Z życia seminarium

Piszę ten artykuł w dniu, w którym wizerunki Jezusa ukrzyżowanego są zasłaniane we wszystkich kościołach. Bo wkrótce nadejdzie tak wyczekiwana Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego.

Nasze życie kleryckie ostatnio wypełnia pomoc Ukrainie, przyjęcie przez IV rok akolitatu i wielkopostne wyrzeczenia łącznie z postną „sztafetą” w intencji powołań.

Nawet seminarzyści muszą trochę odpocząć po trudach egzaminów. Z trzema współbraćmi udało nam się wyskoczyć w góry. Maryja Śnieżna zadbała, aby urlop minął nam jak najlepiej.

W seminarium gościli przedstawiciele Akademickiego Koła Misjologicznego. Zwieńczeniem jego rocznej pracy jest wakacyjny wyjazd do kraju misyjnego.

W Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu praca wre. Z kleryckich uszu bucha para – rozpoczął się „sezon” zaliczeń, a sama sesja tuż-tuż. Wszyscy spinają się, starając się jak najlepiej przygotować do kolejnych egzaminów, żeby wkrótce ze spokojem wyjechać na tygodniowe ferie i z nową energią wejść w kolejny semestr.

Każdy kleryk to człowiek wierzący. A przynajmniej takie są fundamentalne założenia... Każdy przeżywa swoje powołanie w inny sposób. Chociaż wydaje się, że wszyscy jesteśmy powołani do tego samego, każdy z nas swój cel osiągnie krocząc pod pewnymi względami podobną, a jednocześnie zupełnie inną drogą.

Trwamy w wyjątkowym czasie – niedawno, wraz z początkiem Adwentu przeżywaliśmy rozpoczęcie nowego roku liturgicznego, cały czas czujemy korzenny zapach pierników i sianka, na którym w Święta Bożego Narodzenia spoczął Pan Jezus, a właśnie w tym momencie wchodzimy w nowy rok kalendarzowy.

Bóg nie rodzi się ani w biologicznej pompie ciśnieniowej, ani w archiwum, katalogującym stany emocjonalne człowieka. Bóg rodzi się w najgłębszej głębi – w wewnętrznym sanktuarium, w samym epicentrum człowieka.

Pomimo jesiennej senności klerycy wciąż działają. Od jakiegoś czasu przygotowują świąteczne przedstawienie wystawiane w ASD.

Pamiętacie jeszcze, jak Święty Jan Paweł II przebaczył swojemu zamachowcowi Alemu Agcy? Ja osobiście ciągle pamiętam to zdjęcie, na którym obaj siedzą na krzesłach, blisko siebie, a w tle widać kaloryfer.

Chociaż zewnętrzna aura czasem sprzyja jedynie temu, żeby opatulić się w ciepły koc, zaszyć w jakimś przytulnym kącie i oddać jesiennej zadumie, nie mamy na to zbyt wiele czasu.

Pierwszy miesiąc nowego roku formacyjnego przefrunął razem ze spadającymi liśćmi i zniknął za horyzontem. „Łysiejące” drzewa powoli odsłaniają widok w kierunku Cybiny i leżącej za nią Malty. Kolejne dni mijały raz spokojniej, raz nieco intensywniej.

Niektórzy z Was mogą się dziwić - przecież do 1 stycznia jeszcze daleko. Tymczasem wszystko się zgadza – studenci, a więc i klerycy, rozpoczęli nowy rok akademicki.

Przebiegamy ostatnią prostą tegorocznej letniej sesji – gdy czytacie ten artykuł, bitewny pył opadł i chłodzimy się pewnie, wylegując gdzieś w cieniu, nabierając sił do najróżniejszych wakacyjnych obowiązków.

Zbliża się „czas sądu”! I wcale nie chodzi mi o jakieś apokaliptyczne wizje... Sesja na horyzoncie! Nie przeszkadza nam to jednak kontynuować naszych powołaniówkowych wojaży.

Ostatnim razem przedstawiłem wam w (bardzo) telegraficznym skrócie, jak wygląda organizacja niedzieli powołań. Dzisiaj powołaniówkową tematykę ugryziemy z nieco innej perspektywy...

Seminarium to klerycy, a ci nie rosną na drzewach. Każdego więc roku alumni wyruszają w teren, głosząc świadectwa w parafiach naszej diecezji, poszukując świeżego narybku.

Szare dni przeminęły. Maj – to czas prawdziwie przesycony kolorami. Kwitną kwiaty. Poznański ogród botaniczny wygląda pięknie. Zostańmy przy kwiatowej tematyce.

Czasami są takie dni. Niebo zaciągnięte ciemnymi chmurami, z których sączy się drobniutki deszcz. Wieje wiatr. Człowiek na chwilę zapomina, że jest wiosna i mówi sobie: „Ah, to jeden z tych dni”.

Ksiądz Rektor w seminarium przydziela klerykom diecezji kaliskiej funkcje po to, abyśmy się wszyscy jeszcze bardziej zintegrowali i tworzyli jedną wspólnotę. Jeden z nas pełni funkcję organisty.