Bluszcz
W listopadowe dni bluszcz przypomina o życiu, które nie przemija. Wskazuje na nadzieję płynącą z krzyża Chrystusa.
Bluszcz pospolity (Hedera helix L.) to długowieczne pnącze z rodziny araliowatych (Araliaceae), występujące naturalnie w Europie i Azji Mniejszej, w tym również w Polsce. Wspina się m.in. po drzewach, murach i skałach, przytwierdzając się do nich za pomocą korzeni czepnych. Nie jest pasożytem – wykorzystuje inne rośliny jako podporę, a substancje odżywcze wytwarza samodzielnie w procesie fotosyntezy. Jego skórzaste, ciemnozielone liście pozostają na roślinie przez cały rok. Na pędach niekwitnących są zwykle dłoniasto klapowane, a na kwitnących mają kształt jajowaty lub romboidalny. Bluszcz kwitnie jesienią. Jego drobne, zielonkawożółte kwiaty są zebrane w baldachy i przyciągają pszczoły oraz inne owady. Po kwitnieniu pojawiają się ciemne, kuliste owoce, które dojrzewają wiosną następnego roku i są pokarmem dla ptaków. To gatunek trujący. Wyciągi z jego liści wykorzystuje się do produkcji leków wykrztuśnych, np. syropów stosowanych przy kaszlu.
Od wieków bluszcz ma bogatą symbolikę. Już w starożytności kojarzono go z trwałą miłością i wiernością. Ponieważ nie traci liści na zimę, stał się również symbolem życia, które nie przemija. W chrześcijaństwie zaczął symbolizować nadzieję zmartwychwstania i życie wieczne, dlatego tak dobrze wpisał się w krajobraz cmentarzy. Oplatając nagrobki, stare mury i krzyże, przypomina, że śmierć nie jest ostatnim słowem o człowieku, a wiara w Chrystusa prowadzi ku zmartwychwstaniu. Bluszcz może być także obrazem ludzkiego życia. Mocno przytwierdzony do podpory, wspina się ku górze. Podobnie człowiek potrzebuje oparcia w chwilach cierpienia, zwątpienia i lęku. Dla chrześcijanina takim oparciem jest Chrystus, który mówi: „Trwajcie we Mnie, a Ja w was”. Te słowa przypominają, że nie musimy samotnie mierzyć się z trudnościami, lecz możemy zaufać Temu, który daje siłę i nadzieję. Pnącze oplatające nagrobki przypomina o tych, którzy odeszli, a także o więzi, której śmierć nie jest w stanie zerwać. Motyw liści i pędów bluszczu często pojawiał się na dawnych nagrobkach, podkreślając pamięć i miłość, które trwają mimo rozłąki. Z bluszczem pospolitym wiąże się także ciekawa historia z dziejów Kościoła. Św. Hieronim, tłumacząc Biblię na łacinę, użył słowa hedera, oznaczającego bluszcz, w opisie rośliny, która według Księgi Jonasza dawała prorokowi cień. Z takim przekładem nie zgadzał się m.in. św. Augustyn, wskazując na wcześniejsze tłumaczenia, w których roślinę określano jako dynię lub tykwę. Spór ten pokazuje, jak wielką wagę Ojcowie Kościoła przywiązywali do rozumienia słów Pisma Świętego.
W listopadowe dni, pośród opadających liści i płonących zniczy, zieleń bluszczu nabiera szczególnego znaczenia. Przypomina o życiu, które nie przemija, pamięci, która trwa i miłości silniejszej niż czas. Wskazuje również na nadzieję płynącą z krzyża Chrystusa. Gdy więc zobaczymy bluszcz oplatający stary nagrobek, warto zatrzymać się na chwilę i pomyśleć, że śmierć nie jest końcem, lecz przejściem do nowego życia obiecanego przez Chrystusa.
Tomasz Dymny
Komentarze
Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!