Formacja

Od rozmowy z dzieckiem po dialog z Bogiem – jeśli nie umiemy rozmawiać, nie umiemy się modlić. Jak budować głębokie relacje i nauczyć dzieci autentycznej modlitwy?

Nie bez powodu Święty Paweł nauczając o wierze mówił o zmaganiach, bieganiu i wieńcu chwały.

IV Diecezjalna Pielgrzymka Wspólnot Różańcowych do sanktuarium Matki Bożej przy Żłóbku w Kobylinie, którą przeżyjemy 18 października, odbędzie się pod hasłem: „2025. urodziny Pana Jezusa".

Kilka słów o tym, czy Msza Święta może być fascynująca i inspirująca, co zrobić, by nasze dziecko ją rozumiało i dlaczego to takie ważne dla jego rozwoju duchowego.

18 października odbędzie się IV Diecezjalna Pielgrzymka Wspólnot Różańcowych do sanktuarium Matki Bożej przy Żłóbku w Kobylinie. 

Drodzy rodzice, nikt nie przygotuje waszych dzieci do Pierwszej Komunii Świętej lepiej niż wy, a my chcemy wam w tym pomóc.

Żywy Różaniec – obok wymiaru parafialnego – ma także znaczenie diecezjalne. To wspólnota żyjąca w diecezji i dla diecezji.

Żywy Różaniec jest obecny niemal w każdej parafii naszej diecezji. Wiele osób korzysta z tego wielkiego daru, jakim jest modlitwa wspólnotowa. To ważne, zwłaszcza w czasach, kiedy wielu ludzi odchodzi od Pana Boga. Jak zatem stworzyć nową różę różańcową i kto może to zrobić?

Spotkania Żywego Różańca w parafii mają być czasem formacji serc, dotknięcia łaską Ducha Świętego, usłyszenia tego, co Pan mówi do Kościoła, a nie wymiany poglądów i narzekania.

Założycielkę Żywego Różańca można by dzisiaj nazwać kobietą sukcesu. Od niej możemy uczyć się, jak być apostołem we współczesnym świecie.

Różaniec to modlitwa kontemplacyjna. Jej celem jest prowadzić nas do Boga. Żywy Różaniec praktykuje tę modlitwę we wspólnocie. Kto go wymyślił? Piękna, młoda i bogata dziewczyna z Lyonu - bł. Paulina Jaricot.

W modlitwie różańcowej nie zagaduj Boga, daj Mu przestrzeń, by mógł mówić.

Czy Różaniec może być modlitwą kontemplacyjną? 

Przynależność do Żywego Różańca nie polega tylko na codziennej modlitwie. To styl życia, to nasze codzienne wybory – duchowe, religijne, rodzinne, społeczne,a nawet polityczne.

Ile troski, czasu i środków poświęcamy na utrzymanie w formie własnego ciała albo parku… maszyn?

Czasami by się chciało, aby w chwili kryzysu Bóg pojawił się w jakimś ognistym krzewie, ale On tego nie robi. Dlaczego?

Zasadniczą cechą każdej wspólnoty jest bycie razem. To ważne, aby się spotykać, rozmawiać ze sobą, wymieniać się doświadczeniami. We wspólnocie chrześcijańskiej istotna jest także wspólna modlitwa.

Różaniec można odmawiać indywidualnie, ale warto należeć do wielkiej wspólnoty serc zjednoczonych na modlitwie. Tak Żywy Różaniec nazwała bł. Paulina Jaricot.

Ponoć niektórzy rodzą się z buławą marszałkowską, a inni w mitrze biskupiej, ale to im się tylko tak wydaje.

Żywy Różaniec – jego historia sięga 1826 r., kiedy młoda dziewczyna z Lyonu we Francji, dziś bł. Paulina Jaricot, w fabryce jedwabiu należącej do jej ojca, założyła pierwszą wspólnotę różańcową. Kiedy umierała w 1862 r. do Żywego Różańca należało już ponad dwa miliony ludzi. A dzisiaj?