Z uśmiechem

O Hiszpanię raczej się tylko otarłem i nie mam jakiegoś wielkiego wyobrażenia o tym kraju, choć niewątpliwie chętnie bym tam się jeszcze kiedyś wybrał, kto wie, może nawet ponownie na Camino do Santiago de Compostela.

Nadszedł czas, kiedy wyjątkowo mocno rozśmieszył mnie pan minister zdrowia Niedzielski.

W dzisiejszych refleksjach znajdziemy oczywiście wspólny mianownik wyrażony w tytule, ale będzie to trochę taki miszmasz. Zaczniemy i skończymy w Polsce.

Czy ja lubię psy? Co za pytanie, pleban ze wsi nie może nie lubić psów. Z kotami to trochę gorzej, nie przepadam, ale to chyba dlatego, że sam indywidualista wkurzam się, jak sobie koty nic ze mnie nie robią.

Dzisiaj trochę się „pochylimy” nad gwiazdami estrady. Pamiętam, jak niemal dziesięć lat temu pewna urszulanka z Italii siostra Cristina Scuccia wzięła udział w programie The Voice of Italy i odniosła niebywały sukces, a jej nagrania umieszczone w serwisie YouTube osiągały niemal 100 milionów wyświetleń w ciągu tygodnia.

Zapewne wiecie, że w całej Italii, a zwłaszcza na południu kraju niesłychanie popularne są procesje ku czci Świętych.

Nowy wspaniały świat, równość, wolność i braterstwo wszystkie te wspaniałości prą do przodu.

Chyba nie muszę Wam mówić, że nasz święty papież Jan Paweł II jest ostatnio pod poważnym obstrzałem, bo wielu osobom marzy się „odjaniepawlenie” naszej Ojczyzny, albo chociaż „zdekanonizowanie”, czyli cofnięcie kanonizacji.

Wiecie co to jest? Ano w taki sposób księża biskupi i inni uczestnicy celebrowali Eucharystię podczas owego spotkania. Tak, tak, przy tych biureczkach w jakiejś sali konferencyjnej.

Nigdy nie zapomnę niesamowitego występu brytyjskiej pary Jayne Torvill i Christopera Deana, którzy w 1984 roku podczas Igrzysk Olimpijskich w Sarajewie wykonali taniec do „Boléro” Maurice’a Ravela.

Nie ukrywam, że do Nowego Jorku mam sentyment i to wielki, bo dla takiego wiejskiego plebana jak ja, możliwość spędzenia w tym mieście kilkunastu miesięcy to była gratka nie lada i choć miało to miejsce wiele lat temu, ciągle są to żywe wspomnienia.

Ostatnio pojawił się w naszej rubryce pan Putin i byłem przekonany, że na dłuższy czas będziemy mieć z nim spokój, choć Putin i spokój w jednym zdaniu brzmią dziwnie.

Dzisiaj zaczniemy od Kanady. Przypomnę, że chodzi o jedno z tych miejsc na świecie, gdzie ponoć żyje się najlepiej. Ostatnio świat obiegły informacje, że tam rzeczywiście może i żyje się najlepiej, bo jak komuś żyje się źle, bo na przykład jest zbyt biedny, to może poprosić o... eutanazję.

Jestem świeżo po rekolekcjach. Tak, tak, księża też poddają się rekolekcjom, nie tylko je głoszą, a takim plebanom ze wsi, jak ja, są one szczególnie potrzebne, żeby nie zgnuśnieć. I podczas tych rekolekcji – uwaga, teraz użyję ulubionego słowa mojego kochanego biskupa - „wybrzmiało” wiele żalu na temat tego, czego nas w seminarium nie nauczono! Bo podczas rekolekcji kapłańskich, oprócz tego, że się słucha to jeszcze jest czasami okazja, żeby się trochę pokonfrontować.

Czasami słyszę pretensje, że zbyt często sobie tutaj dworuję z lewicy, a prawicę oszczędzam...

Odkąd zaczął się węglowy zawrót głowy w związku z napaścią Rosji na Ukrainę ciągle czekam na informacje o zwiększeniu wydobycia tej kopaliny w naszym kraju, wszak przecież „leżymy” na węglu...

Śledztwo w sprawie zakupu przez UE szczepionek przeciw Covid-19. 

Ostatnio pojawiła się przekazywana przez różne portale społecznościowe informacja, jakoby szefowa Amnesty International, pani Agnes Callamard, wezwała Ukrainę, a właściwie jej wojska, „by nie strzelali do nowo zmobilizowanych wojsk rosyjskich, ponieważ zabijanie nieprzeszkolonych żołnierzy byłoby bardzo niesprawiedliwe”.

Miałem się dzisiaj zająć pewnym wydarzeniem, które nazwano Kampusem Przyszłości, czy jakoś tak, chociaż najczęściej mówiono o nim jako o „Kampusie Trzaskowskiego”.

Długo zastanawiałem się, czy mam coś na ten temat wspomnieć, czy może jeszcze trochę poczekać, przynajmniej do momentu, kiedy sam zapoznam się z treścią najsłynniejszego w Polsce podręcznika.