Biblia

Ludzie zgromadzeni wokół Matatiasza wkraczali do osiedli swych rodaków. Tam niszczyli pogańskie ołtarze. Tych przecież nie powinno być na świętej ziemi danej Izraelowi przez Boga.

Poganie ścigający uciekinierów stojąc przed ich obozem wezwali ich do wyjścia i wypełnienia królewskich nakazów. Nie była to jednak prośba, ale ultimatum. Za nią bowiem stała obietnica: jeśli tak uczynicie będziecie żyli.

Los męczenników przeważył szalę. Dla zmiany jak zawsze Bóg posłużył się wybranymi przez siebie ludźmi, choć żaden z nich nie słyszał Jego wezwania. Nie pojawił się przed nimi anioł, ani nie dana im była jakakolwiek wizja. Wystarczyło, iż byli ludźmi dobrze ukształtowanego sumienia i postępowali zgodnie z jego głosem. Tą drogą dotarł do nich głos samego Boga. 

Słowa matki wywarły adekwatny skutek, lecz nie taki jakiego oczekiwali zdrajcy. Zaledwie ona skończyła mówić jej najmłodszy syn jasno dał do zrozumienia, iż nadzieje oprawców na to, iż wyprze się wiary i Bożego Prawa są płonne.

Słów, które w języku hebrajskim wypowiadała matka siedmiu braci nie rozumiał ani król Antioch, ani jego najbliższe otoczenie. Jak każdy człowiek zadufany w sobie myślał, że mówi o nim. Przypuszczał, że wypowiadane słowa są wyrazem pogardy lub obelgi względem jego majestatu.

Męczeństwo kolejnych braci, jak i kolejne egzekucje, dokonywało się na oczach ich matki. Oprawcy byli bezwzględni. Zmusili ją do przyglądania się cierpieniom jej dzieci. Nakazali oglądać ich śmierć. Czynili tak, gdyż chcieli złamać ich opór.

Śmierć dwóch braci nie zakończyła drogi męczeństwa. Niedługo dotknęło ono kolejnego z nich. Opis tego wydarzenia jest nie tylko świadectwem wierności Bogu. On niesie ze sobą również światło rozpraszające mroki śmierci.

Pierwsze prześladowania Hebrajczków nie przyniosły zamierzonego efektu. Nie wszyscy dali się zastraszyć. Mimo rozlewu krwi pozostała pośród nich znaczna grupa ludzi, którzy byli wierni Prawu Bożemu. 

Po wydanych dekretach przyszły pierwsze prześladowania tych, którzy nie chcieli posłuchać głosu deprawatorów. Znamiennym tego przykładem było to, co spotkało dwie kobiety, które obrzezały swe dzieci. Gdy sprawa się wydała postawiono je przed sąd.

W obliczu wroga, któremu nie można było się przeciwstawić Juda zwany Machabeuszem wraz niewielką grupą ludzi liczącą dziesięć osób uciekł na pustynię. Tam szukali schronienia i czekali na dalszy rozwój wypadków.

Czas triumfu nieprawych był jednocześnie dla Hebrajczyków m.in. czasem pokuty. Przecież wielu z nich zanurzyło się w nieprawości. Zapomnieli o Bogu i Jego przykazaniach. Lekceważyli je w swoim codziennym życiu.

Jazon, zabójca własnych rodaków, uciekając przed konsekwencjami swego czynu, był przekonany, że schronienia udzieli mu położony na wschód od Ziemi Izraela kraj Amonitów.   A co ostatecznie się wydarzyło?

To, co zaplanował Lizymach obróciło się przeciw niemu. Gdy protestujący mieszkańcy Jerozolimy zobaczyli uzbrojonych ludzi skierowanych przeciw nim zdecydowali się bronić. 

Zamordowanie Oniasza wzbudziło powszechne oburzenie. Żydzi wierni Prawu Bożemu byli oburzeni podniesieniem ręki na arcykapłana. Wielu Greków protestowało zaś przeciw złamaniu prawa azylu obowiązującego w królestwie i zbrodni dokonanej na niewinnym człowieku.

Królestwem Antiocha coraz częściej wstrząsały większe lub mniejsze konflikty. Wiązały się one z buntami przeciw  krzywdzącym postanowieniom i niesprawiedliwym wyrokom. Tego doświadczyli mieszkańcy Tarsu i Mallos, gdy zostali podarowani niejakiej Antiochis. Kim była ta kobieta?

Miarą odstępstwa Izraela od wiary była misja, którą Jazon powierzył mieszkańcom Jerozolimy delegowanym na zawody sportowe w Tyrze.

Choć Heliodor zaświadczył przed królem o przebiegu całej sprawy, a nawet dla uwydatnienia swej opinii dodał, iż jeśli władca ma jakiegoś wroga, dla którego pragnąłby zguby to niech wysyła go do Jerozolimy, to cała rzecz nie zakończyła się tak prosto, jak można by tego się spodziewać.

W obliczu niebezpieczeństwa grożącego Świątyni w Jerozolimie i bezbożnych zamiarów Heliodora do modlitwy przystąpili nie tylko kapłani, ale i większość mieszkańców miasta. Licznie gromadzili się mężczyźni, by zanosić błagania ku niebu.

Słowa wypowiadane na początku wizyty przez Heliodora nie miały nic wspólnego z prawdą. Były jak dobrze nałożona maska, mająca ukryć prawdziwe oblicze. On przecież przybył nie po to, by cokolwiek sprawdzać czy kontrolować. 

Władcy syryjscy szukali różnych sposobów dla zdobywania pieniędzy na swe cele. Te zdobyte na drodze korupcji dały sygnał, iż można zagarnąć o wiele więcej niż to, co byli gotowi za swe stanowiska i sukcesy dać łapownicy.