TELEFON DO REDAKCJI: +48 62 766 07 17
Beniaminy, Dariusza, Gabrieli 19 Grudnia 2018, 15:38
Dziś 0°C
Jutro -1°C
Szukaj w serwisie

SŁOWO BOŻE NA KAŻDY DZIEŃ (9 - 15 GRUDNIA)

II Niedziela Adwentu 9 grudnia

Ba 5, 1-9; Ps 126; Flp 1, 4-6.8-11; Łk 3, 1-6

Poniedziałek, 10 grudnia
Iz 35, 1-10; Ps 85;
Łk 5, 17-26
Wtorek, 11 grudnia
Iz 40, 1-11; Ps 96; Mt 18, 12-14
Środa, 12 grudnia
Iz 40, 25-31; Ps 103; Mt 11, 28-30
Czwartek, 13 grudnia
Iz 41, 13-20; Ps 145; Mt 11, 11-15
Piątek, 14 grudnia
Iz 48, 17-19; Ps 1; Mt 11, 16-19
Sobota, 15 grudnia
Syr 48, 1-4.9-11; Ps 80; Mt 17, 10-13

Z Księgi proroka Barucha

Odłóż, Jeruzalem, szatę smutku i utrapienia swego, a przywdziej wspaniałe szaty chwały, dane ci na zawsze przez Pana. Przyoblecz się w płaszcz sprawiedliwości pochodzącej od Boga, włóż na głowę swą koronę chwały Przedwiecznego! Albowiem Bóg chce pokazać wspaniałość twoją wszystkiemu, co jest pod niebem. Imię twe u Boga na wieki będzie nazwane: «Pokój sprawiedliwości i chwała pobożności». Podnieś się, Jeruzalem! Stań na miejscu wysokim, spojrzyj na wschód, zobacz twe dzieci, zgromadzone na słowo Świętego od wschodu słońca aż do zachodu, rozradowane, że Bóg o nich pamiętał. Wyszli od ciebie pieszo, pędzeni przez wrogów, a Bóg przyprowadzi ich niesionych z chwałą, jakby na tronie królewskim. Albowiem postanowił Bóg zniżyć każdą górę wysoką, pagórki odwieczne, doły zasypać do zrównania z ziemią, aby bezpiecznie mógł kroczyć Izrael w chwale Pana. Na rozkaz Pana lasy i drzewa pachnące ocieniać będą Izraela. Z radością bowiem poprowadzi Bóg Izraela do światła swej chwały z właściwą sobie sprawiedliwością i miłosierdziem.

Z Księgi Psalmów:

Gdy Pan odmienił los Syjonu,
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu,
a język śpiewał z radości.

Mówiono wtedy między narodami:
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy
i radość nas ogarnęła.
Odmień znowu nasz los, o Panie,
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją,
żąć będą w radości.

Idą i płaczą,
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością,
niosąc swoje snopy.

Z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia: Zawsze, w każdej modlitwie, z radością zanoszę prośbę za was wszystkich - z powodu waszego udziału w szerzeniu Ewangelii od pierwszego dnia aż do chwili obecnej. Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa. Albowiem Bóg jest mi świadkiem, jak gorąco tęsknię za wami wszystkimi ożywiony miłością Chrystusa Jezusa.
A modlę się o to, by miłość wasza doskonaliła się coraz bardziej i bardziej w głębszym poznaniu i wszelkim wyczuciu dla oceny tego, co lepsze, abyście byli czyści i bez zarzutu na dzień Chrystusa, napełnieni plonem sprawiedliwości, który przynosimy przez Jezusa Chrystusa, na chwałę i cześć Boga.

Z Ewangelii wg św. Łukasza

Wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże

Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą Iturei i Trachonitydy, Lizaniasz tetrarchą Abileny; za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni.
Obchodził więc całą okolicę nad Jordanem i głosił chrzest nawrócenia dla odpuszczenia grzechów, jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza: «Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego! Każda dolina zostanie wypełniona, każda góra i pagórek zrównane, drogi kręte staną się prostymi, a wyboiste drogami gładkimi! i wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże». Wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże».

Komentarz do Ewangelii

Głos Boga

Skoro wołanie Jana Chrzciciela było rzeczywiście głosem samego Boga, który krzyczy widząc pustynię serc zamiast tętniących życiem i pełnych mocy dzieci Przymierza, warto usłyszeć je jeszcze raz: „Przygotujcie drogę Pana, wyrównajcie Jego ścieżki. Każdy jar ma zostać wyrównany, każda góra i pagórek obniżone. Co zygzakowate – ma stać się prostą ścieżką, a skaliste – gładkimi drogami” (Łk 3,4c-5; por. Iz 40,3-5).
Niezwykle wymowne jest podanie przez św. Łukasza momentu historii, w którym „doszło na pustyni słowo Boga do Jana, syna Zachariasza” (w. 2). W świecie zależności, walki o wpływy i prestiż, spisków na szczytach władzy imperialnej, głos samego Boga mógł pozostać niezauważony, gdyby nie skupienie człowieka, któremu bardziej zależało na szukaniu słów Pana Zastępów niż zwracaniu uwagi na rozgrywki polityczne w stolicy cesarstwa czy w niewiele znaczącej prefekturze zamieszkałej przez Żydów. Wydaje się, że Bóg celowo działa na marginesie wyolbrzymionych przez człowieka wydarzeń szukając ludzi pozbawionych rozgłosu, sławy czy koneksji. Jeśli przyjrzeć się osobom, na które Stwórca zwracał (i do tej pory zwraca) szczególną uwagę, to rzuca się w oczy upodobanie w powoływaniu tych, którzy według ludzkich opinii i rankingów zajmują ostatnie miejsca w kolejce… Skąd takie wybory? Może dlatego, że Boga ujmuje autentyczna tęsknota za Nim samym, a nie za tym, co ma w szerokiej i wciąż niezrealizowanej ofercie ten świat. Dlatego Słowo przychodzi do tych, którzy potrafią wyjść na pustynię i zmierzyć się z pustką (nie tylko świątecznych) reklam produktów, bez których nie można przeżyć (ani świąt, ani każdego kolejnego dnia). Wtedy, gdy odkryję prawdziwą tęsknotę za Bogiem, łaską i miłosierdziem, Bóg odpowiada przyjściem swojego Słowa, które prostuje moje myślenie i wyciąga ku górze z dołów rozpaczy i smutku, żeby skończyć z rozpaczą i zwątpieniem w Boga, siebie i innych. Słowo strąca z wyżyn egoizmu i traktowania innych z góry stawiając nas w blasku prawdy, często niewygodnej i bolesnej, a przecież tak bardzo potrzebnej, by przestać łudzić siebie i innych wykreowanym obrazem swojej doskonałości i skrywanej pogardy wobec sióstr i braci. Wreszcie Słowo prostuje krętactwa i uniki odkładające się grubymi warstwami w postaci małych kłamstewek i potężnych oszustw, spomiędzy których nie widać prawdziwych uczuć, emocji, myśli czy słów. Ostatnim zadaniem Słowa jest wypełnienie poszarpanych i skalistych wybojów w naszej historii życia łaską i przebaczeniem, które uzdrowią sumienia i uwolnią od żalu, złości, nieprzebaczenia i wielu innych zranień tkwiących jak ostre kamienie powodujące nieustanne stany zapalne w duszy.
Proroctwo cytowane przez św. Łukasza kończy zapewnienie: Każdy człowiek ma zobaczyć zbawienie Boże (w. 6). Takie właśnie zadanie wyznaczył sobie przychodzący do nas Bóg. Jego pragnieniem jest objawienie KAŻDEMU człowiekowi potęgi Miłości i Miłosierdzia, które sprowokują nasze serca do odłożenia na chwilę WSZYSTKIEGO, od czego uzależnia się przeżycie „magicznych świąt”. Wtedy nieprawdopodobnie rosną szanse na wiarę w zbawienie, a reakcją jest autentyczna skrucha i pragnienie pokuty – owoce nieudawanej tęsknoty za Bogiem.

ks. Grzegorz Mączka

 

Dodaj komentarz

Pozostało znaków: 1000

Komentarze

Nikt nie dodał jeszcze komentarza.
Bądź pierwszy!