XXXIII Niedziela zwykła, 15 listopada 2026
Prz 31, 10–13.19–20.30–31 | Ps 128 | 1 Tes 5, 1–6 | Mt 25, 14-30
Czytanie z Księgi Przysłów
Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły. Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O wełnę i len się stara, pracuje starannie rękami. Swe ręce wyciąga po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce.
Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana. Uznajcie owoce jej rąk, niech w bramie sławią jej czyny.
Z Księgi Psalmów
Refren: Szczęśliwy człowiek, który służy Panu.
Szczęśliwy człowiek, który służy Panu
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich,
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie. Ref.
Małżonka twoja jak płodny szczep winny
w zaciszu twego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki
dokoła twego stołu. Ref.
Tak będzie błogosławiony człowiek,
który służy Panu.
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi †
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem
przez wszystkie dni twego życia. Ref.
Z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan
Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach, sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak jak złodziej w nocy. Kiedy bowiem będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie umkną. Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.
Z Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.
Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».
Komentarz do Ewangelii
Bezcenny ciężar
Na pierwszy rzut oka dobrze byłoby zacząć od przypomnienia prostej matematyki – talent to ogólnie przyjęta jednostka wagi, której wartość w zależności od regionu i epoki wahała się między 26 a 40 kg. Jeśli uśrednić tę miarę do 30 kg czystego złotego kruszcu, to talent złota (według cen podanych przez NBP) miałby dziś wartość ok. 15 000 000 złotych. Zatem główny bohater opowieści Jezusa jest najwyraźniej człowiekiem nie tylko bogatym, ale lubiącym ryzyko, skoro powierza majątek niewolnikom licząc na ich uczciwość i zaradność. Okazuje się, że dwaj słudzy odpowiadają na zaufanie gospodarza spełniając jego domniemaną prośbę o pomnożenie powierzonej części majątku. Jest jednak jeszcze inny niewolnik, któremu wydaje się, że „siedzi w głowie” swojego pana, a ponieważ ma na jego temat bardzo negatywne zdanie, ukrywa pieniądze w ziemi. Dobrze jest tu pamiętać o pewnym szczególe, który pojawia się w relacji św. Łukasza (Łk 19, 12-27) – sługa owija pieniądze w całun (dosłownie chustę grobową) i składa w ziemi na podobieństwo pochówku zmarłego.
Po pewnym czasie słudzy zostają wezwani do złożenia sprawozdania z zarządzania pieniędzmi właściciela majątku i z relacji ewangelistów poznajemy przebieg rozmowy i konsekwencje zarówno pomysłowości, jak lenistwa podszytego strachem.
Warto jednak odkryć głębszą warstwę tekstu i dać się poprowadzić Chrystusowi, który przypowieścią opisuje naszą codzienność i zadaje kilka ważnych pytań.
Pierwsze z nich dotyczy świadomej zgody na fakt, że nasze życie ma swoją wagę, bo jest niewyobrażalnie cenne. Biblia użyje tu słowa, które można przetłumaczyć jednocześnie jako „chwałę” i „ciężar”. Warto o tym pamiętać żyjąc w świecie zagubionym w chaosie pojęć i przewartościowaniu znaczeń fundamentalnych dla naszego istnienia.
Kolejną kwestią jest odpowiedzialność za ofiarowaną łaskę, bo Bóg naprawdę nam ufa i wierzy, że nie zmarnujemy tego, co nam dał. A gdy nie będziemy wiedzieli, co zrobić z otrzymanymi darami, możemy poszukać ludzi mających większe doświadczenie w wykorzystaniu potencjału błogosławieństwa.
I wreszcie trzecia wskazówka wyraźnie podana w przypowieści – równią pochyłą ku przeraźliwej samotności i śmierci jest uparte trzymanie się własnego zdania o Bogu, Kościele, a nawet o sobie samym, bez regularnej konfrontacji z Bożym punktem widzenia choćby w „kwadransie szczerości”, jak nazywa się praktykę rachunku sumienia. Potraktować zaufanie ze strony Stwórcy, łaskę Bożego życia i odwieczną Miłość jak coś, co we współczesnym świecie nadaje się jedynie do złożenia na „cmentarzu historii”, jest wyrokiem niepojętego cierpienia spowodowanego nie zemstą lub niewrażliwością Boga, ale śmiertelnym zaślepieniem duszy i ducha przez pychę i egoizm.
A przecież „nie przeznaczył nas Bóg, abyśmy zasłużyli na gniew, ale na osiągnięcie zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Tes 5, 9) – czego z całego serca życzę każdemu z nas.
ks. Grzegorz Mączka
Komentarze
Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!