Słowo Boże na każdy dzień (15 - 20 grudnia 2025)

Poniedziałek, 15 grudnia
Lb 24, 2-7.15-17a | Ps 25 | Mt 21, 23-27
Naucz mnie chodzić twoimi ścieżkami.

Co dziś mnie prowadzi, jak nie zgubić się w codzienności? W pierwszym czytaniu prorok widzi, choć jeszcze z daleka ,,gwiazdę z Jakuba”, w Ewangelii czytamy, iż Jezus niestety nie został rozpoznany przez arcykapłanów i starszych ludu. Przeżywam kolejny Adwent w moim życiu. Czekam na narodziny Jezusa. Czy Go rozpoznam, czy pójdę za Jego głosem?
„Daj mi poznać Twoje drogi Panie. Bądź moją Gwiazdą, która poprowadzi mnie w najciemniejszą noc mojego życia. Bądź przede mną wskazuj drogę, bym wybierał właściwy kierunek. Szczególnie teraz podczas Adwentu. Chcę codziennie i na nowo rozpoznawać w Tobie, mojego Pana i Zbawiciela, tak, by Bóg stawał się prawdziwym sensem mojego życia”.

Wtorek, 16 grudnia
So 3, 1-2.9-13 | Ps 34 | Mt 21, 28-32
Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu, ocala upadłych na duchu.

Jakie jest dziś moje serce? Kolejny dzień otwieram się na Boże Słowo. Tym razem Jezus w przypowieści pokazuje historię ojca i dwóch synów. Pierwszy na prośbę ojca zgadza się na prace w winnicy, ale tego nie czyni. Drugi mówi, że nie chce mu się, ale idzie i pracuje. W jego sercu pojawia się refleksja, a za nią skrucha. W moim życiu też pojawiają się takie chwile. Ktoś bliski prosi o pomoc, prościej jest odmówić, powiedzieć: nie zawracaj mi głowy. „Duchu Święty w takich momentach przychodź do mojego serca z refleksją i darem skruchy. Przemieniaj serce. Jezu chcę je przygotować na Twoje przyjście”.

Środa, 17 grudnia
Rdz 49, 1a.2.8-10 | Ps 72 | Mt 1, 1-17
Mądrości Najwyższego, która zarządzasz wszystkim (…), przyjdź i naucz nas drogi roztropności.

Jaka jest moja genealogia? Ewangelia podaje długą genealogię Jezusa. To przypomina nam, że Bóg wchodzi w historię taką, jaka jest – pełną grzechów, trudów, pogubienia. Boże Ojcze posyłasz swego Syna tam gdzie nie ma idealnych warunków, doskonałych ludzi. Przychodzisz w zwykłą codzienność. Moja historia, też często jest nieidealna, może i nawet trudna. „Jezu zapraszam Cię do mojej codzienności, mojego życia. Ty możesz rozjaśnić moje trudności. Pomóż mi odnaleźć sens. Maranatha”.

Czwartek, 18 grudnia
Jr 23, 5-8 | Ps 72 | Mt 1, 18-24
Błogosławiony niech będzie Pan Bóg Izraela, który sam czyni cuda.

Czy potrafię zaufać Bogu? Kolejnego dnia Adwentu czytam, że w życiu może pojawić się lęk i strach. Tym razem pojawia się w sercu św. Józefa. Odkrył, iż Maryja wpierw nim zamieszkali razem jest brzemienna. Pełen lęku i strachu, zastanawia się, co ma czynić? Bóg we śnie posyła do niego anioła. Od którego Józef słyszy: ,,nie bój się wziąć do siebie Maryi twej Małżonki”. W moim życiu też pojawia się lęk kiedy staję przed rzeczami większymi niż moje możliwości.
„Boże, proszę Cię, abyś w takich sytuacjach lęku, zwątpienia wspierał mnie. Bym tak jak św. Józef mógł Tobie zaufać.
Św. Józefie za twoim przykładem pragnę wziąć Maryję do siebie i wraz z wami czekać na narodziny Jezusa”.

Piątek, 19 grudnia
Sdz 13, 2-7.24-25a | Ps 71 | Łk 1, 5-25
Opowiem o potędze Pana (…).

Czy widzę Boże cuda w swoim życiu? Bóg po raz kolejny posyła swego anioła, który przekazuje Zachariaszowi wieść, iż jego żona Elżbieta pocznie syna. Ich prośba po tylu latach została wysłuchana. Bóg uczynił cud w ich życiu, doczekali się potomka. „Zachariaszu, Elżbieto uczycie mnie wiernego i cierpliwego pełnego zaufania trwania przy Bogu. Uczycie wdzięczności wobec tego co Bóg każdego dnia sprawia dla mnie i moich najbliższych. Boże dziękuję za każdy najmniejszy cud w moim życiu”.

Sobota, 20 grudnia
Iz 7, 10-14 | Ps 24 | Łk 1,26-38
Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego.

Jestem w stanie powiedzieć Bogu tak? Maryja była pełna ufności wobec Bożego planu. W życiu trudno powiedzieć Bogu pełne ufności tak. Przecież mam plany, marzenia. Wierzę, ale ciągle mam pomysły na życie i tylko proszę Boga, żeby zaakceptował moje marzenia i plany. „Maryjo dziś chcę się uczyć pełnego zaufania Bogu. Ucz mnie, że słowa: „Niech mi się stanie” to nie rezygnacja, lecz otwarcie na coś większego niż nasze lęki i plany. Dziękuję za to Twoje wtedy wypowiedziane: Tak”.

Barbara Kociok