Słowo Boże na każdy dzień (14-19 września 2026)

Słowo Boże na każdy dzień (14-19 września 2026)

Poniedziałek, 14 września | Święto Podwyższenia Krzyża Świętego
Lb 21, 4b-9 | Ps 78 | Flp 2, 6-11 | J 3, 13-17   
Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.

Widzimy piękną analogię do sceny ze Starego Testamentu. Ratunkiem dla ludzi kąsanych przez węże było spojrzenie w górę, gdzie nie przebywają węże. Skupienie się na pełzających pod nogami wężach powodowało śmierć. Dzisiaj nas kąsa szatan swoimi pokusami. Możemy skupić się zbytnio na tym, co przyziemne, co daje poczucie bezpieczeństwa. Prędzej czy później doprowadzi nas to do grzechu. Ratunkiem jest spojrzenie w górę, na stojący przy drodze krzyż czy na niebo, gdzie przebywa ktoś silniejszy od pokus i lęków.

Wtorek, 15 września
Hbr 5, 7-9; Ps 31; J 19, 25-27
Jezus (…) rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja. 

Po wczorajszym przyglądaniu się Jezusowi wiszącemu na krzyżu, dziś medytujemy jedne z Jego ostatnich słów. Możemy je nazwać testamentem. Jezus jako człowiek żegna się ze światem ziemskim i pragnie zadbać o przyszłość tego, co ziemskie. Maryja bardo gorliwie wypełniła rolę matki, dlatego Jezus oddaje jej w opiekę wszystkich swoich uczniów. Dzisiaj każdy może nazywać Maryję swoją Matką. Możemy oddać jej swoje życie ze wszystkim tym, co piękne i bolesne. Widziała ból i śmierć swojego Syna, więc weźmie nas w opiekę, bo doskonale nas rozumie.

Środa, 16 września
1 Kor 12, 31-13, 13 | Ps 33 | Łk 7, 31-35
Podobni są do dzieci przesiadujących na rynku, które głośno przymawiają jedne drugim: Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście, biadaliśmy, a wy nie płakaliście.

Porównanie Jana Chrzciciela i Chrystusa jest intrygujące. Obie postacie dzieli tylko pół roku, jeśli chodzi o wiek, a jednak widzimy różne podejście do okazywania wiary w Boga. Jan Chrzciciel swoim surowym, ascetycznym podejściem przyciąga ludzi do przemiany życia. Jezus wychodzi do tych, którzy nie chcą sami przyjść, dając w ten sposób nadzieję, że w oczach Boga nikt nie jest wykluczony. Ewangelia przypomina nam o powszechności Kościoła, w którym jest miejsce dla wszystkich.

Czwartek, 17 września 
1 Kor 15, 1-11 | Ps 118 | Łk 7, 36-50
Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała.

W scenie z dzisiejszej Ewangelii do Jezusa przychodzi kobieta odrzucona przez społeczeństwo ze względu na życie w rozwiązłości. Powstaje pytanie, czego mogła szukać? W jakim celu przyszła? Ewangelia pokazuje paradoks. Można ofiarować swoją bliskość wielu osobom, ale nie być kochanym. Kobieta z Ewangelii poczuła, że dla nikogo nic nie znaczy. Ale znalazła ratunek u stóp Jezusa. Nie odepchnął jej, mimo, że tego oczekiwali inni. Nie pochwalił jej sposobu życia. Wiedział, że sama zrozumiała własne błędy. Bóg nie potępia grzeszników, jak kochający ojciec czeka, aż sami do Niego wrócimy.

Piątek, 18 września | Święto św. Stanisława Kostki, patrona Polski
Mdr 4, 7-15 | Ps 148 | Łk 2, 41-52
Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie.

Niewyobrażalny ból przeżywają rodzice, gdy zaginie dziecko. Dzisiaj wspominamy św. Stanisława Kostkę, który był bardzo dobrym dzieckiem. Pilnie się uczył, wyznawał wiarę i nie sprawiał problemów. Zmarł w wyniku choroby, mając 18 lat. Wspomniany patron Polski, szczególnie dzieci i młodzieży jest przykładem dziecka, jak mówimy z dobrego domu. Jednak proces dorastania jest wyzwaniem, szczególnie we współczesnym świecie. Dlatego polecamy Polską młodzież i dzieci opiece św. Stanisława Kostki.

Sobota, 19 września 
1 Kor 15, 35-37. 42-49 | Ps 56 | Łk 8, 4-15
Siewca wyszedł siać swoje ziarno.

Sytuacja wzięta z życia, bardzo bliska słuchaczom Jezusa. Zaskakuje jednak rozrzutność gospodarza. Sieje bardzo zamaszyście, więc ziarno pada na drogę, skały i między ciernie. Dla gospodarza byłoby to marnotrawstwem ziarna. Jednak Bóg gospodaruje inaczej. Nie ogranicza się tylko do tego, co pewne i daje 100 procent efektu. Jest to obraz funkcjonowania Kościoła, który nie powinien się ograniczać tylko do tych ludzi, którzy na pewno przyjmą Słowo Boże. Duch Święty, niczym wiatr zdmuchujący ziarno z drogi na pole, może cudownie zaowocować w sercu. 

ks. Lucjan Kupiec