Biblia

Dziś o uprzedzającej miłości Boga opowie tytułowy bohater Księgi Jonasza. Nie jest ona biografią konkretnej postaci historycznej, ale utworem dydaktycznym, czyli midraszem. Pierwowzorem Jonasza był prorok o tym imieniu z VIII wieku przed Chr. (por. 2Krl 14, 25). W obecnej formie opowiadanie zostało zredagowane po niewoli babilońskiej.

Oblegający Jerozolimę Babilończycy byli konsekwentni. Otoczyli miasto nie pozwalając, by ktokolwiek czy cokolwiek przedostało się do jego wnętrza. Podejmowali też kolejne próby sforsowania murów miasta. Ale te dawały im odpór. W ręku mieli jeszcze jeden atut, broń straszniejszą niż ta uczyniona ludzkimi rękami. Był nią głód.

Megalityczne budowle wielką przyszłość miały jeszcze przed sobą. Od około 6500 lat przed Chr. do Europy zaczęli napływać z Bliskiego Wschodu osadnicy, którzy dysponowali już umiejętnością uprawy roli i hodowli zwierząt. 

Bohater kolejnego odcinka naszego cyklu „… pierwszy nas umiłował” (1J 4,19) jest szczególny,
bo nie należał do narodu wybranego, a nawet był jego politycznym wrogiem. Pomimo to,
jego imię w Biblii jest wymieniane z szacunkiem aż 23 razy. Mowa o Cyrusie (II Wielkim), królu Persji.

W chwili objęcia rządów, a właściwie w momencie, gdy na tron wprowadził go Nabuchodonozor, Sedecjasz miał zaledwie 21 lat. Władzę nad Jerozolimą i Judą sprawował przez 11 lat.
Nie pozostawił po sobie dobrego wspomnienia, bo naśladował w bałwochwalstwie swych przodków.

Kolejnym prorokiem, który opowie nam o pierwszeństwie Boga w miłości
jest Daniel. Należał do kolejnego po Ezechielu pokolenia, które doświadczyło goryczy wygnania babilońskiego.

Wyprawa faraona Neko, choć skierowana była przeciw Babilończykom, przyniosła nieoczekiwane zmiany na tronie judzkim, mimo, że te pierwotnie nie były zamiarem faraona. Po śmierci Jozjasza miejsce na tronie zajął królewski syn Joachaz.

Dziś naszym przewodnikiem po tajemnicy pierwszeństwa
Boga w miłości będzie prorok Ezechiel, który - w odróżnieniu
od znanych nam Izajasza, Amosa, Ozeasza i Jeremiasza
– wypełniał swoją misję poza ziemią obiecaną.

Jozjasz nakreślił kierunek mający prowadzić Izraelitów ku Bogu. Jednak sam nie uniknął błędu. Nie wiązał się on ściśle z religią, ale ze sprawami polityki prowadzonej przez króla.

W tym odcinku świadkiem pierwszeństwa Boga w miłości będzie dla nas prorok Jeremiasz. Żył 100 lat po tym, jak wypełniły się proroctwa Amosa i Ozeasza i państwo północne zostało zdobyte przez Asyryjczyków, a jego ludność wysiedlona do Mezopotamii i Medii. Z potężnego państwa Salomona pozostał jedynie skrawek: pokolenie Judy ze stolicą w Jerozolimie.

Król Jozjasz postanowił odnowić świątynię w Jerozolimie. Chciał, by stała się jedynym miejscem, gdzie będzie sprawowany kult i formowana wiara. Tak pragnął zapewnić prawowierność ludu Izraela.

Dziś pierwszeństwo Boga w miłości zobaczymy w niezwykłej historii proroka Ozeasza. Był następcą Amosa, znanego nam z poprzedniego odcinka i jak on chciał uratować królestwo północne od zbliżającej się zagłady. Amos demaskował grzech i religijną obłudę Izraela, ale Ozeasz poszedł dalej: jako pierwszy z proroków ukazał taką postawę jako zdradę małżeńską, a Jahwe jako Oblubieńca, który kocha, choć jest oszukiwany.

Znane jest przysłowie mówiące iż niedaleko pada jabłko od jabłoni. Jednak w przypadku syna króla Ezechiasza, Manassesa ono się nie sprawdziło, gdyż nie miał on w sercu wiary na miarę swego ojca, ale poszedł drogą bałwochwalstwa. Tak skierował królestwo Judy ku zagładzie.

Wieści o poselstwie asyryjskim napełniły serce Ezechiasza niepokojem. Znał miarę swych sił. Doskonale zdawał też sobie sprawę z potęgi Asyrii. Dlatego postanowił szukać pomocy u Boga.

Choć Asyria nie podbiła Judy to jednak ta była od niej zależna. To wiązało się z koniecznością płacenia haraczu na rzecz wrogiego mocarstwa. Trudno było tę zależność przyjmować tak poddanym, jak i samemu królowi.

Śmierć Elizeusza nie położyła kresu wołaniu Boga, by Naród Wybrany powrócił do Niego. Owo wołanie docierało do ludzkich uszu przez głos proroków. Przestrzegało przed grożącą klęską, będącą konsekwencją lekceważenia Bożego Prawa.

Elizeusz niósł w swej pamięci dzieło proroka Eliasza dokonane na górze Karmel: próbę wiary i zgładzenie proroków Baala. Jednak mimo tego, co zobaczyli Izraelici ich serce było nieustannie skłonne do bałwochwalstwa.

Tym razem Bóg skierował proroka Elizeusza w zupełnie nieoczekiwaną stronę. Został wezwany, by wyruszyć na północ do Damaszku. Czego miał szukać na obcej ziemi? Przecież nie było tam Izraelitów, którym miałby głosić słowo Boga.

Ziemia Izraela potrafiła przynosić obfite plony. Nie mniej zdarzały się również i takie lata, gdy nie dawała z siebie nic. I nie było tak dlatego, iż była to ziemia nieurodzajna czy wyjałowiona. Przeciwnie. Nieuprawiana przez wiele lat, gdy tylko doświadczyła troskliwej pracy rolnika przynosiła urodzajne zbiory. Ale nie wszystko zależało od wysiłku człowieka.

Prorok umocniony przez Boga na widok nadchodzących Aramejczyków zaczął modlić się. Prosił, by Wszechmogący dotknął jego wrogów ślepotą. Jego modlitwa została wysłuchana. Wtedy Elizeusz użył podstępu broniąc swego życia.