Poniedziałek, 23 listopada 2026
Ap 14, 1-3.4b-5 | Ps 24 | Łk 21, 1-4
Gdy Jezus podniósł oczy.
Jest w Ewangeliach opisane kilka takich momentów, w których Jezus podnosił oczy. Są w życiu człowieka takie chwile, w których z trudnością przychodzi mu robić to samo. Gdy problemy, trudności, przeciwności, kłopoty i zmagania sprawiają, że patrzy się bardziej w dół, niż ku górze. Być może przychodzi taki moment, w którym kogoś z nas Jezus zaprasza – spójrz w górę, dając do zrozumienia, że tam jest ratunek, że On jest obok i nigdy nie zostawi.
Wtorek, 24 listopada
Ap 14, 14-20 | Ps 96 | Łk 21, 5-11
Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: „To ja jestem” oraz „Nadszedł czas”.
Każdy w życiu mierzył się z sytuacją, w której doświadczył zwiedzenia, niekiedy uwiedzenia. Bo ktoś obiecywał, bo coś wydawało się tak pociągające, bo okoliczności były tak kuszące, a okazja jedyna w swoim rodzaju. Owocem zwiedzenia jest rozczarowanie, zawód, rozterka i w konsekwencjach smutek. A Jezus Chrystus? On nigdy człowieka nie zwiedzie;
On, który Jest samą prawdą, zawsze będzie wypełniać człowieka swoją łaską.
Środa, 25 listopada
Ap 15, 1-4 | Ps 98 | Łk 21, 12-19
Z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich. Ale włos z głowy wam nie spadnie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie.
Dam radę, jest to możliwe, uda się, odniosę sukces. Takie postawy nie tylko dotyczyć mają codziennych ludzkich spraw, z których składa się życie. Takie postawy mają nam towarzyszyć także w życiu duchowym. Dam radę powstać; możliwe jest moje nawrócenie; uda mi się wytrwać; odniosę duchowy sukces. Nie samemu, lecz wyłącznie w komunii bijących serc, z Jezusem.
Czwartek, 26 listopada
Ap 18, 1-2.21-23;19,1-3.9a | Ps 100 | Łk 21, 20-28
Nabierzcie ducha i podnieście głowy.
Każdy moment modlitwy, każda szczera spowiedź, każde doświadczenie Komunii świętej to szczególna okazja do tego, by nabrać ducha i podnieść głowę. Życie ludzkie, z całą jego dynamiką, sprawami i wydarzeniami generuje w człowieku potrzebę zatrzymania się, uspokojenia i niekiedy zmiany optyki. Bogu niech będą dzięki za Kościół, który jak dobra matka stwarza i daje człowiekowi przestrzeń, by nabrać ducha i podnieść głowę.
Piątek, 27 listopada
Ap 20, 1-4.11-21, 2 | Ps 84 | Łk 21, 29-33
Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.
Wszystko pod niebem ma swój czas, powie Kohelet, na wszystko jest wyznaczona godzina. Jest czas rodzenia i czas umierania; czas burzenia i budowania; czas wojny i czas pokoju. Wszystko jednak co ludzkie nacechowane jest przemijalnością; co ma w sobie pewien boski element – trwa wiecznie. Miłość potężniejsza niż śmierć, więzi głębsze niż granica grobu, życie sięgające poza bramę śmierci. Chrześcijanin to człowiek, który choć zanurzony w doczesności ma perspektywę sięgającą znacznie dalej i głębiej, i wyżej.
Sobota, 28 listopada
Ap 22, 1-7 | Ps 95 | Łk 21,34-36
Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie.
Wezwanie do modlitwy i czujności to nie tylko rokroczne wołanie wybrzmiewające w okresie Adwentu, lecz pewna stała chrześcijańskiego życia. Czuwać i modlić się to zobowiązanie bodaj najbardziej związane z sakramentem bierzmowania, choć zakorzenione we chrzcie. Jako człowiek dojrzały w wierze, mając znamię Ducha Świętego mam iść przez życie z modlitwą na ustach i w ciągłej gotowości spotkania z Panem.
o. Mateusz Walczak
Komentarze
Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!