Słowo Boże na każdy dzień (26-31 stycznia 2026)

Poniedziałek, 26 stycznia 
2 Tm 1, 1-8 | Ps 96 | Łk 10, 1-9
Każdego dnia głoście Jego zbawienie.

Dzisiaj wspominamy świętych Tymoteusza i Tytusa, najbliższych współpracowników św. Pawła, którzy odznaczali się apostolską gorliwością. To oni brali udział „w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii”. Jezus wysyła kolejnych uczniów do tych, do których sam zamierza przyjść. Pragnie posługiwać się także nami, abyśmy dzielili się naszą wiarą. Nie chodzi o spektakularne akcje ewangelizacyjne, ale o codzienne, drobne gesty, słowa… może uśmiech i życzliwe spojrzenie, aby ci, wśród których żyjemy odczuli, że „ przybliżyło się do was królestwo Boże”. Pamiętajmy też o tych, których Bóg wybrał do szczególnej służby, o kapłanach. Tylko nasze wspólne działanie da najlepsze owoce. Pamiętajmy, że wszyscy jesteśmy uczniami-misjonarzami.

Wtorek, 27 stycznia 
2 Sm 6, 12b-15.17-19 | Ps 24 | Mk 3, 31-35 
Dawid wtedy tańczył z całym zapałem w obecności Pana.

Król Dawid z pewnością stawiał Boga na pierwszym miejscu. Otaczał najwyższą czcią Arkę Bożą i dawał przykład pobożności całemu ludowi izraelskiemu. Czynił tak, bo wiedział, że wszystko zawdzięcza Bogu. Ja też codziennie doświadczam działania Bożej opatrzności,  wsparcia i prowadzenia, choć nie zawsze to dostrzegam. Dzisiejsza Ewangelia mówi, że Jezus pragnie nazywać Ciebie i mnie swoim bratem, siostrą i matką. Potrzebuje tylko naszej zgody, by wola Boża była realizowana w moim i Twoim życiu. Czy świadomość, że Bogu tak bardzo zależy na mnie napełnia mnie radością? Czy potrafię, jak Dawid, wyrażać tę radość? 

Środa, 28 stycznia 
2 Sm 7, 4-17 | Ps 89 | Mk 4, 1-20
Ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus.

Prorok Natan przypomina Dawidowi o tym, co Bóg zdziałał w jego życiu. Co więcej, przekazuje zapowiedź o wzbudzeniu Potomka, który utwierdzi jego królestwo. Bóg mówi przez Natana: „Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem”. Jezus opowiada w Ewangelii o sianiu ziarna słowa. Jak wielkie są Boże obietnice… jak niezwykła hojność! Bóg „nie umie” dawać mało. Obficie sieje Swoje słowo nie bacząc, że marnujemy tyle dobra. Zawsze daje nam szansę na wzrost, na zmianę. Bóg zawsze spełnia swe obietnice.

Czwartek, 29 stycznia 
2 Sm 7, 18-19.24-29 | Ps 132 | Mk 4, 21-25 
Baczcie na to, czego słuchacie.

Jakże piękna jest modlitwa Dawida. Zasiada on w obecności Pana i z pokorą zwraca się do Niego. Uwielbia Boga, wyraża swoją wdzięczność i prosi o błogosławieństwo. I Pan wysłuchuje jego modlitwę. W Psalmie 132 znajdujemy pochwałę postawy Dawida, który wsłuchuje się w Boże słowo i podporządkowuje mu swoje życie. Przypowieść Jezusa podpowiada, jak ważne jest patrzenie na siebie w świetle Bożego słowa. Warto zaczynać od modlitwy, rozważania słów Ewangelii. Dopiero w jej świetle można podejmować właściwe decyzje: „Bo kto ma, temu będzie dodane”.

Piątek, 30 stycznia 
Sm 11, 12 -4a.5-10a.13-17 | Ps 51 | Mk 4, 26-34 
Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni.

Czytając historię Dawida i Batszeby widzę, jak uleganie pokusie prowadzi do grzechu, który rodzi jeszcze większe zło. Grzech nigdy nie jest sprawą tylko osobistą, bo jego skutki odczuwają inni. Grzech jest brakiem miłości, jest przeciwko życiu. Tak ważne jest, aby dostrzegać swoją winę, jak wyraża to Dawid w Psalmie 51. Jego skrucha jest głęboka, jego refleksja pokazuje kondycję człowieka. Miłosierdzie Boga jest większe od naszego grzechu. Ostatecznie nasza słabość nie jest przeszkodą dla wzrostu królestwa Bożego, choć wydaje się ono początkowo niedostrzegalne. Maleńkie ziarno gorczycy wyrasta na wielki krzew.

Sobota, 31 stycznia
2 Sm 12, 1-7a.10-17 | Ps 51 | Mk 4, 35-41
Przywróć mi radość Twojego zbawienia.

Dzięki opowieści Natana Dawid dostrzega swoją winę. Otrzymuje od Boga przebaczenie, ale jego grzech ma swoje konsekwencje. Skutkiem grzechu jest cierpienie, konieczność pokuty. Psalm 51 jest nie tylko wyznaniem win, ale także wołaniem do Boga o przywrócenie czystości serca, o zdolność uwielbiania Boga i odnowienie mocy ducha. Z miłości do ludzi Bóg posyła swojego Syna, abyśmy przez wiarę w Niego osiągnęli życie wieczne. Jezus ucisza burze naszego życia tak, jak poskramia gwałtowny wicher i fale jeziora, zagrażające uczniom w łodzi.

Anna Glińska