TELEFON DO REDAKCJI: +48 62 766 07 17
Augustyna, Ingi, Jaromira 24 Września 2020, 20:15
Dziś 19°C
Jutro 13°C
Szukaj w serwisie

Pojednanie z Bogiem

Pojednanie z Bogiem

Na katechezie 15-letnia dziewczyna zadała pytanie: kto wymyślił spowiedź? Może księża? Zapomniała, że i oni się spowiadają. Jednak pozostaje pytanie o historię sakramentu pokuty.

Nazywany jest różnie. Wymieniając siedem sakramentów mówimy o pokucie. Kiedy indziej słyszymy o nim, że to sakrament pojednania albo nawrócenia. Niektórzy mówią po prostu spowiedź. Obojętnie jak go nazwiemy jego korzenie można znaleźć w Piśmie Świętym.

Nawracajcie się
Kiedy Jezus rozpoczyna swoje nauczanie wzywa do nawrócenia. „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”, nawróćcie się czyli zmieńcie sposób swojego myślenia, postępowania. Chrystus, jako Syn Boży miał władzę odpuszczania grzechów, którą przekazał Apostołom: Powiedział do nich: „Weźmijcie Ducha Świętego; którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20, 22). Apostołowie posłuszni swojemu Mistrzowi „wyszli i wzywali do nawrócenia”.
Jak w pierwszych wiekach chrześcijaństwa grzesznik mógł się pojednać z Bogiem? Przede wszystkim rozpoczynał pokutę, poza nią potrzebne było wyznanie grzechów. Pisze o tym św. Jan w swoim pierwszym liście: „Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości”. Trzeba było wyznać grzechy przed Bogiem i ludźmi, a więc publicznie. Autor Didache czyli Nauki Dwunastu Apostołów, dokumencie pochodzącym z I wieku stwierdza: „W zgromadzeniu wyznasz swoje grzechy i nie przystąpisz nigdy do modlitwy z nieczystym sumieniem”. Obowiązywała również zasada, że po chrzcie można tylko jeden raz podjąć pokutę za grzechy.
W grupie pokutników
W Kościele Zachodnim pokuta za grzechy ciężkie: odstępstwo od wiary, bałwochwalstwo, krzywoprzysięstwo, zabójstwo, cudzołóstwo, odbywała się publicznie. Grzechy lekkie mogła zgładzić modlitwa, jałmużna, dobre uczynki. Na Wschodzie rozróżniano pokutników płaczących (w przedsionku kościoła prosili wchodzących o wstawiennictwo), słuchających (brali udział tylko w liturgii Słowa), klęczących (uczestniczyli we Mszy św. bez prawa przyjmowania Komunii św.).
Grzesznik przyznawał się do grzechów przed przełożonym wspólnoty: biskupem lub prezbiterem. Dołączał do specjalnej grupy zwanej „stanem pokutników”. Pokutnicy byli zobowiązani do rezygnacji z jedzenia mięsa, do ograniczenia snu, powstrzymania się od pożycia małżeńskiego, od pełnienia służby wojskowej i wykonywania funkcji publicznych. Właściwie prowadzili życie na wzór mnichów. Przekroczenie tych nakazów było traktowane jako powrót do dawnych grzechów i narażało nawet na wyłączenie na zawsze ze wspólnoty. Zdarzało się, że nakładano na grzesznika pokuty bardzo długotrwałe, trwające nawet do końca życia. Ludzie przestraszeni konsekwencjami pokuty odkładali pojednanie na późniejsze lata życia, traktowali pokutę jako przygotowanie do zbliżającej się śmierci.

Częstsza spowiedź
Z biegiem czasu surowa praktyka pokuty pierwszych wieków została złagodzona. Pod koniec VI wieku zaczynają się pojawiać wierni, którzy ilekroć popadną w grzechy, proszą kapłanów o pojednanie. W Irlandii i Anglii pokuta miała charakter prywatny i polegała na wyznaniu grzechów przed kapłanem oraz na odpowiednim zadośćuczynieniu, wyznaczonym przez spowiednika na podstawie specjalnych ksiąg penitencjarnych. Udzielenie rozgrzeszenia i Eucharystii następowało dopiero po wypełnieniu pokuty. Ta praktyka zawędrowała także do innych części Europy.
Ciekawostką jest, że żyjący prawdopodobnie w VIII wieku bł. Beda Czcigodny zalecał wyznawanie grzechów lekkich przed świeckimi. Kiedy nadchodzi XIII wiek IV Sobór Laterański ustala obowiązującą w Kościele zasadę spowiedzi jeden raz w roku i przyjmowania Eucharystii w okresie wielkanocnym.
A teraz trochę o znanym nam z kościoła konfesjonale, który kojarzy się ze spowiedzią. Pierwszą informację o nim spotykamy w Rytuale potrydenckim Piusa V z roku 1614. Rytuał ustalił, że kapłan sprawujący sakrament pokuty powinien siedzieć, ubrany w komżę i fioletową stułę, w konfesjonale, oddzielonym od penitenta kratą. W momencie, gdy spowiadający się uklęknie i przeżegna się, spowiednik, jeśli to potrzebne, powinien go zapytać o stan cywilny, o datę ostatniej spowiedzi oraz w razie potrzeby przypomnieć mu podstawowe prawdy wiary.
To tylko niektóre fakty z historii sakramentu pokuty. Więcej warto poszukać i przeczytać, by lepiej zrozumieć znaczenie sakramentu w naszym życiu.

ReJ

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!