Beletrystyka

- Słuchaj ksiądz, ja oczywiście nie mam żadnego zamiaru się spowiadać, bo jak mówię od bierzmowania trochę czasu minęło i straciłem nawyki, ale o jedno bym prosił - powiedział Mateusz Woźniak, kiedy już ks. Mateusz zamknął drzwi plebanii.- Słucham - odpowiedział młodzieńcowi, choć sposób, w jaki chłopak go tytu?

Miał na dziś umówioną panią Monikę Woźniak, swoją nową parafiankę, no może jeszcze nie do końca parafiankę, bo Woźniakowie jeszcze się nie przeprowadzili do tego wspaniałego, nowego domu stojącego dosłownie dwieście metrów od budowy kościoła, ale już prawie. Fakt, że przyjdzie pani Monika wywoływał u niego sprz

Może ksiądz Grzegorz, a może Piotr, sam już nie pamiętał, ale na pewno któryś z kolegów bardziej zaznajomionych z Pismem Świętym, powiedział mu, że kiedy się przygotowuje do homilii to zawsze oprócz Pisma Świętego i różnych słowników biblijnych i konkordancji ma przy sobie zeszyt, czyli notatnik.-

Najpierw próbował jak zawsze, przed Najświętszym Sakramentem, w samotności. Ale mimo że spędził w świątyni prawie godzinę nie przyszła ani rada, ani ukojenie, ani spokój. I przyszło mu do głowy, że może spróbuje inaczej. Często podczas dłuższych odcinków jazdy samochodem udawało mu się zrelaksować. M

Siedzenie w kancelarii parafialnej nigdy nie należało do ulubionych zajęć Mateusza, zwłaszcza od kiedy został proboszczem w Strzywążu. Początkowo wręcz myślał, że ludzi robią mu na złość, a może i rzeczywiście robili mu na złość? Pomimo, że ogłosił dokładny grafik z godzinami otwarcia kancelarii, ludzie przychodzili kiedy

- No bardzo mi przykro Staszku, ale teraz to jest zupełnie niemożliwe, nie dam rady – powiedział Mateusz patrząc na niepocieszonego chłopaka. - Ja byłem do waszej dyspozycji zarówno na franciszkańskie spotkania, potem na salezjańskie, no i nikt się nie pojawił. I mówiłem wam, że na to u sercanów nie ma szans,

Jak w każdy pierwszy piątek miesiąca Mateusz dwie godziny spędził w konfesjonale, ale ponieważ były wakacje, a w dodatku pomimo środka lata lało jak z cebra, niewielu było chętnych na pojednanie się z Bogiem. Dopiero na ostatnie pół godziny pojawiło się kilkanaścioro dzieci, które bez pośpiechu wyspowiadał, pozwalaj?

- I od dzisiaj musisz sobie zapamiętać, że masz się mnie zawsze słuchać i cokolwiek ja ci powiem, to jest rzecz święta! - z uśmiechem tłumaczył mu Maciej, kiedy wyszli z przepięknej cerkwi po wspólnym odmówieniu Nieszporów. Rzeczywiście, ich wakacyjny wyjazd na wschodnie rubieże Polski był fantastyczny. Nie doś?

Jeszcze raz otworzył walizkę i wyrzucił na zewnątrz parę adidasów, dwie pary spodni i jedną koszulę z koloratką. Tym razem walizka domknęła się bez najmniejszych problemów. Przyglądając się swojej walizce rozmyślał przez chwilę, jak bardzo jeszcze sugerował się opiniami innych ludzi, mimo 45 lat na karku. A przecie?

- Ksiądz jak nieraz co wymyśli, to nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać – powiedział do Mateusza Maliński, kiedy usłyszał o jego planach. - Ludzie nieraz nie mogą jednego kazania do końca wytrzymać, a ksiądz wymyślił, że im powie pięć na jednej Mszy!- Ale panie Maliński, zamiast jednego długiego, powiedzmy na 20 minut,

- No to się księdzu teraz dostanie! - Maliński wszedł do zakrystii i bez ogródek wyrzucił, co miał na sercu.- A niby z jakiego powodu? - Mateusz wręcz zbaraniał zdejmując ornat po Mszy Świętej.- Proboszczu, tu od trzydziestu lat zawsze te same rodziny przygotowywały ołtarze na procesję Bożego Ciała, a ksiądz przyszedł i ot

- Pamiętam ten okres tuż przed święceniami - zagaił Mateusz, kiedy już obaj siedzieli przy stole i popijali kawę przypatrując się sobie nawzajem z ciekawością.- Miał ksiądz sto procent pewności, że to była słuszna decyzja? Mam na myśli przyjęcie święceń - zapytał niepewnie diakon Robert.- Wiesz, mogę ci powiedzieć, że dzis

Roboty przy budowie nowego kościoła ruszyły z kopyta. Kiedy Mateusz na drugi dzień po odwiedzinach Ani zadzwonił do Malińskiego, że może już czas się spotkać i rozpisać jakiś harmonogram, mocno się zdziwił, bo Maliński poprosił go o dwa dni zwłoki.- Proboszczu, ale mamy farta! - powiedział później podczas spotkania. - To

Mateusz jak mógł, rękami i nogami i wszystkim innym bronił się przed dopadającą go myślą, że czas najwyższy rozpocząć kolejne prace przy budującym się kościele. Maliński co niedzielę spoglądał na niego znacząco czekając na jakieś ogłoszenie o spotkaniu komitetu budowy, kilka razy nawet sugerował, że pogoda sprzyjają

Ogarnęła go tak wielka chęć spotkania się z jakimś bratem kapłanem, że natychmiast wskoczył w auto i pognał do Macieja. Już w samochodzie, prosząc Boga, aby Maciej był w domu, zadzwonił do przyjaciela.- Maciej, proszę, tylko mi nie mów, że jesteś gdzieś poza domem, bo właśnie do ciebie jadę - wykrzyknął, gdy tylko Maci

- Proszę księdza, dzisiaj nie jedziemy do Malanowskiej, bo z tego co wiem, to jest w szpitalu od przedwczoraj - powiedział pan Zbysiu, kiedy Mateusz w sutannie, komży i fioletowej stule z bursą z Panem Jezusem usadowił się obok niego na przednim fotelu.- Panie Zbysiu, jak Boga kocham, ja nie mam pojęcia, skąd pan to wie – jęknął M

- No, to teraz już na pewno tego pogrzebu nie załatwimy – jęknął mężczyzna. - Jesteś z siebie dumna? Myślisz, że o to chodziło mojemu ojcu? Ja mam tego dosyć! Wychodzę na zewnątrz, a ty możesz jeszcze księdzu poopowiadać o swoich moralnych dylematach. Aha! Zaraz, zaraz, co ty powiedziałaś? Że przeze mnie ojciec nie może s

Mateusz zamyślił się nad kłopotami, jakie sprawiły Tadkowi Rogoźniakowi i jego żonie Małgosi wpisy na fejsbuku dawnej szkolnej znajomej. I o ich konsekwencjach. Niby z żoną wszystko wyjaśnione, wszystko przebaczone, choć za wiele do przebaczania nie było, ale pani Małgosia ciągle musi sobie radzić ze współczującymi i &bdquo

- Przyznam się, że nie bardzo rozumiem – powiedział Mateusz przyglądając się zasępionemu Tadkowi Rogoźniakowi.- Ma ksiądz konto na fejsbuku? - zapytał Rogoźniak.- Szczerze mówiąc, kiedyś na samym początku, to się zarejestrowałem, bo paru kolegów z Włoch mnie namówiło, zanim jeszcze w Polsce ktokolwiek o

Droga do Strzywąża była praktycznie pusta i Mateusz powoli jechał swoim nowo nabytym samochodem i co tu ukrywać, delektował się jazdą. Coś takiego jest w mężczyźnie, no i księża raczej nie są od tego wolni, a na pewno on nie był od tego wolny, że technologia, zwłaszcza ta na czterech kołach, działa na nich w taki sposób,