Felietony

Działania, które podejmujemy w diecezji kaliskiej wpisują się w niełatwą drogę, którą kroczy Kościół – drogę wewnętrznego oczyszczenia.

Oczywiście chodzi mi o takie życie jakim żyjemy teraz. Powiedzmy - zwykłe życie. Bo tak w ogóle to oczywiście nie tylko da się żyć wiecznie, ale wręcz nie ma innej możliwości. Można w niebie albo w piekle (w pewnym uproszczeniu), ale tak czy owak to jest wiecznie. 

„Słowem kluczem”, pozwalającym nam odnaleźć miejsce w tym świecie, jest „wolność”, o której pisał św. Franciszek Salezy.

Okazuje się, że list biskupów wcale nie musi być wykładem, którego nikt nie oczekuje zamiast żywego słowa.

Myślę, że przestrzeń świata wirtualnego jest świetnym polem ewangelizacji.

Od rzecznika wymaga się otwartości, życzliwości, ale przede wszystkim pokory. 

Nowy film Gibsona jeszcze nie powstał,a już budzi kontrowersje. Również w Polsce.

Wiem, że jesteśmy przyzwyczajeni do kącika kulinarnego, który znajduje się zazwyczaj na końcu każdego „Opiekuna”. I niech tak pozostanie! 

Nie znam kontekstu, ale w takich przypadkach zaczynam się zastanawiać, to po co to wszystko? Po co w ogóle pościć?

W ostatnich latach nasza uwaga skoncentrowana jest na zbieraniu, porządkowaniu oraz katalogowaniu archiwalnych ksiąg metrykalnych z parafii naszej diecezji. 

Skąd pomysł, aby w tym miejscu naszego „Opiekuna” napisać kilka zdań na temat pokory?

Czy ja sam jestem człowiekiem, który łączy, czy który dzieli?

Lubię podczas homilii, wtedy kiedy mówię o miłości, cytować fragment romantycznej piosenki Piotra Szczepanika z lat 60. ubiegłego wieku: „Kochać - jak to łatwo powiedzieć. Kochać - tylko to, więcej nic.

Sądząc z danych, które do mnie docierają, mało kto ma teraz dzieci. Z drugiej strony - mało dzieci ma życie religijne. Podobno. Gdyby tak było pisałbym to, co piszę, dla mało kogo.

Odpowiadałam różnie. Lekarzem, architektem, dziennikarką, pisarką. Nie wiedziałam, że studia są bardzo trudne, ale jeszcze trudniejsze jest bycie sobą. Później dowiedziałam się, co to tak naprawdę znaczy i dlaczego nie warto udawać…

Od czasu do czasu w mediach pojawia się postulat otwarcia kościelnych archiwów. W opinii wielu dostęp do zbiorów ukrytych w kościelnych archiwach jest warunkiem koniecznym do wyjaśnienia sytuacji, które mogą rzucać bolesny cień na działalność osób odpowiedzialnych za Kościół w przeszłości.

Młode osoby, które jeszcze nie mają dzieci, mogą być naprawdę zdezorientowane przez stawiane tezy na temat rodzicielstwa. Wytyczne, powoływanie się na badania psychologiczne, a także dane medyczne mogą wprowadzić poważne zamieszanie. Dlaczego?

W niektórych sytuacjach pożądany, w innych może być nietaktem. Jedni o jego proszą, inni sobie go nie życzą. Jedno jest pewne – jest wszechobecny w naszym życiu. Chodzi o komentarz.

Niby wiemy, że nadmiar nie jest niczym dobrym i często bywa niezbyt korzystny, a nieraz wręcz staje się zgubny. Konsumpcjonizm jest jak stary przyjaciel, którego znamy na wylot i już nie jest w stanie nas omamić. Reklamy? Tak zwane promocje? Gratisy? Znamy to od lat. 

la wielu z nas tytułowy „spokój” odgrywa bardzo ważną rolę w codziennym życiu. Jedni chcą „świętego spokoju”, dzięki któremu nikt inny nie będzie od nich zbyt wiele wymagał, a życie toczyć się będzie z dnia na dzień.