Beletrystyka

Mateusz uśmiechnął się, bo mu się przypomniało, że śp. ksiądz Piotr Pawlukiewicz powiedział kiedyś, że jednym z powodów, dla których chciał zostać księdzem było to, że księża, których znał mieli świetny sprzęt stereofoniczny.

Ciężko było przekonać panią Malinowską, żeby pogrzeb jej ukochanej mamy ustalić na poniedziałek, ale Mateusz się nie poddawał.

Mateusz już od dłuższego czasu obserwował tego chłopaka. Nawet parę miesięcy temu zaproponował mu, aby został ministrantem, ale Kuba powiedział wówczas, że jeszcze nie jest na to gotowy i ta odpowiedź bardzo go zdziwiła.

- No i co, pojawiła się w Wielki Piątek? - zapytał Maciej. - Oczywiście. Ale już nic więcej ci nie powiem, bo nawet poprosiła mnie o spowiedź, więc wiesz – Mateusz nic więcej na ten temat nie mógł koledze powiedzieć. - Ale załatwiłeś jej to zaświadczenie na matkę chrzestną?

Mateusz chciał się poczuć jak Pan Jezus, do którego w nocy przyszedł Zacheusz, ale kobieta, która nawiedziła go w tę wielkoczwartkową noc nie miała w sobie nic z pragnącego poznać Pana i Jego nauczanie Zacheusza. 

Mateusz właśnie wracał z kapłańskiej kolacji. Zawsze, odkąd był księdzem, miał z tą kolacją pewien problem i tak naprawdę nigdy go ostatecznie nie rozwiązał. To znaczy zawsze pozostawała w nim jakaś ambiwalentność. Bo w końcu to był Wielki Czwartek.

Ostatnio przyjaciel ksiądz podesłał mi pewien podcast na youtubie o klerykalizmie. Wiesz, taka rozmowa dominikanina z dominikaninem.

Brakowało kilka dni do połowy Wielkiego Postu, a on jeszcze nawet nie zaczął jakiegokolwiek procesu nawrócenia czy choćby korekty swojego życia.

- I mówię księdzu, że kiedy odszedł za pierwszym razem to siadłem pod drzwiami i miałem naprawdę czarne myśli.

- Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Zapraszam księdza proboszcza - powiedział drewnianym głosem Zbigniew i nie czekając na reakcję ruszył przodem. Po kilku sekundach również Jerzy udał się za nim do pokoju i mechanicznie rozpoczął modlitwę. 

Zbyszek nerwowo przechadzał się od przedpokoju do salonu i sprawdzał, czy wszystko jest na swoim miejscu.

- Nie chciałbym, żeby się proboszcz jakoś uprzedzał, bo to jest dobry ksiądz. Przynajmniej takie słuchy do mnie docierają - powiedział niepewnie Zbyszek.

Niestety, mimo poszukiwań do samego końca, nie udało mu się znaleźć nikogo na zastępstwo i ostatecznie nic nie wyszło z wyjazdu do Rzymu na rekolekcje dla kapelanów Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. 

- Trzeba się brać za ten KSM – powiedziała Majka. - Wie ksiądz, że są rekolekcje w Rzymie dla kapelanów KSM? Jak mamy do tego podejść poważnie, to powinien tam ksiądz być. Włoski ksiądz zna. Sprawdziłam ceny biletów lotniczych. Z Wrocławia są jeszcze tanie loty. 

– Wiem, wiem, to może wydawać się dziwne, zwłaszcza że powiedziałem księdzu, że raczej za wami nie przepadam, generalnie za Kościołem nie przepadam, czy może lepiej powiedzieć - nie przepadałem, ale chodzi o to, że jeśli mamy odbudować nasz związek z Dominiką, to chciałbym żeby to było na bazie…

– Ale czym ją tak zirytowałeś? - dociekał Maciej. – No ewidentnie kazaniem - odparł Mateusz poprawiając sobie poduszkę na fotelu, która ciągle wysuwała się do przodu. - Mógłbyś wreszcie zmienić sobie te fotele na jakieś normalne. Ty masz je chyba od święceń?

Przez dłuższą chwilę nie mógł uwierzyć własnym oczom, ale rzeczywistość pozostawała niezmienna. Przed drzwiami plebanii stała Dominika ze swoim mężem Romanem.

Niestety, idea parafialnego festynu rodzinnego została odesłana na lepsze czasy. Początkowo był z tego powodu mocno niezadowolony, bo bardzo nie lubił wycofywać się z dobrych pomysłów, a ten na pewno był dobry, ale prawda była taka, że nie miał z kim tego zrobić.

Trochę się obawiał, ale zupełnie niepotrzebnie. Z lekkim spóźnieniem, ale Paula i Majka pojawiły się na plebanii zgodnie z umową. Mało tego, zabrały ze sobą jeszcze jakiegoś chłopaka, którego Mateusz widział po raz pierwszy. 

Mężczyzna został sam. Mateusz jeszcze raz rozejrzał się za Maciejem i Piotrem, ale nigdzie ich nie było widać, a Roman właśnie wstał z ławki.