Biblia

Do wydarzeń związanych z czasem dominacji Syryjczyków w Ziemi Świętej, a także tych następujących po nich, nawiązują Księgi Machabejskie. Pierwsza z nich powstała w języku hebrajskim, lecz zachowała się w greckim przekładzie, drugą napisano w języku greckim.

Persowie sprawowali władze nad Judeą blisko dwa wieki. Dla jednych to bardzo długi czas, dla innych zaledwie moment na osi dziejów ludzkości. Ten czas nie spełnił pokładanych w nim nadziei na odbudowę świetności ludu Izraela na miarę czasów Dawida.

Radość powróciła i zagościła w domu Tobiasza. Ale rzeczy stworzone, w tym i ludzkie życie, nie trwają wiecznie. Tobiaszowi starszemu dane było przez Wszechmogącego długie życie, lecz i ono miało wyznaczoną ostatnią godzinę. Ile lat przeżył?

Po słowach anioła Rafała wiele rzeczy stało się dla Tobiasza ojca jasne i zrozumiałe. Przejrzał nie tylko fizycznie. Wyostrzył się wzrok jego wiary. Dzięki niemu dostrzegał rzeczy, które niedostępnie są dla oczu ciała, choć rozgrywają się pośród ludzi. 

Spotkanie w rodzinnym domu Tobiasza przerodziło się w wesele. Tego zresztą należało się spodziewać. Przecież tak rodzice, jak krewni i sąsiedzi zamieszkali w Niniwie nie mogli przybyć do domu panny młodej. Dlatego Tobiasz zgodnie z tradycją przyprowadzając ją do swego domu wyprawił wesele. 

Dla Anny wypełniło się to, co najważniejsze: ujrzała swego syna w zdrowiu i pomyślności. Była to dla niej wielka radość, którą podkreśliła znamiennymi dla Hebrajczyków słowami: teraz mogę umrzeć. 

Tęsknota za domem rodzinnym trawiła serce Tobiasza młodszego. Nie dlatego, że było mu źle u teściów. Wręcz przeciwnie. Niczego mu nie brakowało. Nie mniej zdawał sobie sprawę z tego, iż czas jego wyprawy znacznie przedłuża się od planowanego. To z pewnością budziło w sercach jego rodziców obawy i niepokój.

Któż nie lubi ucztować i bawić się. Czas mija wtedy dobrze, ale też i szybko. Tak było i z 14 dniami wesela w domu Edny i Raguela. Do tej pory tyle wycierpieli. Teraz za sprawą Bożej Opatrzności wszystko się odmieniło. 

Rodzice Sary nie mieli pojęcia o walce, jaką Rafał stoczył z demonem nękającym ich córkę. Nie wiedzieli, że główny przeciwnik został pokonany i unieszkodliwiony przez anioła, który w tym celu został posłany przez Boga. 

Jedne sprawy rozgrywają się na oczach ludzkich, inne choć całkiem rzeczywiste są im niedostępne. Tak było i w życiu Tobiasza. Nim wszedł do komnaty swej żony zgodnie z poleceniem Rafała rozżarzył na palenisku węgle i ułożył na nich wnętrzności ryby, którą zabił w drodze do Ekbatany.

Wiedziony nowym uczuciem Tobiasz chciał jak najprędzej poznać swoją przyszłą żonę. Dlatego po dotarciu do Ekbatany poprosił Rafała by ten natychmiast zaprowadził go do domu Raguela. Tak też się stało.

Gdy Tobiasz i jego towarzysz podróży zbliżyli się do Ekbatany sprawy zaczęły nabierać coraz większego tempa. Rafał bowiem oznajmił Tobiaszowi, iż najbliższą noc przyjdzie im spędzić u człowieka imieniem Raguel.

Po ustaleniu szczegółów dotyczących kosztów podróży oraz wynagrodzenia dla Rafała, przewodnik powiedział, by ojciec i syn pozbyli się wszelkich obaw. Droga jest bezpieczna i z pewnością obaj nie tylko szczęśliwie dotrą do celu, ale i bezpiecznie powrócą do domu. 

Młody Tobiasz był gotów wypełnić polecenie swego ojca. Jednak obawiał się dwóch rzeczy. Nigdy nie widział Gabaela, któremu jego ojciec powierzył swe pieniądze. On także nie znał jego. Jak zatem go rozpozna?

Modlitwy wznoszone ku Bogu mają swoje drogi oraz czas ich wysłuchania. W przypadku błagań Tobiasza i Sary obydwie modlitwy dotarły przed tron Boga w jednej chwili.

Kolejny odcinek naszego cyklu biblijnych katechez o pierwszeństwie Boga w miłości (1J 4,19) poświęcimy Korneliuszowi.

Zdarza się, że choć ludzie żyją daleko od siebie i wzajemnie się nie znają ich losy bywają podobne, a niekiedy splatają się ze sobą w czasie i miejscu wyznaczonym przez Boga.

Bohaterem kolejnego odcinka naszych biblijnych katechez pod wspólnym tytułem: „… pierwszy nas umiłował (1J 4, 19)”, będzie Apollos.

Ślepota przyniosła Tobiaszowi nie tylko ciężar choroby. Nie mógł pracować. Tym samym nie był w stanie dostarczyć swej rodzinie środków potrzebnych na utrzymanie.

Kolejny odcinek biblijnego cyklu o prymacie Bożej miłości (1J 4, 19) poświęcamy pierwszemu w Kościele misyjnemu małżeństwu.