TELEFON DO REDAKCJI: +48 62 766 07 17
Augustyna, Ingi, Jaromira 25 Czerwca 2021, 12:10
Dziś 19°C
Jutro 13°C
Szukaj w serwisie

Drewniany z cegłą

Drewniany z cegłą

Najstarszy obiekt w mieście, jedna z największych konstrukcji ryglowej diecezji kaliskiej, a w Ostrowie Wielkopolskim często nazywany... „małym kościółkiem”. Co to za świątynia, jaka jest jej historia, dlaczego znajduje się w serii poświęconej drewnianej architekturze sakralnej? Na te pytania postaram się odpowiedzieć w tym artykule.

Kościół Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Ostrowie Wielkopolskim to najcenniejszy zabytek miasta, chętnie odwiedzany przez turystów. Nic w tym dziwnego, nie dosyć, że jest to wyjątkowo fotogeniczny budynek to jeszcze znajduje się kilkadziesiąt metrów od Rynku. Nie bez znaczenia jest także fakt, iż jest to najstarszy budynek w mieście zachowany w całości. Dzieje tutejszej parafii rozpoczynają się w połowie XVIII wieku, kiedy sprowadzono tutaj ewangelików za sprawą Franciszka Bielińskiego. Była to postać, która wyraźnie zapisała się na kartach historii nie tylko Ostrowa, ale i Polski. Marszałek wielki koronny, wojewoda chełmiński, marszałek ziem pruskich, odznaczony Orderem Orła Białego, twórca pierwszej zawodowej straży pożarnej - to tylko kilka jego tytułów i zasług, które można mu przypisać. Faktem jest, iż jego konsekwentna polityka sprowadzania osadników niemieckich spowodowała znaczny rozwój zaniedbanego wówczas miasteczka. Początkowo ewangelicy posiadali w Ostrowie tylko cmentarz, nie było tutaj ani kościoła, ani nawet osoby duchownej. Po posługę jeżdżono aż na Śląsk lub do pobliskich Zdun. Wprowadzenie przez króla Stanisława Augusta większych swobód religijnych otworzyło drogę do oficjalnego utworzenia w 1768 roku parafii. Osiem lat po tym zdarzeniu książę Michał Hieronim Radziwiłł, kolejny właściciel miasta po Bielińskim, udzielił wspólnocie ewangelickiej zezwolenia na budowę zboru. Co więcej, ofiarował także grunt i materiał konstrukcyjny. 12 sierpnia 1777 roku położono kamień węgielny pod budowę kościoła, a niespełna rok później cieśla Samuel Stark osadził szczyt drewnianej wieży. W połowie XIX wieku rozebrano drewnianą wieżę i zastąpiono ją nową, murowaną. Na początku XX wieku parafia nosiła się z zamiarem rozebrania starego kościoła i budowy nowego, murowanego. W ostateczności porzucono ten pomysł, decydując się jedynie na dobudowanie nowej zakrystii, zapewne z przyczyn finansowych. Kolejne modernizacje nastąpiły w trakcie okupacji niemieckiej w 1940 roku,
dokonano wówczas przeróbek wewnątrz świątyni. Z tego czasu pochodzą także betonowe okładziny wypełnienia konstrukcji ścian. Po zakończeniu wojny, z powodu opuszczenia miasta przez Niemców, zbór został przekazany w zarząd parafii katolickiej pw. św. Stanisława, Biskupa i Męczennika. Jeszcze w tym samym roku wyświęcono świątynię do celów liturgii rzymsko-katolickiej i nadano tytuł Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. 1 czerwca 1974 roku, dekretem ks. abp. Antoniego Baraniaka erygowano parafię pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Pierwszym proboszczem został mianowany ks. Mieczysław Kutzner. 

Kościół w Ostrowie właściwie niczym nie przypomina świątyń dotychczas opisywanych na łamach „Opiekuna”. Na pewno ma na to wpływ lokalizacja (w centrum miasta) oraz oczywiście sama technika budowy. Kościół wzniesiono w konstrukcji szkieletowej, zwanej też w tym wypadku szachulcową lub potocznie po prostu murem pruskim. Główny element konstrukcyjny stanowi drewniany szkielet wypełniony cegłą. Tego typu budownictwo znane było już od czasów średniowiecza. Jego konstrukcja drewniana jest dobrze widoczna, często impregnowana i traktowana także jako element dekoracyjny. Na tle białego tynku położonego na cegłach prezentuje się z reguły bardzo malowniczo, tak też jest w tym przypadku. Z powodu zastosowanych materiałów budynki zbudowane techniką szkieletową zaliczane są często do obiektów drewnianych.

Wchodząc do wnętrza nie ma się już żadnych wątpliwości, że jest to obiekt drewniany. Największe wrażenie robi ciąg dwukondygnacyjnych empor wspartych na słupach. Sufit przykryty jest pseudokasetonowym stropem z fasetą, a nad ostatnią kondygnacją empor zobaczymy pozorne sklepienie kolebkowe. Wyposażenie wnętrza utrzymane jest w stylu późnobarokowym. Ołtarz, przesunięty w głąb prezbiterium pochodzi z 1778 roku. W jego wnętrzu znajduje się drewniana rzeźba Matki Boskiej, wykonywana równolegle z ołtarzem. Na wyposażeniu kościoła znajduje się także barokowa chrzcielnica w kształcie anioła trzymającego czarę.

Tekst i foto Aleksander Liebert

Galeria zdjęć

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!