Słowo Boże na każdy dzień (26-31 października 2026)

Poniedziałek, 26 października
Ef 4, 32-5,8 | Ps 1 | Łk 13, 10-17
Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni.

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że nie ma nic prostszego. Czy jest to wygórowane wezwanie? Nie. Znajduje się w zasięgu każdego, bez względu na status materialny, liczbę tytułów lub ich brak, zdrowie, wiek. Jesteśmy wystarczający, by okazywać innym dobroć i miłosierdzie. Nie przejawiają się one przecież tylko w tym, co materialne, ale przede wszystkim w przebaczeniu, trosce, życzliwości itd. Może dlatego tak często z nich rezygnujemy - egoizmu, lenistwa, braku czasu, zwalniając się z tego przykazania przy pierwszej sposobności. Bo okazji, by kochać, mamy każdego dnia wiele.

Wtorek, 27 października
Ef 5, 21-33 | Ps 128 | Łk 13, 18-21
Jezus mówił: Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać?

Jezus porównuje królestwo Boże do tego, co na pierwszy rzut oka jest niewielkie i łatwo może umknąć naszej uwadze, ale jednocześnie ma niewiarygodną moc, gdy pozwala mu się działać. Jedno ziarnko urasta do wielkiego drzewa, niewielka ilość zaczynu przemienia mąkę w ciasto. Królestwo Boże potrafi również przemienić miłość małżeńską w taką więź, jaką Chrystus ma z Kościołem. Jego działanie jest w stanie sprawić, że poddanie żony wobec męża nie będzie przejawiało się w jakiś patologiczny sposób, a miłość męża do żony będzie budowała całą rodzinę. Model życia, jaki przedstawia nam św. Paweł, przestanie wtedy oburzać, a będzie drogą uświęcenia.

Środa, 28 października | Święto św. apostołów Szymona i Judy Tadeusza
Ef 2, 19-22 | Ps 19 | Łk 6, 12-19
Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami.

Chwała, zaszczyt. Spośród sporej grupy uczniów, tylko 12 zostało apostołami. Znaleźć się w tym gronie - rewelacja. Przecież Jezus ich wybrał. Jednak ta chwała szybko zamieniła się w ciężar, gdy Jezus zaczął zapowiadać mękę i śmierć. To jeszcze jednak można było trochę ignorować. Ale przyszedł moment, gdy stało się to faktem. Wybór Jezusa trzeba było unieść i zmierzyć się ze śmiercią Mistrza, a następnie własną. Dramat. Jednak ta historia nie zakończyła się tragedią. Na końcu została chwała, ale już zupełnie inna niż na początku - odarta z pychy i egoizmu.

Czwartek, 29 października
Ef 6, 10-20 | Ps 144 | Łk 13, 31-35
Przyobleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła.

Nikt nie wychodzi do bitwy bezbronny. W przeciwnym razie jego walka z góry skazana jest na porażkę. Nawet Dawid, chociaż jego broń wydawała się niepozorna, nie stanął wobec Goliata z gołymi rękami. Jednak fizyczny przeciwnik, nawet najmocniejszy, jest o wiele bardziej przewidywalny niż duchowy. Wobec takiej siły potrzebujemy ochrony, która nie będzie byle jaka. Ma ona być najlepszej próby. Taką zbroję przygotował dla nas Bóg, wiedząc, z jakim przeciwnikiem musimy się mierzyć. 

Piątek, 30 października
Flp 1, 1-11 | Ps 111 | Łk 14, 1-6
Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili.

Jezusa śledzili zarówno prości, potrzebujący uzdrowienia ludzie, jak i faryzeusze, którzy kolekcjonowali dowody przeciwko Niemu. Śledzili Go uczniowie, którzy chcieli słuchać Jego nauk i ciekawscy szukający sensacji. Każdy miał motywację i nie zawsze była ona szlachetna. Jezus doskonale zdawał sobie z tego sprawę i dawał temu wyraz. A jednak nie zostawił tej zbieraniny - dalej nauczał, uzdrawiał i tylko czasem pozwalał, by ci, którzy zamiary mieli nieczyste, odbijali się od ściany.

Sobota, 31 października 
Flp 1, 18b-26 | Ps 42 | Łk 14, 1. 7-11
Na wszelki sposób głosi się Chrystusa. A z tego ja się cieszę i będę się cieszył. 

Jakie pomysły na głoszenie Ewangelii miał św. Paweł? Pisał listy, chwalił, napominał. Odwiedzał wspólnoty, bo wiedział, że listy nie zastąpią bezpośredniego przepowiadania i wspólnej pracy - bo to też była forma ewangelizacji. Co jeszcze? Na pewno starał się mówić językiem lokalnej społeczności i odpowiadać na jej potrzeby. Każda grupa mierzyła się z odmiennymi problemami. To zmuszało apostoła do tego, by na wszelki sposób głosić Chrystusa. Nie po to, by umniejszać coś z Ewangelii, ale jako żywe świadectwo docierała aż po krańce ziemi.

Katarzyna Kołata