W kalendarzu cywilnym dzień 24 maja (uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego) zaznaczony był „na czarno”, tak jak inne dni tygodnia i był to normalny dzień pracy. 17 diakonów Wyższego Seminarium Duchownego w Kaliszu, nie zapomni go jednak do końca życia. W tym dniu bowiem z rąk ordynariusza księdza biskupa Stanisława Napierały, przyjęli sakrament święceń kapłańskich w stopniu prezbiteratu.
 

Na rozpoczęcie uroczystej Mszy świętej koncelebrowanej przez księdza biskupa Stanisława Napierałę, księży moderatorów i profesorów z seminariów z Kalisza i Poznania oraz innych księży, chór wraz ze zgromadzonym ludem śpiewał pieśń Ludu kapłański. Ukazuje ona ważną prawdę teologiczną. Młodzi ludzie, wybrani z ludu, po przyjęciu sakramentu święceń, jako prezbiterzy wrócą do tego ludu i będą jego pasterzami i przewodnikami, prowadzącymi go na pielgrzymim szlaku do domu Ojca.

Obrzędy święceń prezbiteratu rozpoczęły się po Ewangelii. Ich struktura jest prosta i przejrzysta. Obejmuje ryty wprowadzające, sakramentalne i objawiające, czyli wyjaśniające. Do rytów wprowadzających należą: przedstawienie kandydatów i ich wybór przez biskupa, homilia biskupa, przyrzeczenia wybranych, pośród których jest także przyrzeczenie czci i posłuszeństwa wobec biskupa diecezjalnego.

Zaraz po Ewangelii diakon wzywał z imienia i nazwiska wszystkich kandydatów do święceń, którzy podchodząc do biskupa składali mu pokłon i odpowiadali - jestem. Wobec biskupa diecezjalnego i całej wspólnoty wyrażali w ten sposób swoją gotowość przyjęcia sakramentu święceń prezbiteratu i wszystkich konsekwencji z tego wynikających. Po zaświadczeniu rektora seminarium, że kandydaci są przygotowani i godni przyjęcia święceń, biskup oświadczył, że wybiera ich do stanu prezbiteratu.

W homilii Ksiądz Biskup mówił o przyszłych zadaniach prezbiterów: Duch Święty zstąpi na Was w sakramencie kapłaństwa. Słabi ludzie, tak jak wszyscy dotknięci grzechem pierworodnym, mocą Ducha, zostaniecie wyniesieni. Staniecie się uczestnikami Jedynego Kapłaństwa - Jezusa Chrystusa.

Będziecie sprawować święte sakramenty. Przede wszystkim mocą Ducha będziecie przemieniać Chleb w Ciało Chrystusa i Wino w Jego Krew. Mocą Ducha będziecie wyzwalać z niewoli grzechu. Można jeszcze inaczej powiedzieć, mocą Ducha będziecie sprawiać zmartwychwstanie w człowieku ze śmierci grzechu do życia w łasce Bożej. Mocą Ducha będziecie także głosić Słowo Boże.

Zaraz po homilii kandydaci wobec Biskupa i zgromadzonej wspólnoty, wyrazili swoją wolną wolę przyjęcia święceń i zadań z nich wynikających. Do głównych zadań urzędu kapłańskiego w stopniu prezbitera należy gorliwa współpraca z Biskupem w kierowaniu powierzonym Ludem Bożym, pobożne i pełne wiary sprawowanie liturgii Kościoła, której celem jest oddanie chwały Bogu i uświęcenie Ludu, głoszenie Ewangelii i prawd wiary katolickiej oraz nieustanne i ścisłe jednoczenie się z Chrystusem - Najwyższym Kapłanem. Oznacza to nieustanne składanie ofiary ze swojego życia dla zbawienia ludzi.

Prezbiterzy wyświęcani są jako współpracownicy i pomocnicy biskupa diecezjalnego i dlatego mogą wykonywać swoją posługę tylko w zależności od niego i w komunii z nim. Dlatego w czasie liturgii święceń składają przyrzeczenie czci i posłuszeństwa przez włożenie swoich złożonych rąk w ręce Biskupa. Oznacza to, że biskup będzie uważał ich za swoich współpracowników, synów, braci i przyjaciół, a oni ze swej strony będą okazywać mu miłość i posłuszeństwo.

Ryty sakramentalne rozpoczyna śpiew litanii do świętych. Kościół prosi wszystkich zbawionych o szczególne wstawiennictwo i modlitwę do Boga za kandydatów na prezbiterów. W tym czasie kandydaci przyjmują postawę leżenia krzyżem, która oznacza pokorną i gorącą prośbę do Boga zanoszoną przez wstawiennictwo świętych o potrzebne łaski do wiernego i gorliwego pełnienia kapłańskiej służby.

Po litanii następuje najważniejszy moment święceń prezbiteratu, czyli nałożenie rąk przez biskupa na głowy diakonów i modlitwa święceń. Gest ten oznacza udzielenie daru Ducha Świętego i przekazanie misji. Na diakonów nałożyli ręce także wszyscy obecni w katedrze prezbiterzy na znak otrzymania tego samego Ducha i włączenia do wspólnoty prezbiterów. W najważniejszej części modlitwy święceń biskup prosił Boga, aby dał tym swoim sługom godność prezbiteratu i odnowił w ich sercach Ducha świętości.

Po modlitwie ordynacyjnej rozpoczęły się ryty wyjaśniające. Najpierw wyświęceni prezbiterzy założyli strój kapłański, czyli stułę i ornat. W liturgii stuła symbolizuje władzę i godność urzędu kapłańskiego, a także szatę godową wszystkich powołanych do wiecznego królowania z Bogiem. Ornat jest szatą liturgiczną. Uważany jest za symbol miłości pokrywającej grzechy. Następnie biskup namaścił dłonie nowowyświęconych prezbiterów olejem Krzyżma świętego na znak specjalnego namaszczenia przez Ducha Świętego.

Kapłaństwo jest nierozerwalnie związane z Eucharystią, czyli ofiarą Chrystusa. Podkreśla to symboliczny obrzęd wręczenia neoprezbiterom pateny z hostią i kielicha z winem, które symbolizują ofiarę ludu świętego, którą prezbiter ma składać Bogu. Na zakończenie obrzędu święceń ksiądz biskup, a po nim wszyscy obecni prezbiterzy przekazali neoprezbiterom pocałunek pokoju na znak włączenia ich w kolegium prezbiterów diecezji kaliskiej i całego Kościoła. Następnie rozpoczęła się liturgia Eucharystii, którą po raz pierwszy celebrowali wyświęceni prezbiterzy.

Na zakończenie Mszy świętej przedstawiciel neoprezbiterów podziękował najpierw Bogu za otrzymane dary, a zwłaszcza za kapłaństwo. Potem dziękował biskupowi, moderatorom i profesorom seminariów w Kaliszu i Poznaniu, wszystkim kapłanom, których Bóg postawił na ich drodze, oraz rodzicom. Po zrobieniu wspólnej fotografii neoprezbiterzy udali się do rezydencji księdza biskupa, gdzie otrzymali misje, czyli dekrety posyłające ich na pierwsze placówki duszpasterskie.

ks. Dariusz Kwiatkowski
Opiekun nr 80