Po naukę do aktora?

Po naukę do aktora?

Czy każdy człowiek ma prawo do osobistego szczęścia i samospełnienia bez względu na to, kto ostatecznie płaci najwyższą cenę?

Nawet w niezbyt rwącej Prośnie sporo wody upłynęło od naszego ostatniego spotkania na tych łamach, więc bardzo się cieszę, że możemy ponownie porozmawiać o wyzwaniach wychowania młodego pokolenia w naszych czasach, wy z pozycji rodziców, a ja jako duszpasterz, któremu zależy. Ostatnio znowu sobie zdałem sprawę, że to już niemal całe klasy, żeby nie rzec pokolenia, zatracają się, a jedynie jednostki jakoś sobie radzą. Temat, którym się zajmiemy przez kilka najbliższych numerów z całą pewnością nie dotyczy wszystkich, ale gdyby to co piszę pomogło choćby jednej rodzinie, jednej osobie, to i tak warto. A zatem do rzeczy.

Kilka miesięcy temu dostałem od przyjaciół książkę, której tytuł przyjąłem ze zdziwieniem, bo to zupełnie nie moja bajka. Za prezent podziękowałem, choć pewnie nie udało mi się ukryć zaskoczenia takim wyborem, na szczęście wręczał mi ją Jacek, który za bardzo się nie przejmował wyrazem mojej twarzy, a żony Ani, która pozycję wybrała i na pewno by się zorientowała, że coś jest „nie halo”, w tym momencie przy nas nie było. W każdym razie książka wylądowała na półce, na której raczej nigdy niczego nie szukam. Jednakże kilka tygodni później wybierałem się w podróż, podczas której sporo było przejazdów autokarowych i pomyślałem, że może jakaś lektura niezobowiązująca będzie najlepsza na taką sytuację i – jak to się mówi – postanowiłem dać szansę autobiografii Matthew Perrego „Przyjaciele, kochankowie i Ta Wielka Straszna Rzecz”, bo o niej mowa od początku. Przyznacie, że sam tytuł sugeruje wielką ucztę dla wielbicieli plotek z życia gwiazd, a ja nawet nawróceniami wielkich gwiazd – szczerze mówiąc – nie za bardzo się ekscytuję, a co dopiero plotkami z ich życia. No, ale dajmy szansę tzw. wyborowi Ani ;)

To co teraz napiszę może wielu z was zdziwi, ale przed rozpoczęciem lektury nie wiedziałem, że ów aktor Matthew był odtwórcą jednej z głównych ról w serialu, który zaliczył globalny sukces, chodzi o sitcom „Przyjaciele”. Nakręcono i wyemitowano w latach 1994 - 2004 aż dziesięć sezonów tej historii szóstki przyjaciół z Manhattanu, a potem pokazano je w ponad 100 krajach na całym świecie. Nie wiem, kiedy wyemitowano serial również w Polsce, ale najwyraźniej było to w czasie kiedy nie posiadałem telewizora (mam taką wieloletnią lukę), albo może i posiadałem, jednak ponieważ z definicji nie znoszę sitcomów, czyli durnych komedii, w których wybuchy śmiechu publiczności wskazują na rzekomo śmieszne momenty, więc przyznaję, że nie widziałem wówczas ani jednego odcinka! Podobnie jak wszystkich polskich tego typu produkcji i nawet bardzo jestem z tego powodu dumny. A musicie wiedzieć, że kino i filmy to jedna z moich pasji i ulubionych form relaksu. Tak czy inaczej serialu nie oglądałem. Wtedy. Ale o tym za chwilę. Wróćmy do książki.

Owszem, w takiej pozycji nie mogło zabraknąć opisów różnych bardziej i mniej romantycznych historii miłosnych hollywoodzkiego aktora, a także sporej dawki wulgaryzmów, ale nie to jest główną treścią tej książki, to zaledwie ułamek przejmującej historii zmagania z ową tytułową Wielką Straszną Rzeczą, którą jest uzależnienie od alkoholu, leków i narkotyków. Perry z niesamowitą szczerością ukazuje najciemniejsze sfery swojego zmagania, odsłania się przed czytelnikami całkowicie, niczego nie ukrywa, nawet najgorszych wspomnień i najbardziej upokarzających doświadczeń. Dowiadujemy się, że pił od 14 roku życia, potem uzależnił się od leków, a na pierwszy ze swoich 15 odwyków trafił jako trzydziestolatek. Na leczenie z uzależnienia wydał kilkanaście milionów dolarów. Przestał pić dopiero w 2019 r., po tym jak cudem przeżył pęknięcie okrężnicy. Po wybudzeniu się miał poczucie, że dostał od życia jeszcze jedną szansę, wtedy napisał swoją autobiografię. Szansy nie wykorzystał, bo w 2023 r. przedawkował ketaminę i zmarł. 

Z książki dowiemy się, jak straszną rzeczą jest uzależnienie, że nawet największe pieniądze nie zapewnią skutecznego leczenia (czasami wręcz przeszkadzają, bo jeśli płacisz olbrzymie kwoty to ostatecznie wszyscy ci ulegają, a przecież nie o to chodzi w leczeniu), że nawet najwspanialsze dokonania i spełnione marzenia nic nie znaczą wobec zżerającej chęci, żeby się „nawalić”… Czasami ludzie z rodzin choćby alkoholików dziwią się i mówią, no przecież ma albo może mieć wszystko, czemu on (ona) to wszystko lekceważy i pije… Może wszystko stracić! Matthew Perry opisuje, że w pewnym momencie jego życia zarabiał milion dolarów za odcinek (pięć dni pracy), a jego dziewczyną była Julia Roberts, marzenie całej męskiej populacji globu… I co z tego? I tak każdego wieczoru musiał się nawalić, choć przecież powinno mu zależeć, żeby tego wszystkiego nie stracić. Ale siła nałogu jest olbrzymia.  

Może się zdziwicie, ale po lekturze tej książki odszukałem sobie w jednym z serwisów streamingowych serial „Przyjaciele” i zacząłem w wolnych chwilach oglądać kolejne sezony, nie powiem, nawet mnie trochę wciągnął i wiele razy w sposób naturalny wywołał mój spontaniczny śmiech. Nie spodziewałem się. Taką poboczną refleksją najpierw się podzielę, że z wielką nostalgią przyglądam się wygłupom i problemom szóstki przyjaciół, którzy tak wiele czasu spędzają ze sobą. Przypomina mi się moja młodość, bo tak to właśnie wyglądało. I tak mi przykro, że dzisiejsza młodzież tego nie doświadcza praktycznie wcale. Oczywiście serial będąc planetarnym sukcesem położył wielkie „zasługi” w banalizacji seksu, podejściu do rodziny, prokreacji, kwestii wiary, bo jeśli nie w głupich żartach, nie ma tam tego wcale. Pod tym względem niczym się nie różni od produkcji naszych czasów. Ale ta atmosfera przyjacielskiej paczki ma w sobie coś naprawdę niesamowitego. 

Jednak ja oglądam te odcinki tylko z jednego powodu: patrzę na Chandlera Binga, którego grał Matthew Perry. Perry bardzo chciał dostać tę rolę, bo po przeczytaniu scenariusza stwierdził, że ten bohater to po prostu jego życie niemal jeden do jednego. Potem jeszcze podczas produkcji aktorzy mieli wpływ na poszczególne dialogi, więc można mieć pewność, co Perry potwierdza w swojej autobiografii, że on jest tam po prostu sobą. Czyli Matthew, który był odmieńcem już od swojego dzieciństwa, „małoletnim bez opieki”, podróżującym samotnie, niczym pakunek, między Kanadą, gdzie mieszkał początkowo z matką, a Stanami Zjednoczonymi, gdzie mieszkał ojciec, z ciągłym poczuciem odrzucenia. To poczucie odrzucenia w życiu realnym rychło poprowadziło go ku szukaniu ulgi w używkach, a jednocześnie sprawiało, że szybko kończył kolejne, nawet udane związki, ze strachu przed następnym odrzuceniem. A przykrywką tego wszystkiego był humor, ponieważ Perry szybko zauważył, że dowcipy potrafią jak nic innego zaskarbić mu sympatię otoczenia. Taki jest właśnie Chandler w serialu, pełen bolesnych wspomnień z dzieciństwa. Poza tym widzimy samego Perrego, jak w różnych sezonach zmienia się jego wygląd w konsekwencji ciągłego nadużywania alkoholu i leków.

Cały ten wywód moi drodzy był tylko po to, aby podkreślić, że głównym powodem wszystkich problemów naszego bohatera, tego realnego, który już umarł, a miał tak porąbane, choć polukrowane sławą i pieniędzmi życie, były dewastujące skutki rozwodu jego rodziców. I nad tym będziemy się zastanawiać przez kolejnych kilka artykułów. Zapraszam. 

ks. Paweł