Świątynie diecezji

Świątynia filialna w Zborowie to perełka architektury drewnianej, ale kiedy staniemy przed jej wejściem głównym zobaczymy mur. Jak to możliwe? Na dodatek z tym miejscem związany jest cud wskrzeszenia opisany na Jasnej Górze.

Ten dom Boży został wybudowany z ciężko wypracowanych funduszy pewnej wdowy, by służyć ludności niemieckiej. Po II wojnie światowej stał się kościołem katolickim, gdzie po dzień dzisiejszy służy wiernym parafii Gądkowice jako jego filia.

Tym razem na szlaku świątyń naszej diecezji poznamy kościół filialny parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzyżownikach. Znajduje się on w Skoroszowie i wybudowano go w XXI wieku, ale w jego wnętrzu umieszczono fragment ołtarza z liczącym kilka wieków obrazem Świętej Rodziny. 

Każdy kościół posiada swój kamień, na którym zostaje wzniesiony. Ten w miejscowości Dziadów Most, który stał się kamieniem węgielnym został poświęcony 17 października 1982 roku w celi śmierci św. Maksymiliana Kolbe.

Mówiąc „kościół filialny” myślimy - „mały kościół, należący do dużej parafii”. Otóż nie zawsze tak jest, czego przykładem jest kościół w Wodzicznej, który może i rozmiarami nie jest zbyt duży, ale za to rangątak, gdyż ówczesny biskup kaliski Stanisław Napierała w 2007 roku nadał mu tytuł sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Na terenie parafii Krzyżowniki w dekanacie trzcinickim drewniana świątynia filialna św. Rocha wzniesiona została na wzgórzu i sąsiaduje z cmentarzem. Jego historia przez wieki związana była i jest z ludźmi tu mieszkającymi i proboszczami z Krzyżownik.

Choć pierwotnie była to świątynia ewangelicka, to dziś w tym niewielkim kościele zastępy świętych, z Idzim Opatem na czele, służą pomocą wiernym nie tylko Gołębic, ale całej parafii do której przynależą. 

W czerwcu szczególnie czcimy Najświętsze Serce Pana Jezusa i właśnie w tym czasie zaglądamy do kościoła w Świątkowicach, który ma takie wezwanie. W jego prezbiterium znajdziemy figurę przypominającą o miłości Boga do każdego z nas.

Wieś Pichlice istnieje co najmniej od XIII wieku, a mniej więcej 700 lat później wybudowano w niej kościół dzięki ofiarności i pracowitości parafian oraz staraniem ówczesnego Księdza Proboszcza.

W Tokarzewie przed wybuchem II wojny światowej istniała niewielka kapliczka, przy której gromadzili się mieszkańcy zwłaszcza na nabożeństwa majowe. W czasie okupacji hitlerowskiej kaplica została zburzona, ocalała jedynie figura Matki Bożej.

Przez długie lata miejscem sprawowania Eucharystii dla mieszkańców Mroczenia była sala balowa pałacu Wężyków. A obecna kaplica, która była domem przedpogrzebowym, powstała z myślą o dzieciach i ich katechizacji. 

Na wzgórzu w Rojowie w XIX wieku został ufundowany niewielki, murowany kościół, który jako opiekuna otrzymał św. Wojciecha. Wybudowano go tak, że na znajdującą się w jego wnętrzu ambonę ksiądz nie wejdzie ani z nawy, ani z prezbiterium.

Choć przez okolicznych mieszkańców nazywany jest on małym kościółkiem, to jego rola wcale nie jest taka mała, gdyż właśnie w nim odbywa się całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu. 

Kościół filialny pw. Matki Bożej Ostrobramskiej w Antoninie wybudowany został jako kaplica grobowa książąt Radziwiłłów herbu Trąby.

Kościół św. Jerzego w Jarocinie istnieje od ponad 170 lat i jest ściśle związany z zaborami. Wraz z upadkiem I Rzeczpospolitej, po 1795 roku rozpoczęły się dziesięciolecia pierwszej fali germanizacyjnej Wielkopolski. 

W świątyni filialnej Matki Bożej Królowej Różańca Świętego w Radłowie można spotkać się z Jezusem pod postacią Chleba wystawionym w lunie.

Pragnienie własnej świątyni, to nie tylko domena wielkich fundatorów, którzy fundowali je jako wota za otrzymane łaski, ale to także potrzeba wynikająca z serca i poczucia wspólnoty, czego dowodem jest świątynia w Piotrówce.

Kościół opuszczony przez jednych wiernych stał się świątynią Bożą dla innych. Pierwotnie nosiła ona wezwanie Trójcy Świętej, by potem oddać się pod opiekę Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny.

Kościół filialny w Ligocie jest dużo młodszy niż sama miejscowość, która znana już była na końcu XIV wieku. Otrzymał on za patrona Biskupa Męczennika II wojny światowej pochodzącego z terenu naszej diecezji.

Ołtarz główny w neogotyckiej świątyni w Koźmińcu został tak zbudowany, że przypomina wieże kościoła, z których najwyższa zwieńczona jest krzyżem. To tam zobaczymy zobrazowane spotkanie sióstr z Jezusem w Betanii znane nam z Ewangelii.