Jasna i ta druga strona księży(ca) odc. 440

Jasna i ta druga strona księży(ca) odc. 440

Oczywiście, póki co, nic Maciejowi nie powiedział, ale pomysł kolegi odnośnie osobnych, indywidualnych spotkań z każdą rodziną dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii Świętej uznał za znakomity. W sumie Maciej się przyznał, że pomysł nie był wcale jego, no ale on miał tę naprawdę wielką pokorę w sobie, że nic nowego nie wymyślał, ale potrafił świetnie czerpać ze sprawdzonych wzorców. No a akurat z tym Mateusz miał problemy, bo ciągle chciał coś wymyślać, albo adaptować zwyczaje, które niegdyś zobaczył za granicą. Czasami zapominając, że nie wszystko da się przełożyć na polskie warunki, a przede wszystkim, że od czasu, kiedy on te rzeczy widział za granicą, minęło wiele lat. Tak czy inaczej wiedział, że przez kilka najbliższych miesięcy nie będzie czasu na jesienną chandrę, bo przecież dzieciaków z klas trzecich było około czterdziestki. 

Bogaty w doświadczenie Macieja wiedział, że zaproszenie rodziców na plebanię może być kłopotliwe dla nich. Z drugiej strony trochę się obawiał „wpraszania się”, bo przecież to mogło być jeszcze bardziej kłopotliwe, ale postanowił w to wszystko „rzucić” Różańcem. To był jego nowy zwyczaj, chociaż tak naprawdę praktykowany od wielu lat, chociaż na mniejszą skalę no i oczywiście nie pod tą nazwą. W każdą trudną sytuację, ale też w każdą piękną sytuację, czy to jako prezent urodzinowy, czy jak się miał z kimś spotkać, albo jak się bardzo obawiał jakiegoś spotkania, albo gdy czekał na „wyrok”, czyli wycenę jakiejś pracy czy usługi przez fachowca, Mateusz zawsze „rzucał” w nich Różańcem. Nie dosłownie oczywiście, ale po prostu odmawiając w danej intencji jedną dziesiątkę. 

To naprawdę bardzo ciekawe, bo nigdy nie podjął się Nowenny Pompejańskiej przekonany, że będzie mu bardzo ciężko odmawiać codziennie cały Różaniec (nawet jeśli tylko trzy części), a teraz miał takie dni, kiedy tyle tych dziesiątek trzeba było powrzucać, a przecież część z nich jest stała, każdego dnia, jak choćby w ramach Róży, czy za życie poczęte, czy za chrześniaków, czy za… no mniejsza o to. W każdym razie czasami było tego nawet i na dwa całe Różańce łącznie z tajemnicami światła. 

Tak więc przez kilka dni ofiarował dziesiątkę modlitewną za tę inicjatywę i w niedzielę, na tradycyjnym krótkim spotkaniu z rodzicami po Mszy przedstawił swoją propozycję podkreślając, że tak samo traktuje czy to przyjście rodziców z dzieckiem do proboszcza na plebanię, czy też ewentualne odwiedziny rodziny w ich domostwach, z obu spotkań będzie się bardzo cieszył. Zapewnił też, że mają na to czas aż do maja przyszłego roku, więc nie ma pośpiechu, można na spokojnie zgłaszać swoją dyspozycyjność, ale ważne jest, żeby takie spotkanie się odbyło z każdą rodziną. I poprosił, aby nie zwlekać aż do czasu tuż przed Komunią. Nawet wplótł w swój wywód parę zabawnych wątków i był święcie przekonany, że wszystko pięknie wyjaśnił. Jednak kiedy przestał mówić w kościele zaległa głucha cisza. Upewnił się jeszcze, czy nikt nie ma jakichś pytań, zapewnił też, że można do niego podejść po spotkaniu z ewentualnymi wątpliwościami, jeśli ktoś nie chce ich stawiać na forum wszystkich i poszedł do zakrystii zostawiając rodziców dzieci samych, bo często mieli też sprawy, które chcieli omówić między sobą. Zwykle po dwóch, trzech minutach wychodzili i odbierali dzieci z salki. Jednak tym razem minęło przynajmniej kilkanaście minut, bo nawet katechetka, która w międzyczasie zajmowała się dziećmi w salce, pojawiła się w zakrystii z pytaniem, czemu dzisiaj tak długo to wszystko trwa. Mateusz zgodnie z prawdą odparł, że on swoje spotkanie zakończył przynajmniej dziesięć minut temu. Na szczęście w tym momencie w kościele powstał harmider na znak, że rodzice zakończyli swoje obrady. Katechetka wróciła do dzieci, a Mateusz wyszedł przed kościół, aby – w razie potrzeby – zamienić jeszcze kilka słów z żegnającymi się rodzinami, ale jakoś nikt do niego nie podchodził. Postał więc jeszcze parę minut, a potem skierował się w kierunku plebanii. Tuż przed samymi drzwiami dogoniła go Łucja, mama Martynki przygotowującej się do Pierwszej Komunii. Ani pani Łucja, ani jej małżonek, a w konsekwencji również dziecko, nie pojawiali się wcześniej w kościele, zaczęli właściwie od połowy września, mama z córką, bo wiadomo, Komunia się zbliża. 

– Proboszczu, mogę na słówko? – zapytała kobieta.

– Proszę bardzo. A Martynka gdzie? – zapytał Mateusz wprowadzając kobietę na plebanię a następnie do kancelarii, gdzie oboje usiedli.

– Została z koleżanką i jej mamą – odparła Łucja. – Proboszczu, musi ksiądz coś wiedzieć, bo widzę, że nikt inny nie powie słowa. Wie ksiądz czemu my tak długo tam dzisiaj siedzieliśmy w kościele? – zapytała, a kiedy Mateusz gestem głowy zaprzeczył kontynuowała swoją wypowiedź. – Bo się rozpętała jatka wokół tego pomysłu spotkań. No mówię księdzu, aż wstyd. Że kto to widział, że nigdy tak nie było, że w żadnej parafii nie ma takich wymysłów, że chyba trzeba będzie dzieci przepisać gdzie indziej, że ksiądz najwyraźniej nie ma nic do roboty, że się chce wpraszać, a przecież już jest ta cała kolęda i reszty księdzu nie będę przytaczać. I żeby ksiądz wiedział, nikt, ani jedna osoba, ja też nie, słowem się nie odezwała na korzyść tych spotkań.

– Czyli pani też sądzi, że to bez sensu? – po dłuższej chwili milczenia wydukał wreszcie Mateusz, który spodziewał się, że pomysł nie wszystkim się spodoba, jednak nie spodziewał się aż tak silnego oporu.

– Szczerze powiem, że w pierwszej chwili też pomyślałam, że to fanaberia, ale jak tak się zastanowić, to po pierwsze, po co ksiądz to sobie bierze na głowę? No chyba nie da własnej przyjemności, albo ludziom na złość… Przecież dokłada sobie ksiądz roboty, więc coś dobrego musi ksiądz w tym widzieć. A po drugie, jak sobie pomyślę o moim mężu, którego nawet wołami się nie da do kościoła zaciągnąć… Nie żebym ja za często chodziła… Zresztą ksiądz nie jest ślepy. Ale kiedyś byłam blisko Kościoła i nie chcę zwalać winy na męża, ale fakty są takie, że on w swojej rodzinie nigdy do kościoła nie chodził, a ja też za długo nie walczyłam, żeby u nas było jak w mojej rodzinie pod tym przynajmniej względem, a nie jak w jego. No ale teraz ta Komunia Martynki jest taką okazją, żeby coś dobrego zacząć, a on niestety nie ma zamiaru. Więc ja to ostatecznie mam nadzieję, że nam takie spotkanie z księdzem się przyda – zakończyła wywód kobieta.

– No widzi pani, właśnie o takie sytuacje też mi chodzi, ale i o różne inne. Nie wiem, czy nie chciałaby pani… – Mateusz już chciał zapytać, czy Łucja nie zechciałaby pójść na pierwszy ogień i umówić się na spotkanie, ale rozległo się pukanie do drzwi, więc zmuszony był otworzyć. W drzwiach pokazała się Martynka z koleżanką i pewnie jej mamą.

– Nie wiem, czy Łucja już się z księdzem umówiła, ale ja te chciałabym od razu ustalić termin – powiedziała kobieta, której imienia Mateusz nie znał.

– A to wspaniale, proszę, wejdźcie – Mateusz gestem zaprosił dziewczynki i kobietę do środka i poprowadził do kancelarii. – To cieszę się, że mamy pierwszych ochotników – uśmiechnął się otwierając kalendarz. – Ma pani jakąś propozycję terminu?

– Ja się nigdy nie bałam dentysty, zawsze idę na pierwszy ogień – odparła z lekkim uśmiechem kobieta dając do zrozumienia, że nastawia się na coś niekoniecznie przyjemnego. – W przyszłym tygodniu codziennie po 17.00 jesteśmy do dyspozycji z mężem i z Tosią.

– Wtorek może być? O 17.00? – zapytał Mateusz wertując kalendarz.

– Jak najbardziej – kobieta od razu robiła sobie adnotację w smartfonie.

– A proszę mi przypomnieć jak się państwo nazywacie – poprosił Mateusz.

– Kondratowicz. Joanna i Tomasz. No i nasza Tosia oczywiście – kobieta zmierzwiła pieszczotliwie grzywkę córeczki, która wpatrywała się w pudełko krówek stojące na biurku.

– Widzę, że ktoś tu lubi krówki – uśmiechnął się Mateusz otwierając pudełko i kierując je w stronę dziewczynek. – Tylko otwierając cukierki starajcie się nie rozerwać papierków, bo tam jest jakieś piękne zdanie, cytat, specjalnie dla was. Trzeba przeczytać i zapamiętać. Pani Joanno, rozumiem, że spotkamy się tutaj na plebanii? – Mateusz podniósł wzrok na kobietę.

– Nam obojętne, ale logistycznie może lepiej będzie, jeśli ksiądz się do nas pofatyguje, to naprawdę bliziutko, Powstańców Śląskich 15.

– Dobrze, chętnie państwa odwiedzę – ucieszył się Mateusz.

– Czy zostanie ksiądz na kolację?

– Nie, nie, bardzo proszę niczego nie szykować, bo ja przecież muszę wrócić na Mszę świętą – poprosił Mateusz. A potem spojrzał na Łucję. – Czy pani Łucja też chce od razu ustalić termin?

– Nie, nie, ona jeszcze nie – odparła Joanna zanim Łucja zdążyła otworzyć usta. – Wszyscy chcą wiedzieć, jak to będzie wyglądać, a potem zdecydują – powiedziała, a Mateusz nie miał zielonego pojęcia, czy to był żart, czy naprawdę została wytypowana pani Joanna z mężem na rekonesans, a mina Łucji bynajmniej nie pomagała mu w rozwiązaniu dylematu. 

Jeremiasz Uwiedziony

CDN. Wszystkie imiona i fakty w powyższym opowiadaniu są fikcyjne i jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistości jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone.