TELEFON DO REDAKCJI: +48 62 766 07 17
Augustyna, Ingi, Jaromira 19 Czerwca 2019, 20:56
Dziś 19°C
Jutro 13°C
Szukaj w serwisie

Salwator przy placu Bernardyńskim

Salwator przy placu Bernardyńskim

W stolicy Wielkopolski, jaką jest Poznań tym razem trafiamy do sanktuarium Przemienienia Pańskiego przy placu Bernardyńskim. Niewielki kościół należy obecnie do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo.

Świątynia powstała w latach 1597-1603. Jej budowę rozpoczął ks. Andrzej Kościelecki. Świątynia to wotum za jego cudowne uzdrowienie. W poznańskim sanktuarium przed cudowną figurą Jezusa Przemieniającego modli się wielu chorych, którzy zyskują łaskę zdrowia.

Przywieziona za zgodą papieża

Kiedy ks. Kościelecki poważnie zachorował,miał sen, w którym „ujrzał statuę Pana Jezusa. Jednocześnie usłyszał głos przyrzekający mu powrót do zdrowia, jeżeli złoży pewien ślub”.  O co chodziło dokładnie? Ks. Kanonik miał przywieźć z podziemi kościoła św. Piotra w Rzymie figurę Zbawiciela i zbudować dla niej kościół. Świątynia miała powstać w Poznaniu w pobliżu klasztoru Ojców Bernardynów, a przy niej miały osiedlić się Ubogie Siostry Zakonu św. Franciszka. Kiedy ks. Kościelecki wyzdrowiał w 1595 roku rozpoczął starania o sprowadzenie figury Jezusa. Uzyskał nawet na to zgodę papieża Klemensa VIII. Ostatecznie udało się i przywiózł statuę z Rzymu do Poznania. Dwa lata po tych wydarzeniach, w 1597 roku dzięki hojności ofiarodawców, przystąpił do budowy świątyni, ale niestety nie dokończył. Ks. Kościelecki zmarł w tym samym roku, w którym położono kamień węgielny.

W nowo wybudowanym kościele znalazła swoje miejsce figura przedstawiająca Zbawiciela przywieziona z Rzymu. Pierwotnie kościół nosił tytuł Salwatora, czyli Zbawiciela, ale ponieważ główny odpust przypadał 6 sierpnia, kiedy w kościołach czytana jest Ewangelia opisująca Przemienienie Pańskie na Górze Tabor, zmieniono wezwanie poznańskiej świątyni na Przemienienia Pańskiego.

Klasztor przy Zbawicielu

Wraz z powstaniem poznańskiego kościoła Salwatora wybudowano klasztor Sióstr św. Franciszka. To one miały zamieszkać przy nowej świątyni i otoczyć opieką figurę Pana Jezusa. Według przekazanej tradycji jeszcze w Rzymie ks. Kościelecki uzyskał od Ojca Świętego dekret, na mocy którego mieszkające wówczas w Poznaniu świeckie tercjarki, czyli Siostry III Zakonu św. Franciszka, utworzyły zgromadzenie zakonne. Przyjmując regułę św. Klary, przyjęły też nazwę klarysek lub bernardynek. Pieniądze na budowę ich klasztoru ofiarowała około 1597 roku m. in. Anna Smoszewska z Rozdrażewskich, która po śmierci męża wstąpiła do zgromadzenia tercjarek poznańskich. Równocześnie ofiary zbierał ks. Kościelecki. Budową zabudowań klasztornych sióstr św. Franciszka kierował gwardian bernardynów o. Fabian. Dokończyła ją w 1603 roku Apolinara Czarkowska, kolejna ksieni bernardynek.

Siostry od św. Wincentego

Kościół Przemienienia Pańskiego przechodził różne koleje losu. W czasie najazdu Szwedów siostry opuściły klasztor. Figura została wyniesiona z kościoła, który został zniszczony. Po potopie szwedzkim trafiła ona do świątyni pw. św. Marii Magdaleny, a stamtąd w 1753 roku przeniesiono ją do kościoła pw. Przemienienia Pańskiego. Znalazła swoje miejsce w głównym ołtarzu. Statuę „ubrano” w srebrną sukienkę wysadzaną półszlachetnymi kamieniami. 

Po opuszczeniu klasztoru przez bernardynki, na ich miejsce w 1821 roku przybyły siostry Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, które rozbudowały klasztor. Obecnie obok sanktuarium i klasztoru mieści się Szpital Kliniczny Przemienienia Pańskiego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, w którym posługują szarytki. W Poznaniu prowadzą one również dom dziecka z dwoma filiami i dwa domy opieki społecznej. Pracują także jako pielęgniarki w poznańskim Szpitalu Dziecięcym.

Otoczona wieżyczkami

Obecnie statua Zbawiciela znajduje się w ołtarzu głównym i otoczona jest wieżyczkami. W szczycie środkowej wieżyczki umieszczono figurę św. Michała Archanioła, a w bocznych zobaczymy Najświętszą Maryję Pannę i św. Józefa. Figura Salwatora jest zasłaniana obrazem ukazującym Zbawiciela na krzyżu, przy którym stoi św. Maria Magdalena. Z boku krzyża stoją Matka Boża i św. Jan. Natomiast na bocznej ścianie świątyni znajduje się obraz nawiązujący do wezwania świątyni i ukazujący przemienienie Pana Jezusa na Górze Tabor. To kopia dzieła Rafaela. W czasie renowacji kościoła po II wojnie światowej prof. Taranczewski namalował także ważne wydarzenia z dziejów Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. W górnej części zobaczymy Katarzynę Laboure, która otrzymuje cudowny medalik od Matki Boskiej. Natomiast w dolnej części malarz przedstawił św. Wincentego i współzałożycielkę św. Ludwikę de Marillac, którzy wysyłają siostry z Francji do Polski.

Tekst Renata Jurowicz

Galeria zdjęć

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!