Słowo Boże

1 Sm 1, 1-8 | Ps 116B | Mk 1, 14-20 Oto pośród nas jest Syn Boga Żywego, który właśnie rozpoczyna swoją działalność. 

Iz 42, 1-4.6-7 | Ps 29 | Dz 10, 34-38 | Mt 3, 13-17 Niech świętowanie Niedzieli Chrztu Pańskiego zmobilizuje nas do znalezienia odpowiedzi na pytanie o osobiste zaufanie do Chrystusa i Jego słowa. 

1 J 3, 11-21 | Ps 100 | J 1, 43-51. Jan w Pierwszym Liście pisze: „Najmilsi: Taka jest wola Boża, którą objawiono nam od początku, abyśmy się wzajemnie miłowali”.

Syr 24, 1-2.8-12 | Ps 147B | Ef 1, 3-6.15-18 | J 1, 1-18. Słowo ma ogromną moc. Za jego pomocą możemy uleczyć i zabić. Może właśnie dlatego Słowo stało się Ciałem.

1 J 2, 3-11 | Ps 96 | Łk 2, 22-35. Maryja z Józefem ofiarowują w świątyni Jezusa, czyli najcenniejsze, co posiadają, swego Jedynego Syna.

Syr 3, 2-6.12-14 | Ps 128 | Kol 3,12-21 | Mt 2, 13-15.19-23. Dom będzie wyjątkowy ze względu na postawę domowników, którzy wszystko bez wyjątku oddają Bogu.

Lb 24, 2-7.15-17a | Ps 25 | Mt 21, 23-27 Co dziś mnie prowadzi, jak nie zgubić się w codzienności? W pierwszym czytaniu prorok widzi, choć jeszcze z daleka ,,gwiazdę z Jakuba”, w Ewangelii czytamy, iż Jezus niestety nie został rozpoznany przez arcykapłanów i starszych ludu.

Iz 35, 1-6a.10 | Ps 146 | Jk 5, 7-10 | Mt 11, 2-11 Ewangeliczne pocieszenie chce dotknąć naszych momentów zawahania, chwil zmęczenia codzienną (niejednokrotnie przegraną) walką o zaufanie Bogu.

Rdz 3, 9-15; Ps 98; Ef 1, 3-6.11-12; Łk 1, 26-38  Czytania dzisiejszej uroczystości zestawiają ze sobą dwa przeciwne obrazy. Ewa ulegająca podszeptom złego ducha dopuszcza się z Adamem pierwszego grzechu. 

Iz 11, 1–10 | Ps 72 | Rz 15, 4–9 | Mt 3, 1–12 Czy jest jedność między tym co robię, a tym w co wierzę jak w życiu Jana Chrzciciela?

Iz 2, 1-5 | Ps 122 | Mt 8, 5-11. Adwentowe przygotowania otwiera obietnica przekazana przez proroka Izajasza. Jest to obietnica nowego świata, w którym cała ludzkość zostanie zjednoczona we wspólnym uwielbianiu jednego, prawdziwego Boga.

Iz 2, 1-5 | Ps 122 | Rz 13, 11-14 | Mt 24, 37-44 Liturgia Pierwszej Niedzieli Adwentu zachęca do uświadomienia sobie na nowo prawdy o „nowym stworzeniu” - chwili, gdy wszystko, co „stare”, grzeszne i poranione ustąpi miejsca rzeczywistości przenikniętej łaską.

Dn 1, 1-6.8-20 | Dn 3 | Łk 21, 1-4. Kobieta z tego fragmentu Ewangelii nie miała praktycznie nic. Jako uboga wdowa nie dysponowała bogactwem, zaszczytami czy sławą.

2 Sm 5, 1-3 | Ps 122; Kol 1, 12-20 | Łk 23, 35-43. Czytając dzisiejszą Ewangelię i pamiętając o uroczystości, podczas której jest odczytywana – Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, możemy doświadczyć, że jest ona rewolucyjna i rewelacyjna. Jezus wywraca świat do góry nogami.

1 Mch 1, 10-15.41-43.54-57.62-64 | Ps 119 | Łk 18, 35-43. Tak, ten człowiek był niewidomy. Ale nie przeszkodziło mu to dostrzec Chrystusa.

Mi 3, 19-20a | Ps 98; 2 Tes 3, 7-12 | Łk 21, 5-19. Wizje apokalipsy pod koniec roku liturgicznego nie robią już na nas większego wrażenia – tyle razy mówiło się o kolejnych końcach świata i żadna z owych przepowiedni się nie sprawdziła, że kolejne zapowiedzi przechodzą bez echa.

Mdr 1, 1-7; Ps 139; Łk 17, 1-6  Jezus przestrzega przed zgorszeniem, wskazując na jego straszne konsekwencje (kamień młyński). Następnie stawia warunek wspólnoty: przebaczenie bez limitu.

Ez 47, 1-2.8-9.12 | Ps 46 | 1 Kor 3, 9b-11.16-17 | J 2, 13-22 Może czas na radykalizm drodzy księża, za cenę odejścia niektórych z Kościoła.

Rz 11, 29-36; Ps 69; Łk 14, 12-14 Kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych (…), ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć.

Hi 19, 1.23-27a | Ps 27 | 1 Kor 15, 20-24a.25-28 | Łk 23, 44-46.50.52-53 | 24, 1-6a Nie dalej jak wczoraj spoglądaliśmy z nadzieją w niebo, by dziękować Bogu za „niebiańską przyszłość” i ucieszyć się spełnieniem tej nadziei w życiu świętych znanych i bezimiennych.