Relikwie Rycerza Niepokalanej

Relikwie Rycerza Niepokalanej 

W niedzielę, 23 listopada, w uroczystość Chrystusa Króla w parafii w Pogrzybowie obchodziliśmy odpust parafialny ku czci św. Katarzyny Aleksandryjskiej, gdzie w czasie Sumy odpustowej wprowadzone zostały do kościoła relikwie św. Maksymiliana M. Kolbego, założyciela Rycerstwa Niepokalanej, miesięcznika Rycerz Niepokalanej, Radia Niepokalanów oraz klasztoru w Niepokalanowie.

Mszy św. odpustowej przewodniczył o. Roman, franciszkanin. Uroczystość Chrystusa Króla przypomina nam, że prawdziwe królestwo Boże zaczyna się w sercu człowieka, który uznaje w Jezusie swojego Pana i Zbawiciela. To królestwo pokoju, sprawiedliwości i prawdy, które już teraz wzrasta w świecie, gdy przebaczamy, służymy i kochamy. Bo tam, gdzie On króluje, tam jest pokój, nadzieja i życie wieczne.

Mija właśnie rok od poświęcenia figury św. Katarzyny Aleksandryjskiej, patronki naszej parafii – młodej kobiety o niezwykłej inteligencji, odwadze i duchowej przenikliwości. Była osobą wykształconą, znająca pisma klasyków i potrafiąca prowadzić dysputy na najwyższym poziomie. Chrześcijaństwa, nie przyjęła jedynie emocjonalnie, podeszła do wiary całym umysłem. Jej serce zachwyciło się Chrystusem, a rozum znalazł w Nim prawdę. Św. Katarzyna zapłaciła za swoją wierność najwyższą cenę. Kiedy odmówiła wyrzeczenia się Chrystusa, została skazana na tortury i ostatecznie poniosła śmierć przez ścięcie. Jej kult szybko rozprzestrzenił się w Kościele Wschodnim i Zachodnim, a imię zaczęło symbolizować mądrość zakorzenioną w Ewangelii. Wspomnienie św. Katarzyny jest dziś zaproszeniem, byśmy nie oddzielali modlitwy od myślenia, wiary od odpowiedzialności za słowo, które wypowiadamy i decyzji, które podejmujemy. Katarzyna pokazuje, że świętość nie jest ucieczką od świata, lecz przemienianiem go od środka – od serca i umysłu.

Nie jest dziełem przypadku wprowadzenie w dniu wspomnienia tej właśnie patronki naszego kościoła relikwii św. Maksymiliana M. Kolbego, więźnia obozowego, który upomniał się w obozie w Auschwitz o prawo do życia niewinnego człowieka – jednego z milionów. Upomniał się o prawo do życia, wyrażając gotowość pójścia na śmierć w jego zastępstwie, ponieważ tamten był ojcem rodziny i jego życie potrzebne było najbliższym. Potwierdził w ten sposób prawo Stwórcy do życia niewinnego człowieka, dał świadectwo Chrystusowi. Śmierć o. Maksymiliana M. Kolbego stała się znakiem zwycięstwa. Było to zwycięstwo odniesione nad całym systemem pogardy i nienawiści do człowieka i tego co Boskie w człowieku – zwycięstwo podobne do tego, jakie odniósł na Kalwarii Pan nasz Jezus Chrystus. Ojciec Maksymilian M. Kolbe stał się kolejnym autorytetem dla naszej parafii, wzorem niezłomności charakteru i wartości, które są nadal aktualne i godne naśladowania. 

Parafianie