pytania: słuchanie czego? Przyjmowanie czego? Towarzyszenie czemu? Słuchanie to w istocie przysłuchiwanie się sposobowi myślenia świata, a nie Słowu Bożemu. Przyjmowanie oznacza akceptację tego, co ludzie myślą, mówią i czynią – niezależnie od tego, czy jest to sprzeczne z wolą Bożą, czy też nie. Nie jest to wezwanie do wyjścia z ciemności ku światłu Bożej obecności poprzez życie objawioną prawdą. Towarzyszenie polega tu na kroczeniu ramię w ramię ze wszystkimi, nawet jeśli są oni zagubieni i błąkają się po bezdrożach. Nie jest to zatem prowadzenie przez prawdziwych pasterzy ku żyznym pastwiskom miłości i prawdy”.

Słowa księdza z Anglii i pytania, które on stawia, doczekały się komentarza biskupa pomocniczego diecezji 's-Hertogenbosch w Niderlandach, Roberta Mutsaertsa, którego już tutaj kiedyś cytowałem i znowu bardzo chętnie oddaję mu miejsce. Posłuchajcie: „Był czas, kiedy Kościół był oskarżany o to, że ma odpowiedź na wszystko. Obecnie wydaje się, że coraz bardziej zależy mu na tym, by zapewnić świat, że ma przede wszystkim pytania. Znaleźliśmy się w takiej kościelnej epoce, w której słuchanie jest uznawane za osiągnięcie, dialog traktowany jest niemal jak sakrament, a jasność jest czasami postrzegana jako żenująca forma agresji. Można się zastanawiać, co powiedzieliby na to apostołowie. Kiedy Piotr stanął przed tłumem w dniu Pięćdziesiątnicy, nie ogłosił procesu wspólnego rozeznania nakierowanego na to, by zbadać czy zmartwychwstanie jest być może zgodne z panującymi oczekiwaniami kulturowymi. Ogłosił, że Jezus Chrystus, którego ukrzyżowano, zmartwychwstał. Jego słuchacze zostali głęboko poruszeni i zapytali, co mają czynić. Piotr udzielił im odpowiedzi: nawróćcie się i dajcie się ochrzcić. Co ciekawe, Kościół się rozrastał… Kiedy zapytano Jezusa o Jego zdanie na temat rozwodu, nie zlecił przeprowadzenia badania dotyczącego oczekiwań małżeńskich w Palestynie I wieku. Odniósł się do początków: Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę, a oboje stają się jednym ciałem. Następnie dorzucił dość niewygodny wniosek: tego, co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela. Trudno wyobrazić sobie stwierdzenie, które w mniejszym stopniu odpowiadałoby zmieniającym się warunkom społecznym. A jednak Jezus powiedział to wprost. Kościół musi odróżniać zrozumienie świata od podporządkowania się światu. To pierwsze jest niezbędne dla ewangelizacji. To drugie oznacza koniec ewangelizacji”.

Następnie holenderski biskup odnosi się właśnie do obserwacji ks. Rice’a dotyczącej stopniowego wypierania nawrócenia przez towarzyszenie, a przecież te dwie rzeczy nigdy nie powinny stać w opozycji do siebie. „Dobry pasterz prowadzi swoje owce właśnie dlatego, że wie, dokąd powinny zmierzać. Jeśli pasterz jedynie podąża za swoimi owcami, dokądkolwiek one pójdą, to może być nawet niezwykle popularny, ale przestał już być pasterzem. Pasterz bez celu jest po prostu owcą pośród innych owiec, choć z pasterską laską. (…) Kościół nie może zachować prawdy, po prostu zostawiając ją w Katechizmie, podczas gdy w międzyczasie po cichu usuwa ją z konfesjonału”. 

Piękne i ważne słowa. Nie mogę wypowiedzieć się wokół zamieszania wokół Trybunału Konstytucyjnego w Polsce, ale cieszę się, że przy pomocy dwóch zagranicznych współbraci mogłem się trochę odnieść do zamieszania wokół małżeństwa. Bo na dłuższą metę jest ono znacznie groźniejsze, niż wojenki naszych polityków. 

A na zakończenie jeszcze perła od biskupa Mutsaertsa: „Duch Święty nie został dany Kościołowi po to, aby każde pokolenie mogło wymyślić łatwiejszą formę chrześcijaństwa. Został dany po to, żeby prowadzić Kościół do pełnej prawdy”. 

Pleban ze wsi

Galeria zdjęć

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!