Słowo Boże na niedzielę (1 lutego)

IV Niedziela zwykła, 1 lutego
So 2, 3; 3, 12-13 | Ps 146 | 1 Kor 1, 26-31 | Mt 5, 1-12a

Z Księgi proroka Sofoniasza

Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi, którzy wypełniacie Jego nakazy; szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, może się ukryjecie w dzień gniewu Pańskiego. Zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w imieniu Pana. Reszta Izraela nie będzie czynić nieprawości, ani wypowiadać kłamstw. I nie znajdzie się w ich ustach zwodniczy język, gdy paść się będą i wylegiwać, a nie będzie nikogo, kto by ich przestraszył.

Z Księgi Psalmów

Refren: Ubodzy duchem mają wstęp do nieba.
albo: Alleluja.

Bóg wiary dochowuje na wieki,
uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
chlebem karmi głodnych,
wypuszcza na wolność uwięzionych. Ref.

Pan przywraca wzrok ociemniałym,
Pan dźwiga poniżonych.
Pan kocha sprawiedliwych,
Pan strzeże przybyszów. Ref.

Ochrania sierotę i wdowę,
lecz występnych kieruje na bezdroża.
Pan króluje na wieki,
Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia. Ref.

Z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Według oceny ludzkiej niewielu tam mędrców, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nieszlachetnie urodzone według świata oraz wzgardzone, i to, co w ogóle nie jest, wyróżnił Bóg, by to, co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło się wobec Boga. Przez Niego bowiem jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem, aby jak to jest napisane, «w Panu się chlubił ten, kto się chlubi».

Z Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:
«Błogosławieni ubodzy w duchu,
albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości,
albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój,
albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości,
albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was.
Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

Komentarz do Ewangelii

Słuchaj i kochaj

Przepiękna jest Ewangelia z dnia dzisiejszego. Pełna słów, ruchu, znaków. Dla człowieka, który tylko słucha, a nie patrzy, nie ma w tym kazaniu Jezusa nic poza ciekawymi poradami i życzeniami. To słowo nie jest tylko o tym jak osiągnąć szczęście, czyli jak być błogosławionym. To coś jeszcze głębszego. Właśnie te gesty, wejście na górę, zbliżenie się do Jezusa, to że usiadł jak przyjaciel i nauczyciel.

Tutaj możemy odkryć sens słów. Żeby ten obraz nauczającego Jezusa nam się rozjaśnił warto przywołać symbol pelikana, który w legendzie rozdziera swoją pierś, by karmić krwią swoje dzieci, gdy są głodne i gdy już nie ma pokarmu na ziemi lub im ten pokarm nie służy. Pisklęta muszą być bardzo blisko, by żadna kropla nie upadła. Gdy taki maluch oddala od matki, to szybko doświadcza skutków tego odejścia i może nawet umrzeć. Myślę, że ten obraz rozjaśnia Ewangelię. Najważniejsza jest bliskość i słuchanie Boga, posłuszeństwo. To bycie tuż obok Mistrza jest jedyną gwarancją na przeżycie swojego życia w pełni. Możemy szukać technik, rozwiązań, medykamentów, nowych pomysłów. Oczywiście tak trzeba, bo jest to wyraz troski o życie. Tylko co wtedy, gdy nie ma rozwiązań? Gdy choroba się nie kończy i przychodzi smutek? Albo gdy pojawia się rozpacz i ubóstwo?

Same słowa nie wystarczą. One mogą nawet zranić. Jak można komuś powiedzieć: błogosławiony jesteś, gdy płaczesz lub gdy jesteś smutny? Można to oczywiście teologicznie pięknie wyjaśnić, ale czy tak po ludzku, można kogoś zostawić z takim słowem? Jezus tak nie robił. Jego słowa i gesty uzupełniały się. Nauczał i karmił tłumy; głosił słowo i uzdrawiał; miał mocne kazania i był blisko człowieka. Co łączy te przykłady? Dwie rzeczy: słowo i bliskość. Żeby zrozumieć Kazanie na górze, trzeba się zbliżyć do Jezusa, tak by Go słyszeć i poczuć Jego obecność. O tym zapachu mówił czasem papież Franciszek, gdy wspominał, że pasterz pachnie owcami. Jezus pachniał nami, chciał być blisko. To jest rozwiązanie, niejako dopełnienie słowa. Jeśli chcemy je zrozumieć, bądźmy bliżej Jezusa, zasłuchajmy się i zakochujmy w Nim. Jeśli przeżywasz cokolwiek, co jest trudne lub po ludzku nie do pokonania, to wpuść Jezusa do swojego życia, zbliż się do Niego i słuchaj co mówi. Słowo ma moc nas przemieniać, słuchanie jest bardzo ważne, a kiedy dołożymy bliskość, to wtedy to połączenie słuchania i relacji ma moc nie tyko przemieniać, ale także uzdrowić, zwrócić wolność lub dodać sił do tego, by z godnością iść przez życie. 

ks. Łukasz Skoracki