TELEFON DO REDAKCJI: +48 62 766 07 17
Augustyna, Ingi, Jaromira 20 Października 2020, 10:21
Dziś 19°C
Jutro 13°C
Szukaj w serwisie

Słowo Boże na każdy dzień (18 - 24 października)

XXIX Niedziela zwykła 18 października
Iz 45, 1. 4–6; Ps 96; 1 Tes 1,1–5b; Mt 22, 21
Poniedziałek, 19 października
Ef 2, 1-10; Ps 100;Łk 12, 13-21
Wtorek, 20 października
Ef 2, 12-22; Ps 85; Łk 12, 35-38
Środa, 21 października
Ef 3, 2-12; Iz 12; Łk 12, 39-48
Czwartek, 22 października
Ef 3, 14-21; Ps 33; Łk 12, 49-53
Piątek, 23 października
Ef 4, 1-6; Ps 24; Łk 12, 54-59
Sobota, 24 października
Ef 4, 7-16; Ps 122; Łk 13, 1-9

Z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan o swym pomazańcu, Cyrusie: «Ja mocno ująłem go za prawicę, aby ujarzmić przed nim narody i królom odpiąć broń od pasa, aby otworzyć przed nim podwoje, żeby się bramy nie zatrzasnęły. Przez wzgląd na mego sługę, Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nadałem ci twój tytuł, bardzo zaszczytny, chociaż Mnie nie znałeś. Ja jestem Pan i nie ma innego. Poza Mną nie ma boga. Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś, aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że poza Mną nie ma nic. Ja jestem Pan i nikt poza Mną».

Z Księgi Psalmów

Śpiewajcie Panu pieśń nową,
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów.

Wielki jest Pan, godzien wszelkiej chwały,
budzi trwogę najwyższą, większą niż inni bogowie.
Bo wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą,
Pan zaś stworzył niebiosa.

Oddajcie Panu, rodziny narodów,
oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu,
przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce.

Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku,
zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem.
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem,
będzie sprawiedliwie sądził ludy.

Z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan

Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój! Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach, pomni przed Bogiem i Ojcem naszym na wasze dzieło wiary, na trud miłości i na wytrwałą nadzieję w Panu naszym, Jezusie Chrystusie. Wiemy, bracia przez Boga umiłowani, o wybraniu waszym, bo nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się samym tylko słowem, lecz mocą i działaniem Ducha Świętego oraz wielką siłą przekonania.

Z Ewangelii według Świętego Mateusza

Oddajcie cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga
Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Jezusa w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby mu powiedzieli: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?»
Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: «Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» Odpowiedzieli: «Cezara». Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga».

Komentarz do Ewangelii

Granica

Wielu ludzi przychodziło do Pana Jezusa, jedni szukali u Niego ratunku, podczas gdy inni próbowali podchwycić Go na słowach i upokorzyć. Dla jednych był Mesjaszem, a dla drugich kimś kto zwyczajnie przeszkadza. Dzisiaj, czytając słowa niedzielnej Ewangelii, możemy zauważyć, że mamy do czynienia z drugą grupą ludzi. Do ich grona zaliczała się elita duchowa Izraela: arcykapłani, faryzeusze i uczeni w Piśmie. Oczywiście zdarzały się wyjątki, ale nie było ich wiele.
Patrząc na rozwój wydarzeń w podejmowanej Ewangelii zauważamy, że faryzeusze, którym Jezus przeszkadzał, nie przyszli do Niego sami, ale wysłali swych uczniów i zwolenników Heroda. Ci natomiast, mając już przygotowane pytanie, chcieli podchwycić Jezusa na mowie: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?” (Mt 22,16-17). Reakcja Pana Jezusa – na tak przebiegle sformułowane pytanie – była zrozumiała, gdyż raz, że „przejrzał ich przewrotność” (Mt 22,18), a dwa nakazał im pokazać monetę. Oni „przynieśli Mu denara” (Mt 22, 19). Denar w tamtych czasach był zapłatą za jeden dzień pracy. Właśnie, to była cena ich prawdy. Bo jak czytamy w innym miejscu: „W proch każesz powracać śmiertelnym, i mówisz: «Synowie ludzcy, wracajcie!» Bo tysiąc lat w Twoich oczach jest jak wczorajszy dzień, który minął” (Ps 90, 3-4). Przyniesiony denar stał się Bożym wołaniem o ich nawrócenie. Czy z niego skorzystali, trudno jednoznacznie stwierdzić. Pan Jezus nie uciekał od odpowiedzi, więcej wykazał się głębią Ducha. Śledząc zachowania faryzeuszów i uczonych w Piśmie, można dostrzec płytkość ich myślenia. Zajmowali się rzeczami tak przyziemnymi, że zapominali o tym, jakie jest ich główne zadanie. Nawet Jezusowe określenie „faryzeuszu ślepy” (Mt 23, 26) brzmiało w ich uszach bardziej jako oskarżenie niż jako prawda prowadząca do nawrócenia. Trudno przyjąć prawdę, jeżeli jej się nie szuka. Człowiek otwarty na prawdę zawsze ją dostrzeże, nawet gdyby była ukryta.
Przyniesiony przez nich denar stał się przysłowiową kartą przetargową. „Czyj jest ten obraz i napis?” (Mt 22, 20) - zapytał ich Jezus. Kiedy stwierdzili, że Cezara, Jezus dał im lekcję pokory: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga” (Mt 22, 21). Jezus postawił jasną granicę między tym co Boże a tym co ludzkie, w tym przypadku, tym co Cezara.
Dlatego, warto zapytać: czym różni się państwo od Kościoła? Odpowiedź, która się nasuwa pozwala stwierdzić, że państwo kieruje się sprawiedliwością, a Kościół miłosierdziem. Państwo kieruje się dobrem grupy, Kościół dobrem jednostki. Dla państwa istotny jest aparat władzy, dla Kościoła aparat miłości. W państwie są trzy władze: wykonawcza, ustawodawcza i sądownicza. W Kościele jest Bóg, który posłał swojego Syna. Dlatego Kościół jest innym podmiotem niż państwo, a państwo innym niż Kościół. Jakiekolwiek zbliżenie obu podmiotów sprawi, że będziemy mieli do czynienia z instytucją karykaturalną po jednej i drugiej stronie.

Ks. Łukasz Pondel

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!