Posłanie

Posłanie

Droga kapłańskiej posługi. wymaga formacji, ciągłego wrastania w łasce, ale także kształtowania swojego charakteru i osobowości.

W jedną z czerwcowych niedziel czytaliśmy słynne słowa Jezusa, które zanotował św. Mateusz Ewangelista: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Ilekroć te słowa padają podczas liturgii, nasza myśl biegnie ku powołaniu do kapłaństwa, a może jeszcze bardziej ku samym powołanym. Ciekawa rzecz, że myślimy wówczas bardziej o kandydatach do święceń, o klerykach albo młodych, którzy wybierają swoją życiową drogę, niż o samych księżach. A przecież dopiero ci, którzy święcenia już przyjęli zaczynają zdawać sobie sprawę jak wielkie jest „żniwo Pana”.

Temat powołania i tytułowego posłania jest pokłosiem ostatnich wydarzeń w naszej diecezji. W maju, jak każdego roku, choć w 2027 r. trzeba będzie zmieć tę narrację, w diecezji kaliskiej i nie tylko, mają miejsce święcenia kapłańskie. W tym roku w kaliskiej katedrze zostało wyświęconych czterech nowych księży. Jakie emocje wzbudza w nas ta informacja? Czterech neoprezbiterów. Czy to dużo, czy mało? Pewnie jeszcze 20 lat temu w naszych polskich realiach taka informacja mogłaby doprowadzić do łez biskupa i wiernych oraz wywołać zapytanie: „co się stało, że tylko tylu?”. Dziś okazuje się, że nasza diecezja statystycznie wypada bardzo dobrze na tle innych polskich diecezji. Co więcej spoglądając na najbliższe lata i liczbę kleryków na poszczególnych etapach formacji, taka liczba neoprezbiterów w diecezji kaliskiej szybko się nie powtórzy. Jak wspomniałem, w 2027 r. nie przewiduje się święceń kapłańskich w naszej diecezji, co spowodowane jest wprowadzeniem dodatkowego roku formacyjnego w 2021 r. Wówczas klerycy rozpoczęli formację w seminarium duchownym nie na pierwszym roku, a na roku propedeutycznym.

Przyjęcie święceń prezbiteratu kończy formację seminaryjną i jednocześnie rozpoczyna drogę kapłańskiej posługi. Drogę, która także wymaga formacji, ciągłego wrastania w łasce, ale także kształtowania swojego charakteru i osobowości. W miarę upływających lat kapłan rozpoznaje, czym jest owo ewangeliczne żniwo, jak wielkie ono jest i na czym polega praca robotnika na żniwach Pana. Jednym z aspektów tego wzrastania i budowania swojej kapłańskiej tożsamości jest wielość miejsc posługi każdego, zwłaszcza młodego księdza. Wiedzą o tym i kapłani, i wierni, że przychodzący do parafii wikariusz nie pozostanie w niej do końca świata. Po kilku latach przyjdzie moment na tzw. „zmianę”. A temat zmian personalnych zawsze pozostaje interesujący i wydaje się, że jest to naturalne. Przecież każdy duszpasterz niezależnie ile czasu był w danej wspólnocie, w jakiejś mierze związał się z nią, poznał wielu ludzi i ta konkretna parafia była dla niego domem. I z drugiej strony parafianie, którzy również związali się ze swoim duszpasterzem, poznali jego charakter i wiedzieli, czego mogą po nim się spodziewać. 

Tytułowe posłanie, czyli w praktyce dekret kierujący do konkretnej parafii, otrzymali z rąk biskupa Damiana, zarówno neoprezbiterzy, jak i pozostali księża, którzy w lipcu i sierpniu rozpoczną posługę w nowych wspólnotach. Niezależnie jakie uczucia rodzą się w sercach kapłanów i parafian, czy jest to radość, czy smutek, może obawa przed nieznanym, coroczne zmiany personalne są znakiem żywotności Kościoła, w którym spotykają się ze sobą natura i łaska. 

ks. Przemysław Kaczkowski
Rzecznik prasowy diecezji kaliskiej
rzecznik@diecezja.kalisz.pl