Jasna i ta druga strona księży(ca) odc. 440

Mówi się, że ksiądz przy ołtarzu jest drugim Chrystusem, ale często również w codziennym życiu musi wziąć na siebie trudne do przyjęcia Boże zrządzenia, a przynajmniej próbować.
We wtorek przyszedł czas, aby rozpocząć operację „indywidualne rozmowy z rodzinami dzieci przygotowujących się do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej”. Mateusz nie czuł się zbyt pewnie stając przed drzwiami domu państwa Joanny i Tomasza Kondratowiczów, bo jednak co innego wizyta duszpasterska kolędowa, a co innego taka – jak to określili niektórzy rodzicie – fanaberia. Zresztą nie tylko rodzice, bo również część kolegów księży, którym wspomniał o tym podczas spotkania rejonowego, zastrzegając wyraźnie, że co prawda to nie jego pomysł, ale postanowił dać mu szansę, patrzyli na niego ze zdziwieniem, by nie powiedzieć z politowaniem, a z cichych rozmów, które do niego dobiegały wychwycił stwierdzenia typu „chyba nie ma nic do roboty”. Ale kości zostały rzucone, państwo Kondratowiczowie zgłosili się na ochotnika, więc przemógł swoje lęki i zadzwonił do drzwi. Na szczęście przypomniał sobie, że córeczka Antonina lubi krówki, więc po drodze wstąpił do spożywczego i nabył kartonik cukierków, żałując jednak, że nie pomyślał o tym wcześniej, bo postarałby się o tę wersję zawierającą ciekawe cytaty. Stał więc z tymi krówkami w dłoni i czekał, ale przez dłuższą chwilę zza drzwi nie dobiegał żaden głos. Odczekał dwie minuty i jeszcze raz nacisnął dzwonek, jednak w dalszym ciągu odpowiedzią była głucha cisza.
– No to zaczyna się super! – westchnął pod nosem Mateusz i już miał się odwrócić na pięcie, kiedy usłyszał dość gwałtowny pisk opon i przed domem zatrzymał się samochód, średnich rozmiarów SUV, którego marki nie rozpoznał, więc pewnie był to jeden z licznych produktów dalekowschodniego giganta. Z samochodu wysiadła pani Joanna, którą Mateusz rozpoznał i zapewne jej małżonek, Tomasz, którego w ogóle nie kojarzył. Po minach obojga od razu zrozumiał, że nawet jeśli pani Joanna bez problemu zgodziła się na ochotnika pójść na pierwszy ogień, to z całą pewnością nie konsultowała tego z mężem.
– Bardzo przepraszam księdza, ale mieliśmy mały problem w biurze – kobieta uśmiechnęła się przepraszająco i zaczęła szukać kluczy w torebce, podczas gdy mąż bez słowa uścisnął dłoń Mateusza. – Mam nadzieję, że nie czekał ksiądz zbyt długo.
– Absolutnie proszę się nie przejmować, przecież jest dopiero zaledwie kilka minut po 17.00 – uśmiechnął się Mateusz. – Ja za panią – dodał, kiedy kobieta chciała go przepuścić przodem. Pan Tomasz wcale się nie odzywał. Kiedy wszyscy już pozdejmowali swoje wierzchnie okrycia i zostawili je w przedpokoju, Joanna wskazała gestem dłoni drogę do salonu, dokąd udali się w milczeniu.
– Życzy ksiądz sobie kawę czy herbatę? – zapytała z uśmiechem Joanna.
– Nie chciałbym sprawiać żadnego problemu… – zaczął Mateusz i przerwał kiedy zobaczył minę Tomasza, która bardzo wymownie oznajmiała „to trzeba było nie przychodzić”. – Ale jeśli państwo też będziecie coś pili to ja poproszę o małą czarną kawę.
– Oczywiście, że chętnie napijemy się z księdzem kawy, prawda Tomku?
– Oczywiście – bez entuzjazmu odpowiedział Tomasz i wybrał takie miejsce przy kawowym stoliku, aby nie być naprzeciw Mateusza. Kobieta poszła do kuchni, a Mateusz czuł, że jeśli on nic nie powie, to na pewno będą siedzieć w milczeniu, co byłoby cholernie niezręczne. W tym momencie uzmysłowił sobie, że przecież nie ma córeczki państwa Kondratowiczów, a przecież cel był taki, żeby się spotkać z całą rodziną, a przynajmniej w obecności dziecka przygotowującego się do I Komunii.
– A gdzież się podziewa nasza Tosia? – zapytał wreszcie i od razu zauważył, że słowo „nasza” nie przypadło do gustu Tomaszowi, ale było już za późno.
– Córka będzie w domu lada chwila, a właściwie już powinna być – powiedział chłodno Tomasz.
– Pewnie jakieś zajęcia pozalekcyjne – próbował podtrzymać wątek Mateusz.
– Angielski – krótko i zwięźle wyjaśnił Tomasz i zamilkł.
– No tak, dzisiaj bez języków obcych, to jak bez ręki – Mateusz z trudem wierzył w swoje własne, banalne słowa, ale niestety nic innego mu nie przychodziło do głowy.
– Skąd pomysł takich spotkań? – niespodziewanie koło ratunkowe rzucił mu Tomasz, chyba z litości.
– Szczerze wyznam, że to nie był mój pomysł, ale mój kolega, którego bardzo cenię, podjął taką właśnie inicjatywę i mówił mi, że to może być świetna okazja, aby się lepiej poznać…
– …zwłaszcza z tymi, co wcale nie chodzą do kościoła – wtrącił Tomasz nie patrząc na księdza, ale na szczęście w tym momencie do salonu wkroczyła Joanna z tacą z filiżankami.
– Tomek powiedział, że Tosia będzie lada chwila? – zapytała ustawiając filiżanki na stoliku. – Dzisiaj, oprócz księdza, wszyscy mamy lekkie spóźnienie. Wozimy dziewczynki na angielski na zmianę z koleżanką i akurat dzisiaj jest jej kolej, ale dzwoniła, że po drodze jeszcze chce wstąpić po jakieś wyniki i dlatego jeszcze ich nie ma.
– Rozumiem. Cieszę się, że córka też będzie – uśmiechnął się Mateusz.
– No to niech nam ksiądz powie – zagaiła Joanna już usadowiona w fotelu naprzeciw księdza. – Te spotkania to mają jakiś scenariusz, ma ksiądz jakiś kwestionariusz do wypełnienia, jakieś pytania, jak to ma wyglądać?
– Jak pani wie, to pierwsze takie spotkanie i szczerze mówiąc nie mam gotowego schematu, może on się jakoś powoli wypracuje, ale przecież każda rodzina jest inna, każda ma swoje problemy, każda też ma jakieś oczekiwania odnośnie samej ceremonii. Na przykład są tacy, którzy za wszelką cenę chcą, aby ich dziecko było zaangażowane w jakieś konkretne role, a z kolei inni absolutnie nie chcą, aby dziecko się stresowało czymś dodatkowym. Potem zdarza się, że te ich oczekiwania rozmijają się z oczekiwaniami ich dzieci, rodzice chcą dzieci nie, albo odwrotnie… Ale to akurat taka czysto techniczna sprawa. Natomiast nie ukrywam, że jak powiedziałem na spotkaniu w kościele, najlepiej do tego sakramentu mogą przygotować dzieci tylko rodzice, ja mogę co najwyżej pomóc. I tak mi się marzy, że indywidualne spotkania pomogą lepiej to rozeznać.
– A mi się marzyło, żeby mieć trójkę dzieci, ale dwoje z nich wylądowało na cmentarzu zanim się urodziły – powiedział niespodziewanie Tomasz.
– Tomku… – żona spojrzała na niego z lekkim wyrzutem, ale w jej oczach pojawiły się łzy. Mateusz wreszcie zrozumiał oschłość Tomasza, a jednocześnie nadgorliwość Joanny, która sama się zgłosiła, aby to z nimi było pierwsze spotkanie. Oboje próbowali sobie poradzić ze stratą jeszcze nienarodzonych dzieci.
– I tak się zastanawiam – kontynuował Tomasz patrząc w okno, – czemu skoro Pan Bóg w tym całym niebie ma niezliczone zastępy aniołów i różnych świętych połakomił się na moje dzieci
i to zanim się jeszcze urodziły.
Mateusz nie był w stanie nic powiedzieć, na szczęście dokładnie w tym momencie rozległ się harmider w przedpokoju i po chwili do salonu dosłownie „wparowała” Tosia, cała roześmiana. Joanna na chwilę odwróciła się i ukradkiem otarła oczy, a Tomasz uśmiechnął się na widok córki.
– O! Krówki! To dla mnie? – dziewczynka szybko zgarnęła pudełko z łakociami nie czekając na odpowiedź.
– Tosiu – z czułością zwróciła się do niej mama. – To nieuprzejme, może ksiądz proboszcz przyniósł te cukierki dla wszystkich, a nie tylko dla ciebie.
– Bardzo przepraszam dorosłych, ale krówki są wyłącznie dla Tosi – powiedział ze śmiechem Mateusz podczas gdy dziewczynka już rozwijała z papierka pierwszego cukierka.
– Nic tu nie ma! – powiedziała nagle rozczarowana Tosia.
– Czego nie ma, kochanie? No chyba nie cukierka? – zdziwił się Tomasz.
– Nie krówka akurat jest, ale na papierku nic nie jest napisane – wyjaśniła dziewczynka, ale szybko się pocieszyła pałaszując ze smakiem słodką krówkę.
– A no tak, jak byliśmy u proboszcza w kancelarii Tosia dostała krówkę z pięknym cytatem na papierku, chyba nawet go sobie schowała – wyjaśniła Joanna. – Tosiu masz jeszcze ten papierek?
– No pewnie, że mam – dziewczynka momentalnie zrzuciła swój plecak, otworzyła go i szybko wyciągnęła piórnik, a z niego wyjęła złożony na cztery papierek. Rozwinęła go i zaczęła czytać.
– „Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą… Ks. Jan Twardowski” – przeczytała Tosia i bardzo dumna z siebie złożyła pieczołowicie papierek i schowała go do piórnika. – To jest jakby w sam raz o moim braciszku i siostrzyczce, bo oni baaaardzo szybko odeszli. Zaraz wracam! – chwyciła swój plecak, jeszcze raz szeroko się uśmiechnęła i pobiegła zapewne do swojego pokoju, a w salonie zaległa cisza.
– Wiedziałaś, że ona taki cytat dostała na tym cukierku? – zapytał wreszcie Tomasz patrząc na żonę.
– Nie, dopiero teraz to usłyszałam – powiedziała Joanna jeszcze raz wycierając łzy. – Ale wygląda na to, że ona sobie znacznie lepiej z tym wszystkim radzi, niż my. No ale nie będziemy księdza zamęczać naszymi problemami.
– Ależ proszę państwa, ja tu właśnie po to jestem – powiedział Mateusz.
– Choć nie mam odpowiedzi na pana pytanie, panie Tomaszu, bo nie wiem, dlaczego Bóg zabrał do siebie wasze dzieci tak wcześnie, natomiast wiem na pewno, że On, Bóg, jest z wami w waszym bólu. Być może również przez moją tu dzisiaj obecność.
Jeremiasz Uwiedziony
CDN. Wszystkie imiona i fakty w powyższym opowiadaniu są fikcyjne i jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistości jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone.
Komentarze
Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!