TELEFON DO REDAKCJI: 62 766 07 07
Augustyna, Ingi, Jaromira 17 Listopada 2026, 19:49
Dziś 19°C
Jutro 13°C
Szukaj w serwisie

Małżeńska droga z Jezusem

Małżeńska droga z Jezusem

O zaufaniu, wzajemnej służbie i wierze przeżywanej na co dzień opowiadają państwo Aleksandra i Andrzej Szczepaniakowie, nowa para diecezjalna Domowego Kościoła.

Zbliżająca się uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata skłania do pytania, co znaczy przyjąć Jezusa jako Pana i Zbawiciela – osobiście i w małżeństwie. Kiedy państwo świadomie przyjęli Jezusa jako Pana i Zbawiciela? Był to przełom w państwa życiu, czy stopniowy proces?

Aleksandra Szczepaniak: Każde z nas podjęło tę decyzję jeszcze przed małżeństwem. Dla mnie konkretnym punktem zwrotnym były rekolekcje ewangelizacyjne w 2005 r, kiedy byłam w liceum. To wydarzenie stało się początkiem dojrzewania w wierze. Później trzeba było uczyć się żyć zgodnie z tą decyzją, już nie tylko na rekolekcjach, lecz także po powrocie do codziennych zajęć.
Andrzej Szczepaniak: Ja pochodzę z rodziny związanej z Domowym Kościołem. Od dziecka jeździłem z rodzicami na rekolekcje, ale do osobistej decyzji stopniowo dojrzewałem. Świadomie przyjąłem Jezusa jako Pana i Zbawiciela w okresie szkoły średniej. Wiara była obecna w moim domu, jednak potrzebowałem czasu, żeby samemu odpowiedzieć na to zaproszenie.
Aleksandra: Podkreślę jeszcze, że Oazie zawdzięczamy nasze małżeństwo, gdyż poznaliśmy się na rekolekcjach. Po ślubie naturalnym krokiem było dla nas dołączenie do Domowego Kościoła i powierzenie Chrystusowi wspólnego życia. Nie traktujemy jednak tego wyboru jako zamkniętego wydarzenia. Każdego dnia chcemy na nowo przyjmować Jezusa i oddawać Mu prowadzenie. Ta decyzja dojrzewa razem z nami – podejmowaliśmy ją jako młodzi ludzie, a dziś uczymy się nią żyć jako małżonkowie i rodzice. Chodzi o to, żeby nie poprzestać na wspomnieniu, że kiedyś powiedzieliśmy Jezusowi „tak”, ale pytać, co to „tak” oznacza dzisiaj.

A co w praktyce oznacza, że Jezus jest Królem Waszego małżeństwa?

Andrzej: Dla mnie uznanie Jezusa za Pana oznacza, że chcę powierzać Mu to, co przeżywam, i szukać Jego woli w podejmowanych działaniach. Szczególnie uczę się tego w chwilach bezsilności, kiedy mimo wysiłku i szukania rozwiązań nie widzę rezultatów. Mówię wtedy: „Panie Jezu, Ty znasz tę sytuację. Chcę zrobić to, co do mnie należy, ale nie wszystko zależy ode mnie. Prowadź mnie i pomóż mi zaufać Tobie”. Wielokrotnie, właśnie wtedy doświadczałem Bożej pomocy, a sprawy, w których nie widziałem szans na dobre rozwiązanie, przynosiły piękne owoce. Nie chodzi o rezygnację z działania, ale o to, żeby nie polegać wyłącznie na własnych siłach. Nie chcę traktować Jezusa jako ostatniej możliwości, gdy zawiodą moje pomysły. Chcę zapraszać Go od początku również wtedy, kiedy wszystko układa się dobrze.
Aleksandra: A dla mnie to przede wszystkim szukanie na modlitwie tego, do czego Bóg nas zaprasza. Kiedy podejmujemy decyzje, pytamy nie tylko o to, czego sami chcemy, ale też o to, co służy naszej jedności, dzieciom i wspólnocie. Nie zawsze będzie to rozwiązanie najłatwiejsze. Chcemy jednak, żeby Jezus był obecny w naszych wyborach, a nie tylko w deklaracjach. Czasem potrzebujemy rozmowy, modlitwy i spokojnego wysłuchania siebie nawzajem. Ważne, żeby nie szukać jedynie potwierdzenia własnego zdania, ale być gotowym również zmienić swoje plany.

Życie jak wiemy pisze różne scenariusze, kiedy najtrudniej jest państwu zaufać Jego prowadzeniu?

Aleksandra: Kiedy pojawia się lęk i niepewność, choroba, zmiana pracy, czy sytuacja, której nie potrafimy przewidzieć ani kontrolować. Trudno zaufać, gdy brakuje sił i odwagi. Chcielibyśmy przecież mieć pewność, że poradzimy sobie z tym, co nas spotka. Jednocześnie właśnie wtedy szczególnie doświadczamy, jak bardzo potrzebujemy Chrystusa. On przez swoje słowo daje nam światło i pokój serca. Nie zawsze otrzymujemy od razu rozwiązanie, ale znajdujemy odwagę, żeby zrobić kolejny krok.
Andrzej: Uczymy się, że zaufanie nie oznacza braku lęku. To raczej powiedzenie: „Panie, boimy się i nie wiemy, co będzie dalej, ale chcemy pozwolić Ci się prowadzić”. Nie musimy udawać przed Bogiem silniejszych, niż jesteśmy. Możemy przyjść także z bezradnością.

Zobowiązania Domowego Kościoła bywają nazywane darami. Jak wy osobiście doświadczacie ich wartości i trudności?

Andrzej: Jeśli chodzi o wartości czy trudności to powiem, że także dzisiaj, jako para diecezjalna, doświadczamy trudności w realizacji zobowiązań. Posługa nie oznacza, że wszystko mamy już poukładane. Sami nadal potrzebujemy formacji, systematyczności i zaczynania od nowa. Ta droga jest potrzebna również nam, a nie tylko małżeństwom, którym towarzyszymy.
Aleksandra: Modlitwa osobista i Namiot Spotkania - czas modlitwy ze słowem Bożym, one pomagają nam stawać przed Bogiem z tym, czym naprawdę żyjemy. Uczymy się nie tylko mówić o swoich sprawach, ale również słuchać. Przynosimy pytania, lęki i trudności, ale też radości i wdzięczność. Słowo Boże przynosi pokój i przemienia nasze spojrzenie na współmałżonka, dzieci czy trudności w pracy. Nie znaczy to, że po modlitwie wszystko staje się łatwe. Możemy jednak spokojniej zareagować albo dostrzec coś, czego wcześniej nie widzieliśmy.
Andrzej: Zauważę, że szczególnie cenny jest dla nas dialog małżeński. Możemy wtedy nazwać niedomówienia i zranienia, przeprosić, podziękować i lepiej się zrozumieć. To, z czym jedno z nas zmagało się samotnie, staje się naszą wspólną sprawą. Nie musimy od razu znaleźć rozwiązania, ale ważne jest, że możemy już nieść tę trudność razem. Na co dzień łatwo zatrzymać się na tym, co trzeba załatwić. Dialog pozwala powiedzieć nie tylko, co się wydarzyło, ale również jak to przeżywamy. Jest czasem ponownego otwierania przed sobą serca.
Aleksandra: Podkreślę tutaj, że nieustannie odkrywamy też modlitwę małżeńską. Pomaga nam zachowywać bliskość, żebyśmy nie stali się jedynie dwojgiem ludzi mieszkających pod jednym dachem. O czas na te spotkania trzeba zabiegać, ale widzimy, jak wiele wnoszą w nasze życie. Zobowiązania są konkretną pomocą we wzrastaniu osobistym, małżeńskim i rodzinnym.

A jak znajdujecie państwo czas na modlitwę i formację pośród pracy, obowiązków i potrzeb dzieci?

Andrzej: Łatwiej jest nam wtedy, gdy dzień ma stały rytm, zwłaszcza w tygodniu, kiedy pracujemy, a dzieci chodzą do szkoły. Wbrew pozorom weekendy bywają trudniejsze, bo pojawiają się dodatkowe zajęcia i nieprzewidziane sytuacje.
Aleksandra: Modlimy się codziennie z dziećmi, często również podczas jazdy samochodem. Jest to okazja także do tego, żeby usłyszeć, czym żyją, za co chcą podziękować i w czym potrzebują pomocy. Czasem dopiero wtedy, gdy pada prośba o pomoc na sprawdzianie, dowiadujemy się, że w ogóle jakiś jest, choć wcześniej pytaliśmy, co słychać w szkole. Jak widać, o niektórych sprawach dzieci najpierw rozmawiają z Panem Bogiem, a dopiero przy okazji z rodzicami! To, co dla nas mogłoby wydawać się drobiazgiem, dla dziecka jest nieraz bardzo ważne.
Andrzej: Zaznaczę, że uczymy się szukać miejsca na modlitwę w takim życiu, jakie mamy, a nie czekać na idealne warunki. Nie chcemy oddzielać jej od rodzinnej codzienności, jakby spotkanie z Bogiem było możliwe dopiero wtedy, kiedy wszystkie obowiązki są wykonane.

A proszę powiedzieć, jakie owoce formacji widzicie państwo w małżeństwie i rodzicielstwie?

Aleksandra: Przede wszystkim większą jedność. Nie oznacza to braku różnic zdań, napięć czy kłótni. Nie chcemy jednak w nich pozostawać. Chcemy wracać do rozmowy, przebaczenia i bliskości. Ważniejsze od postawienia na swoim jest nasze małżeństwo. Formacja pomaga zauważać, kiedy oddalamy się od siebie, i szukać drogi powrotu. Czasem trzeba odłożyć własną dumę, przyznać, że zraniło się drugą osobę, albo spróbować zrozumieć jej punkt widzenia.
Andrzej: Bliski jest nam obraz Chrystusa Sługi, który oddaje za nas życie. Jezus, którego uznajemy za Króla i Pana, uczy nas miłości wyrażanej w darze z siebie. Tak chcemy przeżywać małżeństwo, rodzicielstwo i zaangażowanie we wspólnocie, jako służbę z miłości, a nie z przymusu. Ta postawa wyraża się w gotowości do wysłuchania, pomocy czy rezygnacji z postawienia na swoim. Właśnie w codzienności okazuje się, czy dostrzegamy potrzeby drugiej osoby. Zależy nam, żeby dzieci widziały nie rodziców bez skazy, ale takich, którzy potrafią przeprosić, przebaczyć i zatroszczyć się o siebie nawzajem. Chcemy przekazywać im wiarę również tym, jak odnosimy się do siebie, a nie tylko tym, co o niej mówimy.

Kilka tygodni temu zostaliście państwo parą diecezjalną  Domowego Kościoła. Jak dojrzewaliście do przyjęcia tej posługi?

Aleksandra: W Domowym Kościele jesteśmy od 13 lat. Wcześniejsza formacja młodzieżowa uczyła nas, że skoro tak wiele otrzymaliśmy, warto dzielić się tym z innymi. Od lat podejmujemy różne posługi. Chcemy też zwyczajnym życiem świadczyć, że można być szczęśliwym w małżeństwie i żyć blisko Boga. I nie chodzi o pokazywanie rodziny idealnej, ale o dzielenie się doświadczeniem, że w trudnościach nie trzeba być samemu, a wspólna droga wiary może być źródłem siły i radości. Posługę pary diecezjalnej pełnimy od września. Decyzję rozeznawaliśmy przez ponad pół roku, przede wszystkim pytając na modlitwie, czego Bóg od nas pragnie. Wcześniejsze zaangażowanie nie oznaczało, że przyjęcie nowej odpowiedzialności było dla nas oczywiste. Najważniejsze było pytanie, jak połączyć odpowiedzialność za wspólnotę z troską o rodzinę, szczególnie o dzieci. Chcieliśmy, żeby nasze „tak” dla posługi było również odpowiedzialnym „tak” dla małżeństwa i dzieci.

A co, te pierwsze miesiące posługi zmieniły w Waszym życiu?

Andrzej: Po dwóch miesiącach trudno o podsumowania, ale już widzimy, że pogłębiła się nasza jedność. W trudnych sytuacjach odkrywamy, jak wielkim wsparciem jesteśmy dla siebie nawzajem. Uczymy się nowych rzeczy i dostrzegamy zdolności, których wcześniej nie mieliśmy okazji rozwijać. Coraz lepiej rozumiemy myśl, że Pan Bóg uzdalnia tych, których powołuje. Wiele odkrywamy dopiero w drodze, podejmując zadania i spotykając się z ludźmi.
Ten czas porównalibyśmy do długich rekolekcji dla naszego małżeństwa. Spotkania z ludźmi uczą słuchania, czasem wymagają zmiany myślenia. Pokazują również nasze słabości i miejsca, w których sami potrzebujemy nawrócenia. Nadal uczymy się łączyć odpowiedzialność za rodzinę, dom i wspólnotę. Nie mamy gotowej odpowiedzi na każdą sytuację, ale chcemy szukać jej razem i powierzać tę drogę Bogu. Wciąż wracamy do tego samego wyboru: przyjmować Jezusa jako Pana nie tylko w ważnych momentach, lecz także w tym, co przynosi każdy dzień. 

Rozmawia Arleta Wencwel-Plata

Galeria zdjęć

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!