TELEFON DO REDAKCJI: +48 62 766 07 17
Augustyna, Ingi, Jaromira 06 Grudnia 2019, 01:16
Dziś 19°C
Jutro 13°C
Szukaj w serwisie

Duszpasterstwo powołań dzisiaj

Duszpasterstwo powołań dzisiaj

Istotą duszpasterstwa powołań jest promowanie we wspólnocie wierzących kultury powołań oraz praca formacyjna, skierowana zwłaszcza do tych, którzy odkrywają w sobie charyzmat powołania do szczególnej służby w Kościele. Celem duszpasterstwa powołań jest pomaganie tym właśnie osobom w odkryciu i w wiernej realizacji otrzymanego od Boga powołania do kapłaństwa czy życia konsekrowanego.

Dokonuje się to najpierw poprzez dzieło ewangelizacji i wychowanie chrześcijańskie, dzięki któremu dzieci i młodzież mają szansę kształtować w sobie bogate człowieczeństwo oraz wzrastać w świętości. Ta pierwsza faza towarzyszenia powołaniowego dokonuje się poprzez wprowadzanie wychowanków w życie sakramentalne, ożywianie wiary, uczenie modlitwy, kształtowanie sumienia i budowanie osobistej, serdecznej więzi z Bogiem. Druga faza towarzyszenia powołaniowego polega na formowaniu w duchu Ewangelii tych młodych ludzi, którzy podejmują pracę nad sobą w jakimś ośrodku stałej formacji, a zatem w seminarium diecezjalnym, w nowicjacie zakonnym czy we wspólnocie któregoś z instytutów świeckich życia konsekrowanego.
Duszpasterstwo powołań w naszym kraju to zadanie całego Kościoła lokalnego w Polsce. To także podstawowy wymiar każdej formy duszpasterstwa, począwszy od duszpasterstwa ogólnego, a skończywszy na duszpasterstwach specjalistycznych. Kościół w naszym kraju podejmuje to zadanie na trzech podstawowych poziomach: w wymiarze ogólnopolskim, diecezjalnym oraz parafialnym. Niniejsza analiza dotyczy głównie roli, jaką w duszpasterstwie powołań w Polsce odgrywa Krajowa Rada Duszpasterstwa Powołań. Powstała ona przy Konferencji Episkopatu Polski jako nowa struktura, koordynująca duszpasterstwo powołań w naszej Ojczyźnie. Powstanie Krajowej Rady Duszpasterstwa Powołań (KRDP) wiąże się bezpośrednio z dwoma wydarzeniami: z I Europejskim Kongresem Powołaniowym (Rzym, 5-10.05.1997) oraz z reorganizacją struktury konferencji Episkopatu Polski. Dokument końcowy Kongresu w Rzymie („In Verbo Tuo - Nowe powołania dla nowej Europy”, Watykan 1998) stanowił zaproszenie dla wszystkich Kościołów lokalnych na naszym kontynencie do dokonania jakościowego skoku w duszpasterstwie powołań. Ów jakościowy skok związany jest zwłaszcza z promocją kultury powołaniowej. Istotnymi elementami tejże kultury jest prymat modlitwy nad aktywnością, pogłębione rozumienie teologii powołań, a także posługiwanie się taką pedagogią powołań, która wyrasta bezpośrednio z Ewangelii i która uwzględnia wyzwania płynące z obecnych uwarunkowań kulturowych, społecznych i politycznych. Każda diecezja, każde zgromadzenie zakonne, a także każdy instytut świecki życia konsekrowanego w Polsce podejmuje różnorodne działania z zakresu duszpasterstwa powołań. Najważniejsze inicjatywy z zakresu duszpasterstwa powołań w wymiarze całej Polski to głównie działania podejmowane przez Krajową Radę Duszpasterstwa Powołań. Inicjatorem i pierwszym przewodniczącym Krajowej Rady Duszpasterstwa Powołań (w latach 1999-2005) był ks. bp Stefan Regmunt - ówczesny delegat Episkopatu Polski ds. Powołań. Obecnie Krajowej Radzie przewodniczy ks. bp Wojciech Polak z Gniezna - delegat Episkopatu Polski i jednocześnie delegat Episkopatów Europy (CCEE) ds. Powołań. W skład Rady, oprócz jej przewodniczącego oraz krajowego duszpasterza powołań (funkcję tę pełni obecnie ks. Marek Dziewiecki) wchodzą osoby wydelegowane przez  poszczególnych biskupów - metropolitów, a także przez Konsultę Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich i Żeńskich oraz przez Konferencję Instytutów Świeckich.
Głównym zadaniem wszystkich zaangażowanych w duszpasterstwo powołań w Polsce, począwszy od członków Krajowej Rady Duszpasterstwa Powołań, jest animowanie wielkiego ruchu modlitewnego na rzecz powołań i osób powołanych. Zadaniem drugim jest tworzenie kultury powołaniowej, czyli promowanie świadomości, że każdy ochrzczony to ktoś - na wzór Chrystusa - powołany do stawania się bezinteresownym darem miłości dla innych ludzi w małżeństwie i rodzinie, w kapłaństwie czy w życiu konsekrowanym. Zadaniem trzecim jest uświadamianie wspólnocie wierzących, że wszyscy ochrzczeni wezwani są do troski o wszystkie formy powołań w Kościele i o wszystkich powołanych. Kolejne ważne zadanie osób odpowiedzialnych za duszpasterstwo powołań to precyzyjne rozumienie terminologii, którą posługujemy się w odniesieniu do tajemnicy powołania i w odniesieniu do towarzyszenia powołaniowego. Przejawem braku precyzji w tym względzie jest mówienie o „kryzysie powołań”. W rzeczywistości nie ma kryzysu powołań, gdyż Bóg, który powołuje, nie jest nigdy w kryzysie. Kryzys mogą natomiast przeżywać ci, którzy są powołani. Dzieje się tak wtedy, gdy nie przyjmują oni od Boga daru bogatego człowieczeństwa oraz zaproszenia do świętości. Nie są wtedy w stanie w dojrzały sposób zrealizować żadnego powołania: ani do małżeństwa i rodziny, ani do kapłaństwa, ani też do jakiejś specyficznej formy życia konsekrowanego.
Ważnym zadaniem Krajowej Rady Duszpasterstwa Powołań jest ponadto budzenie nadziei wśród tych, których wysiłki i troska o powołanych i o ich dorastanie do daru powołania, nie wydała jeszcze oczekiwanych owoców. Ta nadzieja jest potrzebna Kościołowi w Polsce, w niełatwym kontekście odzyskanej wolności i postępującej laicyzacji. Ta nadzieja potrzebna jest szczególnie w tych diecezjach, wspólnotach zakonnych czy instytutach świeckich, które odczuwają brak dostatecznej liczby kapłanów i osób konsekrowanych w stosunku do potrzeb duszpasterskich. Nadzieja złożona w Panu żniwa to charyzmat każdego, kto pragnie w sposób radosny i owocny włączać się w duszpasterstwo powołań.

ks. Marek Dziewiecki

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!