Promyk Radości

W rodzinie Róży jest taki zwyczaj, że świątecznie zaczyna się robić szóstego grudnia. To znaczy, że przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia ruszają pełną parą właśnie od tego dnia.

W niedzielne popołudnie Róża wróciła z suszarni trzymając w ręce czerwoną bluzę. Weszła do mieszkania i spojrzała na mamę tak, że pani Paulina od razu wiedziała o co chodzi.

Gdy w niedzielę rano Rysio, jeszcze trochę zaspany, wszedł do pokoju rodziców, od razu szeroko otworzył oczy. Sen odpłynął na dobre, a chłopiec z zaciekawieniem patrzył na torbę podróżną. Bardzo pojemną, na kółeczkach, z wyciąganą rączką, by wygodnie można było ją ciągnąć, nie męcząc się przy tym.

Były ostatnie dni października. Który to był rok? Oj, nie pamiętam w tej chwili, ale wydarzyło się to naprawdę dawno temu. Małe, czarne diabełki siedziały sobie w swojej ognistej sali narad i miały bardzo kiepskie humory. 

Zima coraz bliżej. Panu Kaziowi pracy nie ubywa. Zagrabił już chyba wszystkie liście! Śmiał się niedawno, że jeszcze chwila, a zamieni grabie na łopatę do odgarniania śniegu.

Od początku roku szkolnego nad biurkiem Róży wisi tablica. Nie jest czarna, ani zielona i nie można po niej pisać kredą. Zamiast tego Róża może do niej przyczepiać karteczki samoprzylepne, mocować kartki magnesem albo pinezkami. Jest też miejsce na pisanie czarnym i czerwonym markerem. Wszystko po to, by…

Jesienią widok za oknem zmienia się niemalże każdego dnia. Zielone liście na drzewach stają się brązowe, czerwone, żółte…

Żył w Nazarecie bogacz Sufo. Gdy urodził mu się syn, pobiegł do stolarza Józefa i poprosił, by ten zrobił dla jego pierworodnego kołyskę.

Z czym może się kojarzyć wiklinowy koszyk? No jak to z czym? Z Wielkanocą, ze święconką! Z zakupami, zwłaszcza z kupowaniem jajek od pani Teresy, która pojawia się na ryneczku w każdą sobotę, przynosząc jajka właśnie w wiklinowym koszyku. Jesienią, gdy tylko pogoda jest odpowiednia, taki koszyk, wyciągnięty z dolnej szafki w kuchni, może oznaczać tylko jedno.

Wszystko już przygotowane. No, może prawie wszystko, ale każdy, kto zobaczyłby szkolną wyprawkę Róży i Rysia, chyba złapałby się za głowę. Czego tam nie ma!

Czasem, gdy Tusia bawi się na placu zabaw, znajduje w piasku różne skarby. Kamyczek, piórko, patyk albo zgubiony przez inne dziecko koralik. Dziewczynka ma w domu specjalne pudełko, do którego chowa wszystkie znalezione przedmioty.

Latem, gdy słońce uśmiecha się do nas szeroko, a niebo zachwyca błękitem, aż chce się żyć! Każda pora roku ma swoje uroki, ale Róża, Rysio i Tusia zdecydowanie najbardziej lubią lato. Dlaczego? 

Czy wiecie, że o św. Józefie możemy sobie opowiadać krótkie historyjki używając do tego kolejnych liter alfabetu?
Dziś przedstawię Wam, krótkie historyjki na litery: O i P.

Nareszcie! Na ten czas Róża czekała bardzo długo. Przecież dziesięć miesięcy to strasznie dużo! I to jakich? Najgorszych! Czwarta klasa to nie przelewki i Róża, która od starszych koleżanek słyszała, że przed nią same trudności, naprawdę w to uwierzyła. Tak się bała! Nowi nauczyciele, nowe przedmioty, nowe obowiązki…

Czy wiecie, że o św. Józefie możemy sobie opowiadać krótkie historyjki używając do tego kolejnych liter alfabetu? Dziś przedstawię wam, krótkie historyjki na litery: K, L, Ł i M.

W rodzinie, którą tworzą rodzice i troje dzieci, na co dzień dużo się dzieje i nuda raczej nikomu nie grozi. A jednak bywają takie dni, że liczne „nudzimisie” wyłażą nie wiadomo skąd i są gotowe, by zepsuć wszystkim dobry nastrój. Pierwszy „nudzimiś” zaczął dręczyć Różę już w piątek wieczorem.

Czy wiecie, że o św. Józefie możemy sobie opowiadać krótkie historyjki używając do tego kolejnych liter alfabetu? Dziś przedstawię wam, krótkie historyjki na litery: I oraz J.

 W poniedziałkowy wieczór Tusia nie mogła zasnąć. Leżała w łóżku i wierciła się tak mocno, aż kołdra wylądowała na podłodze. Pokój oświetlała mała, nocna lampka. W półmroku dziewczynka zazwyczaj zasypiała po kilkunastu minutach, słuchając kołysanki o Wojtusiu, na którego mruga iskiereczka.

Czy wiecie, że o św. Józefie możemy opowiadać krótkie historyjki używając do tego kolejnych liter alfabetu? Np. historyjka na literę A. Jak anioł. Albo Anna. Albo Afryka. Zaczynamy?

Czasem jest tak, że rodzice uczniów i uczennic też odrabiają prace domowe. I wcale nie chodzi o to, by mama czy tata napisali wypracowanie albo rozwiązali trudne zadanie z matematyki. Czasem praca domowa skłania do refleksji, daje impuls do przyjrzenia się sobie. I właśnie taką pracę domową przyniósł ze szkoły Rysio. Chłopiec podszedł do sprawy bardzo poważnie, ale najpierw postanowił przepytać najbliższych. Może chciał, by pomogli mu znaleźć odpowiedź na jedno, ale za to trudne pytanie?