Nawrócenie

Nawrócenie

Caritas kojarzy się nam z pomaganiem innym, szczególnie dotkniętym doświadczeniem jakiegoś braku: jedzenia, noclegu itd. Jest jednak także jeszcze jedna rzeczywistość, o której możemy zapomnieć, a która jest szansą dla każdego na podjęcie wolontariatu. Cóż to takiego?

To relacja z Jezusem, duchowość, wiara. Jezus karmił i głosił słowo. Nie było to mówienie ludziom o jakichś ciekawostkach, czy poklepywanie ich po plecach. Nasz Zbawiciel głosił tłumom drogę, prawdę i życie, czyli samego Boga. W pomaganiu Caritas nie możemy o tym zapomnieć. Jeśli tak się stanie, to nie różnimy się od innych organizacji.

Dlaczego mówić o Jezusie, próbować Go głosić? Bo życie, które tu mamy zmienia się, ale się nie kończy. Po śmierci jest życie. Nie będzie tam bezdomności, chorób i smutku. Będziemy żyć wiecznie. Zadajmy sobie pytanie: zależy nam, by osoby, które spotykamy i którym pomagamy, były w niebie razem z nami, czy dla nas to nie ważne? A może nie przejmujemy się, że ktoś będzie potępiony? Parafrazując: lepiej iść z pustym brzuchem do nieba, niż z pełnym trafić do piekła. Nie zaniedbujmy pomagania, ale też walczmy o dusze.

ks. Łukasz Skoracki