Módlmy się za Ojczyznę
Jako ludzie Kościoła powinniśmy zachęcać do dialogu, ale i pamiętać, że prawda leży tam gdzie leży, a nie pośrodku.
Jakkolwiek nie jestem skłonny do hamletyzowania, to jednak muszę przyznać, że ostatnie wydarzenia wzbudzają również mój niepokój, bo chodzi o moją Ojczyznę. Jeszcze nieco ponad dwa tygodnie temu wydawało mi się i pewnie nie byłem w tym odosobniony, że nasze miejsce na świecie pozostaje jednym z najbezpieczniejszych. Kiedy w sobotę, 24 października grupa młodzieży pod opieką księdza wikariusza wybierała się na wycieczkę do Krakowa, nikomu nie przyszłoby do głowy, że może się tam wydarzyć coś niepokojącego, podobnie jak w każdym innym dowolnym miejscu Polski. U nas nie było (i nie ma) stref, gdzie zwykli ludzie, a zwłaszcza młodzież czy dzieci, nie powinni się zapuszczać. Chyba żadnemu rodzicowi podpisującemu zgodę na wyjazd swojego dziecka do Krakowa nie zadrżała wówczas ręka. I rzeczywiście, wszystko odbyło się zgodnie z planem, wszyscy zadowoleni powrócili do domu.
Potem przyszedł 30 października i wielu z nas do późna w nocy śledziło wydarzenia w Trybunale Konstytucyjnym, gdzie w asyście potężnych sił policyjnych grupa sędziów, pozostańmy przy tej nazwie, choć powinniśmy powiedzieć „uzurpatorów”, przejęła urząd i „zarządziła przerwę w czynnościach służbowych” prezesa i wiceprezesa TK. Premier i minister sprawiedliwości zdecydowali się na siłowe przejęcie Trybunału, a Prezydent RP, aby temu przeciwdziałać zawrócił samolot lecący do Senegalu i nie bez przeszkód, przy bierności policji (!) wszedł do budynku TK. Owszem, mieliśmy już podobne złamanie prawa przy przejęciu TVP, ale tym razem jest jeszcze gorzej: użyto sił podległych władzy wykonawczej przeciw władzy sądowniczej. O ile do tej pory myśleliśmy, że politycy „nawalają się” przed kamerami, a potem idą razem na piwo, to teraz widzimy, że jakaś linia została definitywnie przekroczona. Słyszymy zapowiedzi działań przejętego Trybunału przeciw Prezydentowi RP, czy też zmiany prawomocnych orzeczeń (aż tak kogoś boli stwierdzenie, że Konstytucja RP jest nadrzędna wobec prawa unijnego?).
Wreszcie (równo dwa tygodnie po wycieczce naszej młodzieży) w sobotę, 7 listopada byliśmy świadkami tragedii w Krakowie. Nie znamy motywów szaleńca, który zamordował sześć osób i zranił wiele innych, ale nagle okazało się, że nasze poczucie bezpieczeństwa legło w gruzach. I mimo podziwu i wielkiego szacunku dla bohaterskich i poranionych policjantów pytania o dysponowanie służbami cisną się na usta. Bo jednak bardzo byśmy pragnęli, aby ci dzielni chłopcy byli posyłani przede wszystkim tam gdzie chodzi o nasze bezpieczeństwo, a nie tam gdzie się gra o polityczne interesy. Dzisiaj niejednemu rodzicowi nie tylko zadrżałaby ręka przy podpisywaniu zgody na wyjazd, ale wielu nie puściłoby swoich dzieci na wycieczkę.
W związku z tym wszystkim, jako duchowny, który nie tylko ma prawo, ale i obowiązek zabierania głosu w sprawach społeczno-politycznych dotyczących dobra wspólnego, jakim jest nasza Ojczyzna i bezpieczeństwo, apeluję do rządzących, aby na pierwszym miejscu postawili bezpieczeństwo obywateli, a do opozycji, aby przedstawiła konkretne i realne propozycje, jak takie bezpieczeństwo zarówno Polsce w całości, jak i jej obywatelom zapewnić, zamiast się nawzajem oskarżać. Natomiast wszystkim, którzy są napełnieni strachem, przypomnę, że ostatecznie jesteśmy w rękach Boga, do którego należy ostatnie słowo. I w pełni zgadzam się, przynajmniej tym razem, z abp. Rysiem, który tak powiedział: „Boicie się? Nie wiecie, co robić? Popatrzcie w swój kalendarz, co macie jutro do zrobienia i zróbcie to najlepiej jak potraficie. I zróbcie to po Bożemu”.
ks. Andrzej Antoni Klimek
Komentarze
Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!