Felietony

Suplikacje, czyli śpiew rozpoczynający się od słów „Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami”, należą do najważniejszych śpiewów błagalnych w języku polskim wykonywanych przez lud (z łac. supplicatio - prośba, błaganie).

Nie sposób przejść obojętnie obok takiego zapisu: „Cel tej książki jest tylko jeden: doprowadzić tego, kto czyta, do spotkania z Bogiem”. Dla nas ludzi wierzących są sprawy ważne i najważniejsze.

Ona nie wierzy w wenę. Za to hojnie udziela wywiadów. Potrafi malować słowami niezwykłe pejzaże na płótnie historycznych faktów.

Kolejny felieton w tej rubryce ma może dziwny tytuł, ale od razu zaznaczam, że nie charakteryzuje on stanu Nauki społecznej Kościoła.

W tym czasie oczekujemy beatyfikacji Stefana kardynała Wyszyńskiego (1901-1981), uznanego powszechnie za Prymasa Tysiąclecia Polskiego Kościoła, niezwykłego pasterza i wielkiego Polaka.

Mam dzisiaj dwa tematy, które pojawiły się w mediach i mediów dotyczą. A chodzi o kino i sport, czyli dwa najważniejsze nośniki popkultury, które przyciągają największą publiczność. Zacznijmy może od świeższego tematu.

Nadszedł wrzesień - uczniowie wrócili do szkół nie tylko po wakacjach letnich, lecz przede wszystkim po przerwie spowodowanej światową epidemią, związanej z izolacją i nauką w domach.

Powszechna zasada głosi, iż sposób modlitwy jest wyrazem wiary. Duży udział pieśni maryjnych
w repertuarze śpiewów kościelnych w Polsce świadczy o maryjności naszej wiary.

Kolejny felieton w tej rubryce ma może dziwny tytuł, ale od razu zaznaczam, że nie charakteryzuje on stanu Nauki społecznej Kościoła. Bardziej chodzi o charakterystykę społeczeństwa na poziomie podstawowych pojęć i wartości. Można by jeszcze użyć określenia swoisty „kogel-mogel”, jednak to mogłoby się kojarzyć z polską komedią, sama zaś sytuacja nie jest wcale śmieszna.

Nie jeden już raz powalony byłem zarzutami, że młode pokolenie posiada tak niewielką wiedzę z zakresu naszej wiary. Oczywiście nic nie wskórały moje wyjaśnienia, że opinii takiej nie można budować na podstawie trafiających się przypadków, gdy kogoś sprawy wiary nie interesują (a nawet nic nie interesuje).

Żyjemy w czasach, w których dość łatwo rzuca się na prawo i lewo pojęciami „z górnej półki”. Bardzo szybko coś staje się „tradycją”, nietrudno też stać się „wspaniałym”. By zostać „bohaterem”, chociażby we własnym domu, wystarczy umieć posługiwać się wiertarką. Jakiś czas temu dowiedziałam się, że zostaje się herosem, jeśli w ramach pielgrzymki sztafetowej przejdzie się 50 km. Chwała i sława.

Dzisiaj weźmiemy na tapetę nowy wspaniały świat, ten równościowy i niedyskryminujący. A tak się składa, że wszystko będzie się kręcić wokół pewnego pana Michała Sz., o którym pewnie byśmy nie usłyszeli, gdyby tenże nie wpadł w problemy z prawem za czyny chuligańskie, a potem nie upierał się, aby nazywać go Margot. No i żeby go, broń Boże, nie misgenderować.

„Światowe” megahity mają u mnie jeden poważny minus. Świecą oryginalnością podobną do zaskoczenia na widok Tomasza Karolaka czy Małgorzaty Sochy w kolejnej polskiej komedii. Ten, komu już się to nieco przejadło, rzuci łaskawszym okiem na produkcje z drugiej, trzeciej czy siódmej strony barykady – nawet niszowe.

Powszechna zasada głosi, iż sposób modlitwy jest wyrazem wiary. Duży udział pieśni maryjnych w repertuarze śpiewów kościelnych w Polsce świadczy o maryjności naszej wiary.

Słyszymy o coraz częstszych atakach i profanacjach kościołów. Portale katolickie podały wiadomość, że dwoje młodych, wierzących Francuzów, namówiło przyjaciół, by wspólnie czuwali nocą obok świątyń, aby nie dopuścić do aktów wandalizmu i świętokradztwa.

Choć wydaje się nam, że czarne scenariusze związane z epidemią są za nami, wciąż pojawiają się zakażenia i wymagana jest odpowiedzialność. Od samego początku, gdy pojawiły się zachorowania, zwracano uwagę na seniorów jako grupę ryzyka. Pierwotnie nawet pojawiły się opinie, że tylko osoby starsze są podatne na zakażenia.

Scenariusz jest prosty – chcemy pieska. Wyprawka skompletowana, zapas karmy już czeka, no to co, to jedziemy po szczeniaczka. Radości i mokrym plamom w całym domu nie ma końca. Bezbronne buty padają ofiarą wesołych ząbków, a weterynarz to teraz nasze nowe ulubione słowo. Mała kulka rośnie w oczach. I bardzo szybko staje się dorosła.

Bardzo podoba mi się jedno z określeń nauki społecznej Kościoła, które mówi, że jest ona przekładem Ewangelii na życie społeczne. Dlatego też w tym przekładzie nie można pominąć polityki, która w życiu społecznym zajmuje wręcz centralne miejsce.

Z czasów komuny pochodzi anegdota: „Czym różni się radziecki pesymista od radzieckiego optymisty?”. Otóż pesymista w tamtych czasach mówił: „Już gorzej być nie może!”, a optymista twierdził: „Może!”. Jaki był morał z tego kawału? Dla przykładu taki: „Optymista radziecki nie odpowiada pełnymi zdaniami” (tak nieraz jest z naszym wyciąganiem wniosków). Ale ad rem.

Nie zostanę zbawiona. Serio. Im więcej czytam różnych natchnionych wypowiedzi, natchnionych osób, utwierdzam się w tym przekonaniu. Nie ma przebacz. Lista przewin jest zbyt długa. Bóg pewnego celebryty, prawie polityka nie zbawi mnie za jedzenie mięsa.