Słowo Boże

Hbr 9, 15.24-28; Ps 98; Mk 3, 22-30. Faryzeusze byli zazdrośni o wielki tłum, który słuchał Jezusa, więc chcieli go zniszczyć poprzez oszczerstwo.

Iz 8, 23b-9, 3; Ps 27; 1 Kor 1, 10-13.17; Mt 4, 12-23. Każdy dzień ma swój zachód słońca. Świat pogrąża się w całkowitej ciemności.

Hbr 5, 1-10; Ps 110; Mk 2, 18-22. Post, o którym toczy się spór w danym fragmencie Ewangelii, był dodatkową praktyką uczniów Jana i faryzeuszów, który jak wierzyli miał przyspieszyć przyjście wyczekiwanego Mesjasza.

Iz 49, 3.5-6; Ps 40; 1 Kor 1, 1-3; J 1, 29-34. W czasie każdej Mszy Świętej, „kapłan przyklęka, bierze Hostię i trzymając ją nieco podniesioną nad pateną, zwrócony do ludu, głośno mówi: Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata”. 

Hbr 1, 1-6; Ps 97; Mk 1, 14-20 Jan siedzi w więzieniu, a Jezus go nie ratuje?! Przeciwnie, rozpoczyna swoją publiczną działalność, powołując uczniów. Może gromadzi ludzi, żeby odbić Jana z więzienia?

Iz 42, 1-4.6-7; Ps 29; Dz 10, 34-38; Mt 3, 13-17  Bóg ze swoją uzdrawiającą miłością pochyla się nad naszym życiem, aby przynieść nam pokój i miłość. Kiedy posłał Jezusa na świat chciał przekonać go o swojej stałej obecności i opiece. Dlatego wyposażył Syna we wszystkie dary, które mogły uczynić Jego misję nie tylko skuteczną, ale również wiarygodną.

Poniedziałek, 2 stycznia
1 J 2, 22-28; Ps 98; J 1, 19-28 To pytanie zadają Janowi Chrzcicielowi ci, którzy myśleli, że od nich wszystko powinno zależeć. Jan nie wchodzi w buty kogoś kim nie jest. Odpowiada zgodnie z prawdą, odwołując się do proroctw ze Starego Testamentu.

Lb 6, 22-27; Ps 67; Ga 4, 4-7; Łk 2, 16-21 Wkraczamy w nowy rok z Bożym błogosławieństwem: „Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem” (Lb 6, 24-26). Bóg chce błogosławić, ale nie oznacza to, że będzie błogosławił nam, gdy żyjemy w grzechu, gdy się od Niego odwracamy, gdy się z Nim nie spotykamy w Eucharystii. Trzeba też pamiętać, że to błogosławieństwo nie musi oznaczać powodzenia we wszystkich sprawach tu na ziemi. Ale przejdźmy do Ewangelii.

Dz 6, 8-10; 7, 54-60; Ps 31; Mt 10, 17-22. Zastanawiam się, jak to jest, kiedy Duch mówi przez człowieka.

Iz 52, 7-10; Ps 98; Hbr 1, 1-6; J 1, 1-18. Boże Narodzenie to dar Ojca dla świata, który na nowo daje nam swojego Syna, byśmy uwierzyli, że cały czas jest pośród nas.

Sdz 13, 2-7.24-25a; Ps 71; Łk 1, 5-25. Jak mamy pytać Boga? Czym różni się pytanie Zachariasza od pytania Maryi: „Jak się to stanie skoro nie znam męża?”.

Iz 7, 10-14; Ps 24; Rz 1, 1-7; Mt 1, 18-24. Świat śpiewa: „Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta!”. 

Lb 24, 2-7.15-17a; Ps 25; Mt 21, 23-27 Arcykapłani i starsi ludu odpowiedzialni byli za kondycję duchową Narodu Wybranego, ale na przestrzeni dziejów Izraela nigdy z wiernością Prawu dobrze nie było. Czasy, w których Jezus stanął na ziemi, też naznaczone były upadkiem obyczajów.

Iz 35, 1-6a.10; Ps 146; Jk 5, 7-10; Mt 11, 2-11 Trzecia Niedziela Adwentu przyjęła w Kościele nazwę Gaudete. Słowo pochodzi z języka łacińskiego i dosłownie oznacza radujcie się. Kiedy weźmiemy do ręki czytania przeznaczone na tę właśnie niedzielę, widzimy dlaczego taka nazwa. W pierwszym czytaniu pojawiają się słowa: „Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! Niech wyda kwiaty jak lilie polne, niech się rozraduje, skacząc i wykrzykując z uciechy” (Iz 35, 1-2).

W cyklu katechez o tym, że Bóg zawsze wyprzedza człowieka w miłości, dzisiaj bohater nieoczywisty i kontrowersyjny - Apostoł, który jest synonimem zdrady i zaprzedania: Judasz. Postaramy się zobaczyć, w jaki sposób Chrystus pierwszy umiłował (1J 4, 19) także jego.

Iz 35, 1-10; Ps 85; Łk 5, 17-26
...widząc ich wiarę.
Nawet za komuny oficjalnie powtarzano: „W zdrowym ciele zdrowy duch”. Dziś zdaje się, że na piedestał stawia się kondycję fizyczną, a gdy zaszwankuje system nerwowy, nagle budzi się refleksja, że człowiek to byt cielesno-duchowy.

Iz 11, 1–10; Ps 72; Rz 15, 4–9; Mt 3, 1–12 Rozpoczęliśmy kolejny Adwent w naszym życiu; chciałoby się westchnąć: „Który to już raz!”. Znowu będziemy słyszeć, że adwent to czas przygotowania na spotkanie z Jezusem, znowu będziemy wsłuchiwać się w słowa proroka Izajasza i będziemy wpatrywać się w Jana Chrzciciela. Czy to coś w nas zmieni? Czy się wreszcie obudzimy?

Iz 2, 1-5; Ps 122; Rz 13, 11-14; Mt 24, 37-44. Adwent to czas radosnego oczekiwania na przyjście Pana. 

Ap 14, 1-3.4b-5; Ps 24; Łk 21, 1-4. Są takie chwile, kiedy lubimy obserwować miejsca, osoby, zdarzenia. 

2 Sm 5, 1-3; Ps 122; Kol 1, 12-20; Łk 23, 35-43. Gdyby ktoś nie znał Jezusa i Jego Ewangelii, to z pewnością zdziwiłby się, że kiedy świętujemy Jego królowanie, to czytamy o ukrzyżowaniu Chrystusa.