Beletrystyka

- Naprawdę zrobiłeś w kościele imprezę po Wigilii Paschalnej? - nie mógł się nadziwić Maciek.

Dotychczasowy przebieg Świąt wyczerpał go całkowicie, podobnie jak w poprzednich latach. A nawet gorzej, ponieważ po raz pierwszy sam musiał się zająć wszystkim i miał wrażenie, jakby się postarzał o trzy lata. Momentami żałował, że ksiądz Darek nie został z nim choćby na Święta. A najgorsze było jeszcze przed nim. To znaczy

- Szczęść Boże, księże Mateuszu, biskup Zdzisław z tej strony. Ma ksiądz chwilę, żeby porozmawiać? - głos w słuchawce był niewyraźny i choć Mateusz zaledwie kilka razy słyszał nowego Biskupa Ordynariusza na żywo, to był przekonany, że to kolejny żart jego serdecznego przyjaciela Macieja, który świetnie naśladował gł

Mateusz otrzymywał coraz więcej znaków świadczących, że rzeczywiście budowa nowego kościoła nabierała tempa, choć oczywiście zdawał sobie sprawę, że to dopiero początki początków. A znaki przychodziły bynajmniej nie tylko „z góry”, ale jeśli można tak powiedzieć również „z dołu&rdq

Mateusz usiadł w swoim ciągle pustym, pozbawionym mebli salonie, wpatrując się na przemian w buzujący w kominku ogień i przepiękny krucyfiks będący od niedawna jedyną ozdobą gołych, ceglastych ścian. Obydwa te rozpalające serce, a także ciało obiekty jego zachwytu były pamiątkami z zakończonej wczoraj pierwszej kolędy w jego par

Mateusz przez dłuższą chwilę nie mógł z siebie wydobyć głosu, a i Stefan zamilkł, jakby się zorientował, że może jednak nieco się zagalopował. Jednak kiedy Mateusz otworzył usta, Stefan powstrzymał go gestem dłoni.

Święta dostarczyły Mateuszowi licznych tematów do rozmyślań, głównie pozytywnych. Jakkolwiek w dalszym ciągu znakomita większość parafian okazywała mu nieufną obojętność, a może obojętną nieufność, to jednak trzeba przyznać, że podczas świątecznych Mszy Świętych mały kościółek Świętej Magdaleny p?

Wigilia. Dzień, który Mateusz nauczył się ponownie kochać nie bez trudności. Od kiedy zabrakło rodziców, to właśnie ten dzień najintensywniej przywoływał ich wspomnienie i ciągle odżywały w pamięci wigilijne wieczory, podczas których mama zawsze płakała. Czasami bywało oczywiste dlaczego płakała, bo problemy

Mateusz rozglądał się po przytulnym mieszkanku wikariusza i nawet przez chwilę pomyślał, że i jemu przydałby się taki sponsor, co to rzuciłby okiem na plebanię, przysłał ekipę budowlaną i na własny koszt wyremontował. A jakby jeszcze do tego kościół wybudował...

Mateusz stał z Anią w pozbawionym tynków salonie i przez chwilę miał nawet ochotę udawać, że rzeczywiście tak to zaplanował, aby ściany pozostały odkryte, ale szybko się zawstydził.

Listopad przyszedł w tym roku wyjątkowo szybko, a przynajmniej tak się Mateuszowi wydawało. Najbardziej ubawiły go w tym czasie esemesy od księdza Zenona, jego poprzednika na parafii w Strzywążu, których dostał przynajmniej ze czterdzieści. Przypuszczalnie zawsze, gdy ks. Zenon zauważył coś w funkcjonowaniu bądź niefunkcjonow

Gdyby kilka lat temu ktoś powiedział Mateuszowi, że kiedy on zostanie w przyszłości proboszczem na parafii z budową kościoła i kanonik Jan zrobi na parafii specjalną zbiórkę pieniędzy, żeby go wspomóc, Mateusz chyba umarłby ze śmiechu. Nawet przy wielkim wysiłku wyobraźni nie potrafiłby w to uwierzyć. A jednak! To pr

- Ksiądz Darek, tak? A ja ksiądz Mateusz. Niech się ksiądz nie martwi, w tej RUINIE to ja mam mieszkać. Mieszkanie księdza wikariusza jest kilkadziesiąt metrów dalej i prezentuje się o wiele lepiej. Do naszego drewnianego kościółka św. Magdaleny to ja mam bliżej. Ale jak Bóg da i wybudujemy ten nowy kościół

Mateusz po raz kolejny, chyba już piąty, przekręcił kluczyk w stacyjce. Rozrusznik ochoczo zakręcił, ale silnik nie odpalił. Ze złości uderzył kilka razy otwartymi dłońmi w kierownicę. Przy ostatnim uderzeniu niespodziewanie włączyło się radio i akurat nadawany był jakiś serwis informacyjny, w którym mowa była o księdzu

- Mateusz, przepraszam cię, ale nie dałem rady przyjechać na uroczystość przejęcia parafii. Wiesz, że bardzo chciałem, czuję się prawie jak ojciec chrzestny całego tego przedsięwzięcia, choć jeśli poprosiłbyś mnie o radę przed zgodzeniem się na taką parafię, pewnie bym ci odradził. Ale w końcu to ja cię tam zawiozłem, no i

Mateusz z trudem usnął i właściwie rano czuł się tak samo zmęczony, jak poprzedniego wieczoru. Wczoraj w ostatniej chwili Maciej odwołał wyjazd do JEGO parafii, ale mieli jechać dzisiaj z samego rana. Do jego parafii. Na JEGO probostwo. W modlitwie brewiarzowej, do standardowych próśb na końcu Jutrzni, dołączył chyba z dwadzie

Zgodnie z obietnicą złożoną Maciejowi Mateusz nie pojawił się w swojej nowej parafii jeszcze ani razu. Szczerze mówiąc, to chyba Ksiądz Biskup też mu to sugerował podczas rozmowy, w której obdarzył go zaufaniem i parafią z budową kościoła, ale co do tego Mateusz nie dałby sobie ręki uciąć, bo po tym jak usłyszał s

- Maciek? - zagaił cicho Mateusz poprawiając się na leżaku. Poprawiał się średnio co trzydzieści sekund, ponieważ nie mógł się oswoić z myślą, że leży gdzieś na Słowacji przy basenie i nic nie robi. Nie ma książki pod ręką, ani młodzieży, której przypilnować, ani... ani nic. Po prostu miał leżeć. Książki

Mateusz wyszedł od Księdza Biskupa i poszedł prosto do kurialnej kaplicy. Wszedł do gabinetu swojego zwierzchnika jako wikariusz, a wyszedł jako proboszcz de facto, choć dekretu jeszcze nie otrzymał. Niby się tego spodziewał, ale wyczerpała go intensywność rozmowy, a właściwie te montagne russe jak nazywają we Włoszech ten rodzaj ka

- Księże Mateuszu, rozumie ksiądz, co do księdza mówię? Powtórzę: mam wobec księdza pewne plany, ale jest też na moim biurku prośba od biskupa z Włoch, w którego diecezji ksiądz pracował i widać nienajgorzej, skoro o księdza prosi, bo u nich jest dramat. Jeden ksiądz obsługuje dwie, trzy parafie, dzięki Bogu, u