Słowo Boże na niedzielę (25 października 2026)

XXX Niedziela zwykła, 25 października 2026
Wj 22, 20-26 | Ps 18 | 1 Tes 1, 5c-10 | Mt 22, 34-40

Z Księgi Wyjścia

Tak mówi Pan: «Nie będziesz gnębił ani uciskał przybysza, bo wy sami byliście przybyszami w ziemi egipskiej. Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy ani sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i poskarżą Mi się, usłyszę ich skargę, rozpali się gniew mój, i wygubię was mieczem; i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami.

Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie każesz mu płacić odsetek. Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy».

Z Księgi Psalmów

Refren: Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja.

Miłuję Cię, Panie,
Mocy moja,
Panie, Opoko moja i Twierdzo,
mój Wybawicielu. Ref.

Boże, Skało moja, na którą się chronię,
Tarczo moja, Mocy zbawienia mego i moja Obrono.
Wzywam Pana, godnego chwały,
i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół. Ref.

Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka,
niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.
Ty dałeś wielkie zwycięstwo królowi
i łaską obdarzyłeś Dawida, Twego pomazańca. Ref.

Z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan

Bracia: Wiecie, jacy dla was byliśmy, przebywając wśród was. A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, tak że okazaliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai. Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna nie tylko w Macedonii i Achai, ale wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie potrzebujemy o tym mówić. Albowiem oni sami opowiadają o nas, jakiego to przyjęcia doznaliśmy od was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwać z niebios jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, naszego wybawcę od nadchodzącego gniewu.

Z Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy faryzeusze posłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Go na próbę, zapytał: «Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?»

On mu odpowiedział: «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie.

Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy».

Komentarz do Ewangelii

Miłość jest jedna

Faryzeusze musieli być bardzo zadziwieni odpowiedzią Jezusa. Chcieli Go wystawić na próbę, złapać na jakiejś pomyłce lub bluźnierstwie. Wyznawali 613 przykazań i byli ciekawi jak Mistrz z Nazaretu wybrnie z tak trudnego zadania wyboru tylko jednego. Zanim jednak zobaczymy co Jezus odpowiada, spójrzmy na postawę faryzeuszów. Chcą zaszydzić ze Zbawiciela. Próba, na którą Go wystawiają ma być testem nie do przejścia. Ilu ludzi wokół nas ma właśnie taką postawę? Zrzucają na Boga odpowiedzialność za losy świata, za choroby i kataklizmy, nie słuchając, co On ma do powiedzenia. Może tak jest łatwiej? Zrzucić winę na Boga. Gdyby Jezus wybrał jedno z przykazań, zaraz znalazłby się ktoś, kto by chciał usprawiedliwić siebie i to, że nie przestrzega pozostałych. Boga trzeba pytać, ale należy też chcieć usłyszeć co mówi, a to może być zaskakujące, a nawet oskarżające nas. 

Taki jest kontekst pytania, które zadają Faryzeusze. Jezus nie wskazuje na jedno z wielu, ale ukazuje to najważniejsze, które jest fundamentem każdego z przykazań. Najważniejsza jest miłość. Ona łączy wszystkie zakazy i nakazy. Gdy ogołoci się przykazania z miłości, stają się mordęgą. Można je nawet wykorzystać do oskarżania i zabijania. Miłość jest odpowiedzią na wszystko. Miłość do Boga, do bliźniego i do siebie. Jest ona nierozerwalna. Nie można nie kochać człowieka kochając Boga i nie można kochać Boga nie kochając człowieka. To wszystko się przenika i tworzy całość. Jeśli kocham prawdziwie to chcę być dobry, nie chcę nikogo ranić, ani Stwórcy, ani stworzenia. 

Jednak miłość do Boga jest pierwsza. Co to oznacza? Najpierw potrzebujemy odpowiedzieć na tę miłość, a dzięki temu staniemy się zdolni kochać lepiej i mądrzej. Życie Bożą miłością, to doświadczenie życia na sposób boski, przemieniony i uświęcony. Jeśli czujesz, że kochasz za mało, to daj się pokochać Bogu.

Zadajmy sobie jeszcze jedno pytanie: czy jest możliwe, by kochać Boga całym sobą i co to znaczy? Dzięki łasce Bożej jest to możliwe, by całe życie było przesiąknięte łaską Zbawiciela. Kochać całym sobą, to nie oddzielać Boga od swoich spraw, nie wprowadzać rozdwojenia. Bóg chce być wszędzie, w całym moim życiu, chce być kochany zawsze i chce kochać nas zawsze, gdy coś myślimy, pracujemy czy czujemy. 

Te dwa wielkie przykazania się przenikają, uzupełniają i wydaje się, że nie mogą istnieć bez siebie. Miłość do Boga jest pierwsza i jest jedna, nich nigdy jej nam nie zabraknie. 

Ks. Łukasz Skoracki