Słowo Boże na niedzielę (28 czerwca 2026)

XIII Niedziela zwykła, 28 czerwca 2026
2 Krl 4, 8–12a.14–16a | Ps 89 | Rz 6, 3–4.8–11 | Mt 10, 37–42

Z Drugiej Księgi Królewskiej

Pewnego dnia Elizeusz przechodził przez Szunem. Była tam kobieta bogata, która zawsze nakłaniała go do spożycia posiłku. Ilekroć więc przechodził, udawał się tam, by spożyć posiłek. Powiedziała ona do swego męża: «Oto jestem przekonana, że świętym mężem Bożym jest ten, który ciągle do nas przychodzi. Przygotujmy mały pokój na górze, obmurowany, i wstawmy tam dla niego łóżko, stół, krzesło i lampę. Kiedy przyjdzie do nas, to tam się uda».

Gdy więc pewnego dnia Elizeusz tam przyszedł, udał się na górę i tam ułożył się do snu. I powiedział do Gechaziego, swojego sługi: «Co można uczynić dla tej kobiety?» Odpowiedział Gechazi: «Niestety, ona nie ma syna, a mąż jej jest stary». Rzekł więc: «Zawołaj ją!» Zawołał ją i stanęła przed wejściem. I powiedział: «O tej porze za rok będziesz pieściła syna».

Z Księgi Psalmów

Refren: Na wieki będę sławił łaski Pana.

O łaskach Pana będę śpiewał na wieki, †
Twą wierność będę głosił moimi ustami
przez wszystkie pokolenia.
Albowiem powiedziałeś: †
«Na wieki ugruntowana jest łaska»,
utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.
Refren.

Błogosławiony lud, który umie się cieszyć
i chodzi, Panie, w blasku Twojej obecności.
Cieszą się zawsze Twym imieniem,
Twoja sprawiedliwość ich wywyższa.
Refren.

Bo Ty jesteś blaskiem ich potęgi,
a przychylność Twoja dodaje nam mocy.
Bo do Pana należy nasza tarcza,
a król nasz do Świętego Izraela.
Refren.

Z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia: My wszyscy, którzy otrzymaliśmy chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć. Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my postępowali w nowym życiu – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca.

Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus, powstawszy z martwych, już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy. Bo to, że umarł, umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga. Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.

Z Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich apostołów: «Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.

Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto przyjmuje proroka jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody».

Komentarz do Ewangelii

Łaska i wierność

Przyzwyczailiśmy się chyba do Jezusowego sposobu myślenia i nie powinno nas dziwić radykalne: „Kto (…) bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien”, które niejako stawia „na ostrzu noża” kwestii wyboru, miłości i miejsca Chrystusa wobec realiów więzi rodzinnych i społecznych.

Oczywiście poszukiwanie wyjaśnienia odnosi nas do mentalności semickiej i niełatwej gramatyki języków biblijnych, ale ze względu na autorytet Ewangelii warto wejść głębiej w sens słów bardzo świadomie wypowiedzianych przez Jezusa. A wtedy okazuje się, że Chrystus zadaje najważniejsze pytanie: „Kim dla ciebie jestem?” Chrześcijanie pierwszych wieków rozumiejąc wagę tych słów w obliczu pokus odejścia, zwolnienia się z podjętego wyboru wiary, często przerażeni okrucieństwem prześladowań, reagowali radykalizmem budowania wspólnoty Kościoła i dopingowali się wzajemnie w wierności wobec Pana Jezusa. Świadectwa ich konsekwencji często budzą zachwyt, ale ich najważniejszym zadaniem jest nauczyć nas uważnego słuchania Chrystusa i autentyczności na drodze do wiary. Dlatego warto pamiętać o tych, którzy zmagali się (i do tej pory w wielu miejscach na świecie się zmagają) z rozmaitą formą prześladowań – nie tylko w postaci krwawych represji, ale często dokonujących się w czterech ścianach swojego domu.

Do nich (i o nich) mówi św. Augustyn: „Odpowiedzmy ojcu i matce, którzy słusznie mówią: kochaj nas! Odpowiedzmy: kocham was w Chrystusie, nie zamiast Chrystusa. Bądźcie ze mną w Nim. Nie będę jednak z wami bez Niego! (…) Będę sprzyjać rodzicom, a stracę Stwórcę?” I warto usłyszeć zachętę „doktora łaski” jako swoisty rachunek sumienia wobec zgody na promowany dziś powszechnie wygodny kompromis, by przypadkiem lub świadomie nie stracić relacji, które są dla nas ważne. A przecież nie chodzi tylko o to życie – misją Jezusa i racją istnienia Jego Kościoła jest ogłaszanie troski i miłości Boga, który nie wyobraża sobie bez nas nieba. Pewnie dlatego jeden z anonimowych autorów napisze w obliczu prześladowań: „Jeśli Pan umarł za niewolników, i to bez żadnej nagrody, to jest rzeczą słuszną, aby niewolnik umarł za Pana i za to otrzymał jeszcze nagrodę…” Pozornie cały zdroworozsądkowy sposób myślenia zostaje postawiony na głowie, ale miłość Boga nie kieruje się naszą logiką – On otwiera swoje Serce ofiarując bezkres łaski i pragnienie zbawienia każdego z nas. 

Stąd powracające pytanie Jezusa: „Kim dla ciebie jestem?”, bywa boleśnie konfrontowane z postawą ludzi, których dzisiejsza Ewangelia nazwie „apostołami” i „sprawiedliwymi”, choć ich życie przeczy postawie apostolskiej i urągać „szukaniu Boga”. Na szczęście ostatecznie nawet oni pomimo nagannego sposobu postępowania i premedytacji mogą sprowokować do szlachetności tych, którzy relację z Bogiem odkrywają jako najwyższą wartość.

Oby i nam nie zabrakło odwagi we właściwym rozpoznaniu łaski Boga i wierności na drodze do nieba… 

ks. Grzegorz Mączka