Słowo Boże

Iz 2, 1-5; Ps 122; Rz 13, 11-14; Mt 24, 37-44. Adwent to czas radosnego oczekiwania na przyjście Pana. 

Ap 14, 1-3.4b-5; Ps 24; Łk 21, 1-4. Są takie chwile, kiedy lubimy obserwować miejsca, osoby, zdarzenia. 

2 Sm 5, 1-3; Ps 122; Kol 1, 12-20; Łk 23, 35-43. Gdyby ktoś nie znał Jezusa i Jego Ewangelii, to z pewnością zdziwiłby się, że kiedy świętujemy Jego królowanie, to czytamy o ukrzyżowaniu Chrystusa.

Ap 1, 1-4;2, 1-5a; Ps 1; Łk 18, 35-43 Ważne jest to, co mówimy do drugiego człowieka. Niewidomy nie mógł kierować się wzrokiem, dlatego kierował się tym, co słyszał. Słysząc tłum zapytał ludzi, co się dzieje. Oni odpowiedzieli, że zbliża się Jezus.

Ml 3, 19-20a; Ps 98; 2 Tes 3, 7-12; Łk 21, 5-19 Pan Bóg nigdy nie wypowiada przypadkowych słów. Wszystko co robi realizuje zgodnie z planem zbawienia. Podobnie jest w dzisiejszym Słowie, które nie należy do łatwych. Bóg nie mówi tym razem o miłości, ale śle nam upomnienie, a nawet woła o opamiętanie.

2 Mch 7, 1-2.9-14; Ps 17; 2 Tes 2, 16-3, 5; Łk 20, 27-38 „Podeszło do Jezusa kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania” (Łk 20, 27). Kościół daje nam te słowa tuż po uroczystości Wszystkich Świętych i wspomnieniu Wszystkich Wiernych Zmarłych. Te dwa dni były wręcz namacalnym wyznaniem wiary w zmartwychwstanie. 

W kolejnym odcinku naszego cyklu: „… pierwszy nas umiłował” (1J 4,19) kolej na apostoła Andrzeja. Urodził się w Betsaidzie nad Jeziorem Galilejskim, ale z czasem zamieszkał w Kafarnaum, razem z rodziną swego brata Szymona.

Flp 2,1-4; Ps 131; Łk 14,12-14. Wielu uzależnia swoją wartość od przynależności do elit, zwraca uwagę na towarzystwo, w jakim się obraca. 

Mdr 11, 22-12, 2; Ps 145; 2 Tes 1, 11-2,2; Łk 19, 1-10. Bóg potrafi przemówić do każdego człowieka, nawet tego, który w ludzkim odczuciu to słowo zmarnuje.

Ef 4, 32-5,8; Ps 1; Łk 13, 10-17. Doświadczamy różnych słabości, z których chcemy się uwolnić, ale z definicji „niemoc” oznacza, że nie mamy siły, by samemu się z nich wyzwolić, dlatego potrzebujemy pomocy z zewnątrz. 

Syr 35,12-14.16-18; Ps 34; 2 Tm 4,6-9.16-18; Łk 18,9-14. Tyle tego się dzieje! Pozostaje jednak zasadnicze pytanie: dla kogo tak naprawdę to robimy i o kogo w tym chodzi?

Ef 2, 1-10; Ps 100; Łk 12, 13-21 Ktoś anonimowy prosi Jezusa o wstawiennictwo w sprawach materialnych. Jezus od razu odpowiada, że Jego misja dotyczy innych spraw. 

Ga 4, 22-24.26-27.31-5,1; Ps 113; Łk 11, 29-32. Znak proroka Jonasza: śmierć i zmartwychwstanie.

2 Krl 5, 14-17; Ps 98; 2 Tm 2, 8-13; Łk 17, 11-19. „Mówię prawdę w Chrystusie, nie kłamię. Moje sumienie to poświadcza w Duchu Świętym, że odczuwam w sobie wielki smutek i nieustanny ból. Wolałbym sam być odłączony od Chrystusa dla moich braci,

Ga 1, 6-12; Ps 111; Łk 10, 25-37. Wiem, z własnego doświadczenia, ile razy człowiek chce się usprawiedliwić. 

Ha 1, 2-3;2, 2-4; Ps 95; 2 Tm 1, 6-8.13-14; Łk 17, 5-10 Nie wiem, czy jest na ziemi taki człowiek, który nie doświadczyłby w swoim życiu bezradności? O niej mówi dzisiejsze Słowo Boże. Nieraz pytamy Pana Boga, czemu dopuszcza do nas takie chwile?

Hi 1, 6-22; Ps 17; Łk 9, 46-50. Dla mnie ciekawe jest to, że różne myśli same przychodzą człowiekowi do głowy.

Am 6, 1a.4-7; Ps 146; 1 Tm 6, 11-16; Łk 16, 19-31. W Pierwszej Modlitwie Eucharystycznej o Tajemnicy Pojednania Kościół modli się takimi słowami: „Ojcze Święty, Boże nieskończonej dobroci. 

Prz 3, 27-35; Ps 15; Łk 8, 16-18 Każdy człowiek skrywa przed światem jakieś tajemnice. Czasami jednak nawet i najbardziej ukryte sprawy wychodzą na światło dzienne.