Beletrystyka

- Mówię ci, że nigdy nie myślałem, że rozmowa może człowieka tak wykończyć – zwierzał się Maciejowi, kiedy wreszcie późnym wieczorem udało mu się dojechać do przyjaciela.

Pierwsze spotkanie w gronie kapłańskim w nowym dekanacie miało dość ożywiony przebieg, chociaż początki bynajmniej tego nie zapowiadały. Pretekstem było organizowane po raz pierwszy tzw. spotkanie sprawozdawcze po konferencji dziekanów, ks. Szczepan miał przekazać kolegom to wszystko, o czym debatowali wraz z innymi dziekanami i Radą biskupią.

Od dziesięciu minut siedział w kościele z brewiarzem leżącym na ławce i jeszcze nie otwartym. Można pokusić się o stwierdzenie, że siedział z rozdziawionymi ustami i bynajmniej nie wpatrywał się w Najświętszy Sakrament, ale w dekorację florystyczną przygotowaną przez panią Małgosię.

Mateusz cieszył się wyjątkowym spokojem. Dawało się zauważyć, że bez wyraźnej i naglącej przyczyny nikt się nie pojawiał w kancelarii, a w kościele na Mszach Świętych były głównie osoby, które zamówiły intencję mszalną, w niedzielę frekwencja wydawała się nie przekraczać 30 procent.

Wizyta na Jasnej Górze dobrze mu zrobiła. A nawet bardzo dobrze. Mógł odsunąć od siebie wszystkie zmartwienia i zanurzyć się w atmosferę pielgrzymkową, choć na krótką chwilę. Po Apelu Jasnogórskim natknął się na księdza Jurka, jednego z tych, z którymi przez wiele lat dzielił pielgrzymkowy trud. 

I tak oto zaczęła się jego nowa przygoda duszpasterska. Prawdę mówiąc słowo „przygoda” coraz mniej pasowało do opisu sytuacji, a na usta cisnęło się raczej określenie mission impossible, a on wcale się nie czuł Tomem Cruizem skrojonym do tej roli.

W tym tygodniu czuł się jak bezpański pies. No, może to lekka przesada, ale w poprzednią niedzielę, ostatnią w lipcu, został pożegnany w swojej poprzedniej parafii, a w pierwszą niedzielę sierpnia ma być powitany w nowej w Jaroszynie.

Nawet przez chwilę nie przeszło mu przez myśl, aby próbować się wycofać z wyrażonej zgody na przejście do innej parafii. Było mu oczywiście przykro, że właśnie wtedy, kiedy do parafii wprowadza się jego najlepsza przyjaciółka, on z niej odchodzi, ale był już na tyle dojrzałym człowiekiem i kapłanem, aby nie ulegać nadmiernie emocjom.

- Wczoraj podpisaliśmy umowę na zakup domu 300 metrów od tego kościoła. Ja i mój narzeczony. Wybraliśmy ten dom, bo chciałam być w twojej parafii – ledwie wyszeptała Ania.

- Proszę, niech pan wejdzie, panie Zbyszku – powiedział Mateusz ściskając dłoń nadzwyczajnego szafarza Komunii Świętej. Mieli ich w parafii pięciu, ale pan Zbyszek był chyba najlepszy ze wszystkich, ułożony, niezwykle oddany Bogu i Kościołowi i znakomity współpracownik księży i świeckich.

Imieniny Sławka stały się okazją do spotkania grupki księży, których łączyły więzi przyjaźni.

- Księże Mateuszu, wy sobie chyba nie zdajecie sprawy, ile my o was wiemy – powiedział biskup, a siedzący za nim w jednym rzędzie urzędnicy kurialni ponuro kiwali głowami na znak aprobaty.

- Proboszczu, Triduum Paschalne w naszej parafii to była zawsze mocna strona, choć bolało mnie to, że nie uczestniczy w nim odpowiednia ilość ludzi, ale w tym roku to już naprawdę przeszliście samych siebie – zachwycała się pani Cielecka.

Bardzo lubił tę poranną Mszę w katedrze w Wielki Czwartek, kiedy to odnawiali swoje przyrzeczenia kapłańskie wobec Księdza Biskupa, a przede wszystkim, oczywiście wobec Pana Jezusa. 

Kolejne dni w parafii były bardzo dziwne. Nigdy wcześniej nie zdarzyła mu się taka sytuacja niepewności.

- A mnie się wydaje, że ksiądz jest troszeczkę przewrażliwiony na swoim punkcie – ksiądz biskup wcale nie sprawiał wrażenia poruszonego dyskursem Mateusza o prawie kanonicznym, które solidnie umocowuje proboszcza na jego stanowisku, ani tym bardziej jego nastawieniem na długofalową pracę duszpasterską w parafii.

- Niech ksiądz usiądzie księże Mateuszu – głos biskupa był bardzo spokojny, ale nie miało to wielkiego znaczenia, ponieważ te czasy, kiedy wezwanie do kurii budziło w nim trwogę dawno temu minęły.

- W sumie to jestem trochę podłamany sytuacją. Starałem się przez cały czas pandemii ściśle trzymać norm, tym bardziej, że mam tu w parafii paru, że tak powiem, ormowców, którzy nieustannie patrzyli mi na ręce...

- Jak była ta kiepska pogoda, pamiętasz, ze dwie niedziele temu, co tak strasznie wiało, to u nas na niedzielnych Mszach było tak mało ludzi, że chyba w najgorszych dniach pandemii tak źle nie było – zwierzył się Mateusz. - U ciebie też były takie pustki?

Jako pierwszy odezwał się Lucek, który kolędę miał tylko na zaproszenie, ale zdaniem Mateusza i tak się długo musiał wzbraniać, bo kiedy wreszcie zadzwonił, to nawet i w jego parafii było już po wszystkim.