Świątynie diecezji

Jakże zaskakujące jest to, jakie miejsca i budynki stają się domem Bożym. Nie ważne jest ich pochodzenie, ważne by były one odpowiednio przygotowane do sprawowania kultu Bożego. Takim przykładem jest świątynia, której patronuje Matka Boża Częstochowska w Kucharkach.

Na początku maja czcimy w Polsce Maryję Królową Polski i właśnie boczny ołtarz z jej Jasnogórskim wizerunkiem znajduje się w kościele filialnym pw. św. Andrzeja Boboli w Grudzielcu. Patron tej świątyni i całej Polski nazywany jest obrońcą wiary.

Kaplica w Tacznowie Drugim to świątynia filialna parafii w Sowinie. W swoim wnętrzu zachowała neogotycki styl.

Na ziemiach podarowanych przez księcia Henryka I Brodatego, mnisi wybudowali kościół dla swojego klasztoru. Dzisiejsza świątynia wybudowana na miejscu swej poprzedniczki jest cennym miejscem na mapie Mnichowic.

Wnętrze tego stosunkowo młodego kościoła filialnego we Franklinowie pięknieje coraz bardziej. A z obrazu z jego ołtarza głównego spoglądają na nas święci, z których jeden trzyma w ręce miecz, a drugi klucze.

Świątynia w Mielęcinie to spełnione marzenie setek ludzi, którzy zapragnęli mieć w swoim najbliższym otoczeniu miejsce kultu religijnego.

Kiedyś kaplica św. Barbary w Kaliszu pełniła funkcje takie jak kościół parafialny. A nawet parafia mająca obecnie wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego nosiła imię tej Świętej Męczenniczki.

Ten niewielki kościół zbudowany dla wsi Działosza przez ks. Jana Gorczycę otoczony zielenią, w swym wnętrzu posiada wiele cytatów, które nie tylko skupiają uwagę, ale także dają wiernemu temat do przemyśleń.

Michał Archanioł w głównym ołtarzu przypomina wiernym, jak bardzo realne jest zło i jak wielka jest Boża moc. Oko Opatrzności czuwa nad całą świątynią, a figury świętych kryją tajemnicę.

Wnętrze świątyni w Radzowicach oddaje ducha minionych lat, nie tylko poprzez znajdujący się w niej ołtarz z 1673 roku, czy ambonę z XVIII wieku, które zostały przeniesione z poprzedniego kościoła. ale także poprzez epitafia rodzin szlacheckich z XVIII wieku.

Prawie 40 lat temu w Lipiczu została poświęcona kaplica. Powstała z inicjatywy i dzięki zaangażowaniu mieszkańców wsi, którzy pragnęli, by ich dzieci mogły uczyć się religii w swojej miejscowości.

Mieszkańcy Ostrzeszowa mówią o nim „Mikołajek”. Ten drewniany kościół filialny pochodzący z XVIII wieku kryje w sobie nie tylko zacheuszki.

Kościół filialny pw. św. Wawrzyńca kilka lata temu został uratowany, a dokładnie całkowicie odbudowany. Teraz, chociaż nie jest duży, kryje w sobie największy skarb – Najświętszy Sakrament.

Pośród koron drzew, z dala od zgiełku codziennego życia wyłania się hełm zwieńczony krzyżem. Umieszony na szczycie wieży jest niczym drogowskaz do kościoła, który w 1925 roku ufundowała mieszkanka wsi.

W Kamieniu świątynie budowano trzykrotnie i powierzano je św. Mikołajowi. Obecnie istniejąca powstała pod koniec XX wieku na miejscu kaplicy z grobową kryptą rodziny Czartkowskich.

Karty historii odsłaniają wiele nieznanych powszechnie faktów na temat danego kościoła czy miejsca, w którym stoi. W tym przypadku historia jest tak młoda, że wszyscy żyjący wierni związani z tą świątynią wiedzą o niej wszystko, co więcej byli świadkami jej budowy.  

Świątynia filialna w Zborowie to perełka architektury drewnianej, ale kiedy staniemy przed jej wejściem głównym zobaczymy mur. Jak to możliwe? Na dodatek z tym miejscem związany jest cud wskrzeszenia opisany na Jasnej Górze.

Ten dom Boży został wybudowany z ciężko wypracowanych funduszy pewnej wdowy, by służyć ludności niemieckiej. Po II wojnie światowej stał się kościołem katolickim, gdzie po dzień dzisiejszy służy wiernym parafii Gądkowice jako jego filia.

Tym razem na szlaku świątyń naszej diecezji poznamy kościół filialny parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzyżownikach. Znajduje się on w Skoroszowie i wybudowano go w XXI wieku, ale w jego wnętrzu umieszczono fragment ołtarza z liczącym kilka wieków obrazem Świętej Rodziny. 

Każdy kościół posiada swój kamień, na którym zostaje wzniesiony. Ten w miejscowości Dziadów Most, który stał się kamieniem węgielnym został poświęcony 17 października 1982 roku w celi śmierci św. Maksymiliana Kolbe.