200 lat Żywego Różańca

200 lat Żywego Różańca

Nowenna do bł. Pauliny Jaricot odprawiana każdego miesiąca w różnych miejscach diecezji poprzedzi obchody 200-lecia Żywego Różańca. 

31 grudnia jako diecezjalna wspólnota różańcowa rozpoczniemy obchody  200-lecia Żywego Różańca. Będzie to miało miejsce w kościele konkatedralnym w Ostrowie Wielkopolskim, o godz. 17.00, podczas pierwszego dnia Nowenny do bł. Pauliny Jaricot. „Nienasycone pragnienie poznania Boga i ogromna potrzeba, by kochać, kazało mi pragnąć także działania na Jego chwałę. Chciałam dołożyć moją cegiełkę do chwały Kościoła”. I tak się stało. Mając 23 lata, stworzyła strukturę, która dała początek późniejszemu Papieskiemu Dziełu Rozkrzewiania Wiary. Jego struktura umożliwiła jej w 1826 r.
powołanie stowarzyszenia Żywego Różańca, które jeszcze za jej życia rozwinęło się w wielu krajach na całym świecie. Piętnasto-osobowe wówczas grupy zaczęły wspólnie odmawiać różaniec. Bł. Paulina nazywała je „żywymi różami”. Pisała: „Ta piękna pobożność, na ogół od dawna kojarzona z «zawodowymi» dewotkami, które powinny być stare lub nie mieć nic do roboty, to błędne, ale niestety powszechne uprzedzenie. (…) Najważniejszą więc rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich”. Ale „Opatrzność Boża dała mi wszelkie środki, by zaszczepić pobożność, bez której nie mogłabym kochać tak mocno”.

8 grudnia 1826 r. to najbardziej prawdopodobna data powstania Żywego Różańca. Jego centralę Paulina założyła w Lyonie na wzgórzu Lorette. O rozmachu stowarzyszenia świadczy fakt, że tylko w 1832 r. wysłano stamtąd 140 tys. książek i broszur, 80 tys. obrazków, 40 tys. medalików, 18 tys. szkaplerzy i krzyżyków; średnio wychodziło, więc ok. 1 tys. przesyłek dziennie.

Rosła więc wielka rodzina różańcowa. W 1834 r. liczyła już ponad 1 mln członków, a w 1862 r. – ok. 2 mln 250 tys. osób w samej tylko Francji. „Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludźmi świata”. „Piętnastki mnożą się – pisze Paulina w 1831 r. – z niewiarygodną szybkością we Włoszech, w Szwajcarii, Belgii, Anglii i w niektórych krajach Ameryki, zwłaszcza w Kanadzie. Żywy Różaniec zapuścił korzenie aż po Indie. Staramy się o wprowadzenie go w Afryce. Słyszę, że w Kolumbii zrzeszenie to tak bardzo się rozpowszechnia, że trudno zliczyć tych, którzy do niego należą; wszędzie, gdzie zawiązały się «piętnastki», można zaobserwować utrwalanie się w dobrem i woń cnót, których dawniej nie było”. Modlitwa różańcowa – dzięki Żywemu Różańcowi – przyczyniła się do wielu nawróceń i miała swój znaczący udział w rozkwicie chrześcijaństwa w XIX w.

27 stycznia 1832 r. Grzegorz XVI Listem Apostolskim Benedicentes zatwierdził stowarzyszenie Żywego Różańca i nadał mu liczne odpusty. Patronką Żywego Różańca ustanowił młodziutką rzymską męczenniczkę – św. Filomenę, za przyczyną której Paulina w cudowny sposób odzyskała zdrowie. Pius IX w Liście apostolskim Quod iure haereditario z 17 sierpnia 1877 r. ustanowił zasady organizacyjne stowarzyszenia Żywego Różańca. Kolejni papieże w swych dokumentach i nauczaniu podkreślali znaczenie modlitwy różańcowej, zachęcając do jej rozpowszechniania.

W 2002 r. Jan Paweł II w Liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae wprowadził nową część różańca – tajemnice światła – ponieważ pragnął, „aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii”. Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic, a żywe róże składają się z 20 osób. Do Polski Żywy Różaniec dotarł jeszcze w XIX w. Obecnie istnieje niemal w każdej parafii1, także w naszej diecezji.

Zapraszam Was do udziału w nowennie (terminy i miejsca zostały podane w świątecznym numerze „Opiekuna"). Niech bł. Paulina wprowadzi nas w rok jubileuszu, abyśmy z radością podjęli to wielkie dziedzictwo. 

Drogi czytelniku
Czy pragniesz włączyć się w przeżywanie roku 200-lecia Żywego Różańca?
Co możesz zrobić w swojej parafialnej wspólnocie, aby dobrze przeżyć ten rok? 

1Na podstawie artykułu: oprac. I. S. Historia Żywego Różańca, Miesięcznik „Różaniec” 2022.