Słowo Boże na każdy dzień (7-12 września 2026)

Słowo Boże na każdy dzień (7-12 września 2026)

Poniedziałek, 7 września 
1 Kor 5, 1-8 | Ps 5 | Łk 6, 6-11
Czy wolno w szabat czynić coś dobrego czy coś złego, życie ocalić czy zniszczyć?

Scena, w której Jezus uzdrawia człowieka z uschłą ręką przeczy wartościom, jakie wyznawali faryzeusze. Szabat był dniem świętym i nie wolno było w ten dzień pracować. I koniec, i kropka. Nie było wyjątków od tej reguły. Jednak Jezus przynosi nowe zrozumienie prawa. Dla Jezusa prawo nie może zabraniać pomocy człowiekowi w potrzebie. Pokazuje to wielką miłość, jaką Bóg okazuje cierpiącemu człowiekowi. Bóg nie jest obojętny wobec potrzebujących. I my bądźmy otwarci na potrzebujących wokół nas.

Wtorek, 8 września | Święto Narodzenia NMP
Mi 5, 1-4a | Ps 96 | Mt 1, 1-16.18-23
Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel.

Świętując narodziny Maryi słyszymy o śnie świętego Józefa i przepowiedni narodzin Jezusa. Pobożność wobec Maryi zawsze obejmuje całą Świętą Rodzinę. Maryja nie jest Bogiem, jednak oddajemy jej cześć, ponieważ potrafiła podporządkować się Bożemu planowi. Pewnie miała swoją wizję na przyszłość związaną z małżeństwem, jakie ją czekało. Ale uwierzyła, że tylko podążanie drogą wskazaną przez Boga jest gwarancją szczęścia. I my naśladujmy ją nie skupiając się na sobie i swojej samorealizacji. Dostrzegajmy i realizujmy Boży plan wobec nas.

Środa, 9 września 
1 Kor 7, 25-31 | Ps 45 | Łk 6, 20-26
Biada Wam, gdy wszyscy ludzie chwalić Was będą.

Wydaje się być abstrakcją, żeby każdy nas chwalił i nie mielibyśmy wrogów. Mogłoby tak się stać, gdybyśmy nie mieli własnego zdania i starali się wszystkim dogodzić. Oczywiście jest pokusa, żeby żyć w ten sposób i być powszechnie lubianym. Jednak takiej postawy Jezus nie pochwala wśród swoich uczniów. Zapowiada, że jasne opowiedzenie się po Jego stronie spowoduje dla nas trudne relacje z Jego przeciwnikami. Ale odwagi, nie poddawajmy się w naszej wierze i nie ukrywajmy przynależności do Chrystusa. Bóg jest cenniejszy niż wszystkie ziemskie wartości.

Czwartek, 10 września 
1 Kor 8, 1b-7.10-13 | Ps 139 | Łk 6, 27-38
Odmierzą Wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie.

Z całą pewnością nikt z nas nie zasługuje, by przekroczyć próg bram Nieba. Wszyscy jesteśmy grzesznikami i potrzebujemy pomocy od Boga. Jezus daje nam w dzisiejszej Ewangelii wskazówkę, aby miłować naszych nieprzyjaciół. Jest to absolutna nowość. Nikt z przywódców religijnych nie stawiał do tej pory tak wysokich wymagań. Istniało przekonanie, że sprawiedliwie jest miłować przyjaciół, natomiast nieprzyjaciół nienawidzić. Dla uczniów Jezusa to zdecydowanie za mało. Bóg jako pierwszy przekroczył granicę nieprzyjaźni zsyłając na ziemię swojego Syna.

Piątek, 11 września
1 Kor 9, 16-19.22-27 | Ps 84 | Łk 6, 39-42
Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku?

Tak łatwo przychodzi nam oceniać innych ludzi. Tak często potrafimy wymienić wszystkie negatywne cechy, które dostrzegamy u ludzi w naszym otoczeniu. Dzięki temu czujemy się lepsi, tak jakby ludzkie wady nie dotyczyły nas osobiście. Czujemy się bezpiecznie mówiąc o innych, na tle ich wad wypadamy korzystnie, bo z nami jeszcze nie jest aż tak źle. Jednak przed Bogiem nikt nie jest bez winy. Pan Bóg zna nas doskonale z naszymi wadami i zaletami. Tylko Bóg zna prawdę o nas i jest w stanie nas ocenić. Jeśli pragniemy być przez Niego łaskawie ocenieni to starajmy się nikogo nie potępiać.

Sobota, 12 września
1 Kor 10, 14-22 | Ps 116B | Łk 6, 43-49
Czemu to wzywacie Mnie: Panie, Panie!, a nie czynicie tego, co mówię?

Tak łatwo przychodzi nam wyznać swoją wiarę, kiedy ktoś nas zapyta. Tak łatwo mówimy, że kochamy Jezusa. Ale trudniej powiedzieć nam, jak tą miłość Bogu okazujemy. Jezus uczy nas dzisiaj, że same słowa, czy deklaracje nie wystarczą do zbawienia. W naszej codzienności skupiamy się na tym, co widzimy i słyszymy. Myślimy, że jesteśmy w porządku wobec Boga, bo wypełniamy praktyki lepiej od innych. Natomiast Bóg widzi więcej, wie co jest w naszym sercu. Bóg dostrzega naszą codzienność, widzi kiedy potrafimy pomóc komuś, nic w zamian nie otrzymując. Dostrzega drobne gesty, które są dowodem, że nie tylko słuchamy i mówimy, ale słowa przekładamy w czyny.

ks. Lucjan Kupiec