Autorzy Archiwum Galeria Polecane Kontakt Ogłoszenia

2018-03-17 09:42:59

 

V NIEDZIELA Wielkiego Postu 18 marca

Jr 31, 31-34; Ps 51; Hbr 5, 7-9; J 12, 20-33

Poniedziałek, 19 marca
2 Sm 7, 4-5a.12-14a.16; Ps 19; Rz 4, 13.16-18.22; Mt 1, 16.18-21.24a

Wtorek, 20 marca
Lb 21, 4-9; Ps 102; J 8, 21-30

Środa, 21 marca
Dn 3, 14-20.91-92.95; Dn 3; J 8, 31-42

Czwartek, 22 marca
Rdz 17, 3-9; Ps 105; J 8, 51-59

Piątek, 23 marca
Jr 20, 10-13; Ps 18; J 10, 31-42

Sobota, 24 marca
Ez 37, 21-28; 

Jr 31; J 11, 45-57

Z Księgi proroka Jeremiasza

Pan mówi: «Oto nadchodzą dni, kiedy zawrę z domem Izraela i z domem Judy nowe przymierze. Nie takie jak przymierze, które zawarłem z ich przodkami, kiedy ująłem ich za rękę, by wyprowadzić z ziemi egipskiej. To moje przymierze złamali, mimo że byłem ich władcą, mówi Pan. Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercach. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi ludem.
I nie będą się musieli wzajemnie pouczać, mówiąc jeden do drugiego: Poznajcie Pana! Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie, mówi Pan, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał».

Z Księgi Psalmów

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, w ogromie swej litości zgładź
moją nieprawość. Obmyj mnie zupełnie
z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego.
Stwórz, Boże, we mnie serce czyste
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.
Przywróć mi radość Twojego zbawienia
i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
Będę nieprawych nauczał dróg Twoich
i wrócą do Ciebie grzesznicy.


Z Listu do Hebrajczyków

Bracia:
Chrystus z głośnym wołaniem i płaczem, za swych dni doczesnych, zanosił gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości. I chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to,
co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają.

 

Z Ewangelii wg św. Jana

Ziarno, które wpadłszy w ziemię obumrze, przynosi plon obfity

Wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon Bogu w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go, mówiąc: «Panie, chcemy ujrzeć Jezusa». Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi.
A Jezus dał im taką odpowiedź: «Nadeszła godzina, aby został otoczony chwałą Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie samo jedno, ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. Kto zaś chciałby Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec. Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Ależ właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę. Ojcze, wsław imię Twoje!» Wtem rozległ się głos z nieba: «Już wsławiłem i jeszcze wsławię». Stojący tłum to usłyszał i mówił: «Zagrzmiało!» Inni mówili: «Anioł przemówił do Niego». Na to rzekł Jezus: «Głos ten rozległ się nie ze względu na Mnie, ale ze względu na was. Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie wyrzucony precz. A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie».To mówił, oznaczając, jaką śmiercią miał umrzeć.

 

Komentarz do Ewangelii

Pytanie o przyjaźń z Jezusem

Przypuszczam, że w większości naszych kościołów będziemy słuchać komentarzy do odpowiedzi Jezusa o godzinie otoczenia chwałą Syna Człowieczego; o koniecznej dla wydawania owocu, śmierci ziarna; o niemądrej miłości życia, która doprowadzi do straty; o służbie i nagrodzie za bliskość; o potwierdzeniu wyjątkowości tamtego czasu przez głos przychodzący z nieba… Dlatego chciałbym zwrócić Waszą uwagę na początek i koniec dzisiejszego fragmentu Ewangelii zredagowanej przez św. Jana i jego uczniów. To niesamowity obraz powielany w najgłębszym znaczeniu przez Kościół na przestrzeni całej historii, by głosić Dobrą Nowinę, czynić uczniów, rozdawać przez znaki sakramentalne Bożą łaskę i budować wspólnotę tych, którzy uwierzyli i przyjęli chrzest.
Po relacji o uroczystym wprowadzeniu Jezusa do Jerozolimy, rzucanych w euforii gałązkach palm i okrzykach „Hosanna!”, Ewangelista zauważa świąteczną obecność Greków, którzy chcą zobaczyć Jezusa. Bynajmniej nie chodzi o zwykłą ciekawość i chęć spotkania z człowiekiem, na widok którego wiwatują tłumy, lub naocznego sprawdzenia, czy rzeczywiście ten Jezus ma władzę i dar wskrzeszania umarłych - bo wieść o Łazarzu rozeszła się lotem błyskawicy po całej okolicy. Św. Jan to pragnienie ujrzenia Chrystusa oddał przez słowo oida, które w grece znaczyło nie tyle „spojrzeć albo popatrzeć z ciekawością”, ale raczej „być z kimś w przyjaźni, poznać głębiej, doświadczyć lub zobaczyć wszystkimi zmysłami, a nawet zadomowić się w kimś”. Taki kontekst pokazuje głębokie pragnienie tych, którzy przychodzą do Filipa licząc na zaaranżowanie spotkania z Jezusem. Reakcja Filipa jest jednak spokojna i ostrożna - najpierw konsultuje z Andrzejem, czy to ma sens, i dopiero wtedy obaj przedstawiają tę prośbę samemu Chrystusowi. To obraz działania Kościoła świadomego nieocenionego skarbu, jakim jest żywa obecność Boga, spokoju na drodze prowadzenia zainteresowanych wiarą i odwagi szukania opinii wierzących braci, a nie wchodzenia w pokusę wszechwiedzy i samowoli. Czy mamy taki obraz Kościoła i swojego miejsca w tej wspólnocie?
Czy naprawdę znamy Jezusa?
Jednocześnie fascynuje szczerość Greków, którzy domagają się poznania Jezusa, by doświadczyć głębi tajemnicy Jego życia i miłości. To przecież realne odzwierciedlenie wołania świata o możliwość poznania Boga, o sens życia i nadzieję po śmierci, a nawet pragnienie miłości mocniejszej od śmierci.
To również pytanie o naszą przyjaźń z Jezusem i wartość, jaką On ma w naszych codziennych wyborach…
Odpowiedzią daną przez Jezusa (oprócz słów zaznaczonych na początku tego komentarza) jest tajemnicze zdanie o dokonującym się sądzie nad światem, wyrzuceniu z potężną siłą lub pogardą władcy tej rzeczywistości, a wreszcie wywyższeniu, które jest również przyciągnięciem, pokonaniem dystansu. Nieprawdopodobne jest, jak bardzo Bóg angażuje się wobec tych, którzy mają szczere pragnienie zbudowania z Nim relacji przyjaźni, jak mocno zależy Mu na tym, by każdy dał się pociągnąć Miłością, której nie zatrzyma w grobie żadna śmierć…


ks. Grzegorz Mączka

Dodaj komentarz

Aby dodać komentarz, prosimy o przepisanie wyrazów z obrazka. Wyrazy muszą być oddzielone spacją.

Ziarno Słowa

Pozostałe kategorie
komentarz redaktora
w słowie bożym
prawo kanoniczne
meandry czwartej wladzy
sacrum w muzyce
nauka spoleczna kosciola
okladka 8521

Opiekun nr 9(522) od 22 kwietnia 2018

Zapytaj w parafii o nowego "Opiekuna", a w nim m.in Co sprawia, że młodzi ludzie rozpoznają głos powołania i decydują się wkroczyć na drogę kapłaństwa?

Zamów prenumeratę

 

baner
banner
figazmakiem
Drewniane kościólki Jasna i ta druga strona 25 lat diecezji

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Więcej